Enzo (2025)
Regie: Robin Campillo | 102 minuten | drama | Acteurs: Eloy Pohu, Pierfrancesco Favino, Élodie Bouchez, Maksym Slivinskyi, Nathan Japy, Vladislav Holyk, Malou Khebizi, Philippe Petit, Charline Paul, Mounir Margoum, Rosalie Lauer, Julie Nicola, Adriel Sorrente, Yelyzaveta Afonina, Samir Sadoun, Frédéric Féraud, Saïd Hamada, Fraj Talbi
‘Enzo’, de openingsfilm van de Quinzaine des Cinéastes, is een dromerig klein meesterwerk – broeierig maar kalm, als een zomer aan de Middellandse Zee.
Het uitgangspunt is verrassend. Niet de klassieke sociale klim van een arme jongen, maar een zestienjarige die alles al heeft: een villa aan de Côte d’Azur, ouders die als ingenieurs goed verdienen, een broer die doorstroomt naar een prestigieuze school in Parijs. En toch wil Enzo metselaar worden – tot grote ergernis van zijn vader. Tijdens het avondmaal verdedigt hij die keuze: “Als er een storm komt, verdwijnen mensen en spullen, maar de muren blijven staan.” Voor Enzo zijn die muren een metafoor voor echtheid, standvastigheid — een wereld die hij zoekt bij de bouwvakkers, en niet bij het zwembad van zijn familie.
Daar ontmoet hij Vlad, een charismatische Oekraïner met een Marlon Brando-allure. Vlads huisgenoot wil terugkeren naar het front, maar Vlad geniet van het Franse leven – geld, meisjes, vrijheid. Voor Enzo is hij onweerstaanbaar, en tegelijk het startpunt van een verwarrende seksuele ontwaking. Zijn vader vraagt hem na een nachtelijk uitblijven waar hij is geweest. “Op een plek vol leven en mensen,” luidt het ontwijkende antwoord.
‘Enzo’ is in eerste instantie een coming-of-agefilm over een jongen die worstelt met zijn seksuele gevoelens, maar misschien nog meer over vaders en zonen: hoe een kind, hoe zielsviel je ook van hem houdt, plots van je weg kan glippen omdat het volwassen wordt en verandert. Pierfrancesco Favino speelt de vader met indrukwekkende kracht: liefdevol en tegelijk onmachtig om zijn zoon vast te houden.
Men zou kunnen zeggen dat Vlad te weinig tegendruk biedt: té goedmoedig, té charmant, waardoor de dramatische spanning soms ontbreekt. Maar juist daarin sluimert zijn intrigerende kracht: een jonge man die een iets te jonge adonis in zijn schoot geworpen krijgt, en verscheurd raakt tussen verleiding en de roep van een moederland in oorlog.
Campillo kiest voor een ingetogen stijl waarin Mediterrane hitte en stiltes minstens zoveel gewicht dragen als de woorden. Dat maakt ‘Enzo’ uiteindelijk meer dan een portret van één jongen: het is een film die vraagt welke muren we zelf overeind houden, en welke we moeten doorbreken om onszelf te vinden.
Laurent Cantet, bekend van ‘Ressources humaines’ (1999), ‘L’emploi du temps’ (2001) en later winnaar van de Gouden Palm met ‘Entre les murs’ (2008), schreef het verhaal samen met Robin Campillo en Gilles Marchand. Hij zou de film oorspronkelijk zelf regisseren, maar overleed vlak voor de opnames begonnen. ‘Enzo’ is dan ook onmiskenbaar een eerbetoon aan hem – met een einde dat, in deze wetenschap, als een steen in je maag valt.
Martijn Smits
Waardering: 4
Bioscooprelease: 28 augustus 2025