Ellis Park (2024)

Regie: Justin Kurzel | 104 minuten | documentaire, biografie, muziek | Met: Warren Ellis, Femke den Haas

Het is de laatste plek waar je hem zou verwachten, maar als je lang genoeg zoekt, vind je de verwilderde Warren Ellis uiteindelijk in de jungle van Sumatra. Daar staat hij eenzaam viool te spelen tussen de makaken, beren en adelaars, in plaats van een uitverkochte zaal tussen de Bad Seeds. Het is een droevig lied, maar wel één dat hem aan het hart gaat. Het zijn namelijk niet zomaar dieren. Deze dieren zijn slachtoffer van de mens; gevangen, verpakt, verhandeld en verminkt.

In ‘Ellis Park’ (2024) komt de liefde voor muziek en dieren samen. Deze ontroerende documentaire volgt Warren Ellis, muzikant bekend van zijn intense vioolspel en samenwerkingen met Nick Cave, op reis naar Sumatra. Ellis heeft een in 2021 een stuk land gekocht en gedoneerd aan het Jakarta Animal Aid Network, waar hij, Lorinda Jane en Femke den Haas nu Ellis Park neer hebben gezet: een dierenopvangcentrum waar gesmokkelde dieren worden opgelapt en zo mogelijk vrijgelaten.

In eerste instantie voelt het onwennig om op intieme wijze het leven van Warren Ellis te ontleden, terwijl er aan de andere kant van de wereld een dierenopvangcentrum bestaat met zijn naam erop. Zo staat de laatste ontmoeting met zijn vader op band en praat Ellis over zijn levensreis. Die is vervuld van trauma, drugs en muziek. Maar gaandeweg zien we hoe Ellis deze momenten met veel moeite om heeft weten te zetten in naastenliefde, iets wat (in de ogen van Ellis) de dierenactivisten op bijna natuurlijke wijze uitdragen.

Wanneer Ellis in de tweede helft van de docu dan ook daadwerkelijk vertrekt naar Ellis Park, zien we een hele oprechte (en soms ongemakkelijke) eerste ontmoeting, de waardering voor het werk van vrijwilligers dat wordt gedaan op Sumatra, en ontsteltenis over het leed dat deze gesmokkelde dieren lijden. Te midden van het trauma dat deze dieren ervaren wil Ellis ook wat kunnen betekenen. Dat wordt kristalhelder als hij de ‘mascotte’ Rina, een aapje zonder armen, ontmoet en vraagt “kan ze zich alles herinneren?”. Ellis zou de gehele ervaring later tegenover weekblad Humo beschrijven “als veertig jaar therapie in een paar dagen”.

Door de documentaire heen verzorgt Ellis zelf de muziek. Die is uiteraard prachtig, maar ook diepgeworteld in het persoonlijke verhaal en het park. Muziek is de uitlaatklep en geleider voor de vele emoties die Ellis meemaakt in de reis door zijn oude leven en het park. De viool en alle andere spullen gaan namelijk mee naar Sumatra. De beelden van Ellis die in zijn eentje in het park viool speelt in de wildernis tussen de dierenkooien hebben iets ongrijpbaars. Tot Ellis zelf ook een traan laat, dan staan kijker en Ellis weer met beide benen op de grond.

Uiteraard is de hele documentaire ook een reclamestunt voor het dierenpark, maar de combinatie van de beelden van de vrijwilligers en geldschieter Ellis schetst uiteindelijk een oprecht beeld van een artiest die zijn geld en invloed in wil zetten voor iets goeds en een gepassioneerde groep mensen een duw in de rug probeert te geven. Gedragen door de muziek zet Warren Ellis met ‘Ellis Park’ dierenliefde, trauma en groei succesvol in de schijnwerpers. Ook voor fans die alleen maar geïnteresseerd zijn in Warren Ellis is er genoeg kijk- en luistermateriaal, en dan kun je de beelden van Sumatra op de koop toenemen.

Sam van Zuilen

Waardering: 4

Bioscooprelease: 18 september 2025
VOD-release: 18 december 2025 (Pathé Thuis)