Father Figure (2019)

Regie: Bibi Fadlalla | 25 minuten | korte film, documentaire

‘Father Figure’ is een korte maar krachtige documentaire in de reeks Teledoc Campus, waarin zoals wel vaker mensen in de marges een plekje in de spotlight krijgen. In nog geen half uur krijgt de kijker een beeld van een groep waar je normaal gesproken wellicht niet mee in aanraking komt. Fijn om je horizon te verbreden.

Rotterdammer Guilliano is twintiger, zwart en homo. Dat is een moeilijke combinatie, want de zwarte gemeenschap “is best wel macho”, zo zegt hij. Het duurde dan ook even voor hij wist wie hij was en door te “voguen” leerde hij zichzelf te accepteren. Voguing is een expressievorm uit de ballroomcultuur (en níet bedacht door Madonna, maar diep geworteld in de geschiedenis van mensen van kleur). ’Father Figure’ laat door middel van prachtige close-ups van ingewikkelde moves zien hoe de dansers zich verliezen in hun performance en de kijker wordt onmiddellijk meegesleurd: al speelt het zich af in een gymzaal.

Het alter ego van Guilliano is Father Typhoon, en hij wordt gezien als de vaderfiguur uit de titel. Extra bijzonder, omdat hij zelf niet echt een vader heeft gehad, toch zit hem de rol als beschermer van het huis als gegoten. Hij heeft twee families: zijn (bezorgde) moeder en zijn zoontje, die hij op jonge leeftijd kreeg en voor wie hij de beste vader wil zijn én zijn zelfgekozen familie. Dat zijn moeder zich niet geheel onterecht zorgen maakt, blijkt overigens uit interviews met andere leden van de voguing groep The Kiki House of Angels: Saviero werd slachtoffer van een gewelddadige overval op straat en werd door de politie van het bureau naar huis gestuurd om daar maar telefonisch aangifte te doen (!!!). Ook Joby en Jeffry vertellen kort over vooroordelen en acceptatie van hun identiteit. Het zijn geen verrassende verhalen, maar eigenlijk daardoor des te pijnlijker.

‘Father Figure’ start met het gedicht House in the World van Langston Hughes, rode letters op een zwarte achtergrond die overgaan in beelden van de branding. Water komt later ook terug in dromerige onderwaterscènes. De balls zijn kleurrijk en sexy in beeld gebracht. Voguing is fun (om te doen en te zien) en van groot belang voor de performers, en docu’s als deze zijn belangrijk om gezien te worden. Dat het dan ook nog zo’n fraai en poëtisch is, is alleen maar mooi meegenomen.

Monica Meijer

Waardering: 4

Uitzending op tv: 22 september 2019
Speciale vertoning: Nederlands Film Festival 2019