Exit 8 – Hachiban Deguchi (2025)

Regie: Genki Kawamura | 95 minuten | thriller | Acteurs: Kazunari Ninomiya, Yamato Kochi, Naru Asanuma, Kotone Hanase, Hirota Ôtsuka, Tara Nakashima, Reo Soda, Mikio Ueda, Hikaru Kaihotsu, Nana Komatsu

De recente golf van videogameadaptaties heeft een breed scala aan projecten naar het grote en kleine scherm gebracht, van gezinsgerichte blockbusters (‘The Super Mario Bros. Movie’, 2023, en ‘A Minecraft Movie’ 2025) tot bejubelde tv-series (“The Last of Us” en “Fallout”). ‘Exit 8’, gebaseerd op de Japanse horrorgame, is ook een voorbeeld van deze trend. In tegenstelling tot sommige van de meer succesvolle videogameverfilmingen, slaagt deze adaptatie van regisseur Genki Kawamura er echter niet in om zijn bestaansrecht in filmvorm te rechtvaardigen. Wat in een game werkt als een interactieve, spannende ervaring, wordt hier een mager en gekunsteld concept dat tot het uiterste wordt opgerekt.

Het verhaal volgt een naamloze protagonist (Kazunari Ninomiya) die vastzit in een eindeloos herhalende ondergrondse metrohal. Er is slechts één kans van ontsnappen: vind “Uitgang 8” door de omgeving zorgvuldig te observeren en afwijkingen op te sporen. Als er iets niet klopt, moet de hoofdpersoon terugkeren; als alles normaal lijkt, gaat hij verder. Naarmate hij verder loopt, verschijnen er kleine veranderingen in de omgeving. Dit creëert een gevoel van ongemak en desoriëntatie, terwijl de protagonist probeert te ontsnappen uit de metrohal.

Hoewel dit uitgangspunt in eerste instantie intrigerend klinkt, onthult ‘Exit 8’ al snel zijn grootste zwakte: herhaling. De hoofdpersoon voert gedurende een groot deel van de film dezelfde handelingen steeds opnieuw uit: door de hal lopen, details observeren, zich omdraaien en het opnieuw proberen. Wat als interactief element wellicht boeiend is, wordt eentonig wanneer het direct wordt vertaald naar een lineaire kijkervaring. Het gebrek aan verhaalontwikkeling of betekenisvolle karakteruitdieping (de film tracht op een gegeven moment om een plotlijn over de angst voor vaderschap op te zetten, maar dit komt nooit goed uit de verf), maakt het moeilijk om betrokken te blijven.

Wat horror betreft, schiet de film in elk mogelijk opzicht tekort. De film probeert duidelijk de langzaam opbouwende psychologische angst van een film als ‘The Shining’ (Stanley Kubrick, 1980), op te roepen, maar mist de essentiële elementen die die film zo effectief maakten. Er is weinig sprake van escalatie en de sfeer bereikt nooit een niveau van onderhuidse spanning. De afwezigheid van sfeervolle cinematografie of een memorabele soundtrack verzwakt de pogingen om angst te creëren verder, waardoor veel scènes vlak aanvoelen in plaats van onheilspellend. Gooi er vervolgens een lading goedkope CGI-effecten overheen en ziedaar het eindresultaat: een horrorfilm die zich eerder (onbedoeld) op de lachspieren dan op de angstgevoelens van zijn kijkers concentreert.

Uiteindelijk is ‘Exit 8’ een interessant idee dat zich niet goed leent voor een speelfilm. Het kernconcept had wellicht beter gewerkt als een strak geconstrueerde korte film – van bijvoorbeeld zo’n dertig minuten – waarin de herhaling opzettelijk zou aanvoelen in plaats van vermoeiend. Maar zelfs dan zou een sterker tempo en meer creatieve variatie nodig zijn om echt te slagen. Zoals het er nu voor staat, voelt de film aan als een halfbakken experiment dat nooit volledig uitgroeit tot een meeslepende filmervaring.

Len Karstens

Waardering: 1

Bioscooprelease: 9 april 2026