Father Mother Sister Brother (2025)

Regie: Jim Jarmusch | 110 minuten | komedie, drama | Acteurs: Tom Waits, Adam Driver, Mayim Bialik, Charlotte Rampling, Cate Blanchett, Vicky Krieps, Sarah Greene, Indya Moore, Philippe Azoury, Luka Sabbat, Françoise Lebrun, Beatrice Domond, Stephen Ostrowski, Eduardo Hoffman, Daire Mcgorman, Dave Murphy, Tom O’Reilly, Sébastien Rolando-Lapierre

Als je een vader, moeder, zus en broer bij elkaar zet heb je een gezin, althans dat zou je denken, want de gezinsleden uit de titel van de nieuwste Jim Jarmusch zijn niet verwant. Een vader (Tom Waits) heeft een zoon (Adam Driver) die hem graag financieel ondersteunt en liegt zo zijn luxe inboedel bij elkaar. Een moeder (Charlotte Rampling), deugdelijkheid zelve, heeft twee tegenovergestelde dochters (Cate Blanchett en Vicky Krieps) opgevoed, de een onzeker over of ze wel de juiste bloemen meeheeft, de ander zich van geen tafelmanieren bewust. Een broer (Luka Sabbat) en zus (Indya Moore) die onlangs hun ouders hebben verloren vormen het slotstuk van de drie delen.

Het zijn allemaal gebroken gezinnen die allang geen eenheid meer zijn van een huishouden. Het is nog maar de vraag of dit vroeger wel het geval was, bijna alle personages staan namelijk op grote emotionele afstand. Cate Blanchett en Vicky Krieps mogen niet praten over hun moeders romans en de bezorgde Adam Driver mag beslist niet de restauratie van een ingestorte steunmuur zien van zijn vader.

Opvallend genoeg – maar absoluut prijzenswaardig – is het doel, om in deze emotieloze toestand de gevoelens van de personages op het publiek over te brengen. Iets wat Jarmusch eerder in is geslaagd in ‘Paterson’, waar hij op subtiele wijze het bestaan van een alledaagse buschauffeur (ook gespeeld door Adam Driver) diepgang geeft, onder andere door middel van een betekenisvolle routine en poëzie.

In ‘Father Mother Sister Brother’ is deze subtiele diepgang in personages ook aanwezig. Zo wijst het acteerwerk van Adam Driver en de reacties van zijn zus op een pijnlijke scheiding in het verleden. Helaas is de grofweg 35 minuten per familie te kort om recht te doen aan alle personages en hun (achtergrond)verhaal. Daarom komt de humor rondom Tom Waits als vader ook beter uit de verf dan het laatste gedeelte over het verliezen van je ouders. De enige reden dat de film hier niet helemaal plat valt, is de typisch rake muziekkeuze van Jarmusch.

Wat de films aan elkaar verbindt – naast het familiethema – zijn de motieven: water en Rolexxen. Deze voelen wat kunstmatig aan, wederom iets wat Jarmusch in het verleden beter heeft weten toe te passen. In ‘Coffee and Cigarettes’ zijn de losse verhalen bijvoorbeeld losjes verbonden door, jawel, koffie en sigaretten. Daarnaast deed hij de personages in de triptiek ‘Mystery Train’ verzamelen in Memphis, waar ze allemaal belanden in hetzelfde hotel en in aanraking komen met de karakteristieke nachtreceptionist (Screamin’ Jay Hawkins).

Filmcritici zeggen regelmatig dat in zo een soort drieluik alle segmenten van hetzelfde niveau moeten zijn om te slagen, iets waar ‘Mystery Train’ dus wel in slaagde, maar ‘Father Mother Sister Brother’ helaas niet. Desalniettemin levert dit geen vlakke film op. Jarmusch begrijpt heel goed dat een familie een plek is waar je warmte zoekt, maar dat het ook een samenstelling van mensen is die met elkaar botsen, elkaar agiteren, verdrukken en laten rebelleren. Alleen in dit samengesteld gezin van gezinnen is er wel aandacht, maar niet de tijd die de personages verdienen.

Ian van Asch

Waardering: 3.5

Speciale vertoning: IFFR 2026
Bioscooprelease: 16 april 2026