Favoriete films van Cinemagazine-recensenten 2024

December en januari zijn bij uitstek de maanden om terug te kijken. Daarom brengen we weer ons jaarlijkse overzicht van wat (een aantal van de) recensenten van Cinemagazine tot hun favoriete films van het afgelopen bioscoopjaar 2024 rekenen. Ze kozen hierbij een top drie uit de officiële bioscoopreleases (zie voor de complete lijst onze lijst op Letterboxd.com). Dit vullen ze (soms) aan met films die niet gezien zijn en waarvan verwacht wordt dat ze wel een top tien plekje verdienen, of films die op een andere manier het vermelden waard zijn.

Nick Majchrowicz

1. Soundtrack to a Coup d’État

Gemaakt door de Belgische kunstenaar en documaker Johan Grimonprez vertelt ‘Soundtrack to a Coup d’Ètat’ over de moord op de eerste Congolese premier Patrice Lumumba en hoe deze was gepositioneerd in een breder internationaal netwerk en verhaal. Een indrukwekkend staaltje werk, vergezeld van prachtige jazzmuziek en origineel bronnenmateriaal. Het toont aan dat de politieke dekolonisatie van de jaren 1950 en 1960 niet van een leien dakje liep en dat onze internationale orde allesbehalve eerlijk en gelijk is. Een belangrijk stuk geschiedenis op wonderschone, en tegelijk deprimerende manier, in beeld gebracht!

2. Dune: Part II
De verwachtingen lagen metershoog en Denis Villeneuve wist ze maar al te goed in te lossen, waardoor hij zich waant als de Muad Dib der regisseurs. Met prachtige en innovatieve shots, waarmee hij onder andere een eerbetoon brengt aan het werk van Coppola, en een geweldige cast, wisten de Canadese regisseur en co. dit episch sci-fi verhaal naar een hoger niveau te tillen. ‘Dune: Part II’ is, zoals de titel doet vermoeden, het tweede deel van wat een trilogie zal worden. Een verhaal van de Amerikaanse schrijver Frank Herbert, over de gevaren van sterke leiders en om hen blindelings te volgen. Paul Atreides belandt, samen met zijn moeder, bij de bewoners van de woestijn, The Fremen. Het is bij hun dat hij de manieren van de woestijn leert, om zo zijn families eeuwenoude vijand te verslaan: de Harkonnen. Ik heb enorm genoten om Part I en Part II opeenvolgend te zien in de grootste Imax cinema van België!

3. The Substance
Schoonheid is iets dat velen intrigeert. Het is iets dat al aan bod kwam in de oudheid, denk aan de mythe van Narcissus, en het evolueert continu. Voor sommigen is het hun claim to fame, zeker in de wereld van Hollywood. Demi Moore straalt als Elisabeth Sparkle, een ster die over haar piek heen is, maar zich krampachtig wil vastklampen aan de roem. Om dit doel te bereiken is ze bereid om drastische stappen te ondernemen, zeker wanneer ze wind krijgt van een wondermiddel: The Substance. Een heerlijke over de top film, met knipogen naar klassiekers, maar gegoten in 21ste eeuw thema’s.

Gemist: Helaas heb ik een aantal titels gemist die hoog op mijn lijstje stonden; het luxeprobleem van een cinefiel. Enkele titels: Anora (zeer veel spijt van deze), The Apprentice (binnenkort toch verbannen (mopje(?))), A Different Man en Wicked.


Een (drastische) voorbode voor de toekomst?
Alex Gardlands ‘Civil War’ haalde niet mijn top drie, maar wel top vijf (ja ik heb een Letterboxd lijst). In tegenstelling tot enkelen, vond ik de film nooit ‘hol’ of stoorde ik me niet aan het gemis van een politieke boodschap; het hangt er vanaf wat je invalshoek is, vermoed ik. Tijdens de film was ik niet weggeblazen door het verhaal, in feite een ‘roadmovie’ die zich afspeelt in een oorlogssituatie in Amerika, maar veeleer door wat er zich op de achtergrond afspeelde en de hyperrealistische audiovisuele effecten. Voor mij was ‘Civil War’ niet zozeer een voorbode op wat de terugkeer van Trump zou kunnen zijn (ondertussen een feit), eerder een ‘sign of the times’. De wereld rondom is aan het veranderen en het gebeurt recht voor onze ogen: de internationale orde wordt uitgedaagd, het idee van de wereldburger wordt overboord gegooid door de ‘terugkeer’ van nationalistische sentimenten en populisten polariseren enkel meer. We leven in instabiele en dynamische tijden, terwijl zekerheden aan het verdwijnen zijn. Is ‘Civil War’ een scenario dat zich zal afspelen in de nabije toekomst? Nee, hoewel het niet onwaarschijnlijk is. Het is wel een film die ons een spiegel voorhoudt.

Patricia Smagge

In willekeurige volgorde:
The Wild Robot
‘The Wild Robot’ is een hoogstaande animatiefilm waar geen enkel menselijk personage in voorkomt, maar die menselijker aanvoelt dan de meeste Hollywoodfilms. Het verhaal snijdt universele thema’s aan zoals ouderschap en opvoeding en doet dat met humor en een zelden vertoonde oprechtheid. Bovendien gebeurt dat in een animatiestijl die met zijn handgeschilderde look oogt als een levend schilderij.

Bird
Andrea Arnold verstaat de kunst om de rauwe, bikkelharde realiteit op effectieve wijze te laten samensmelten met magisch realisme, wonderlijke beelden en onverwachte wendingen. De natuur neemt een prominente plaats in in haar werk. In ‘Bird’ volgen we de 12-jarige Bailey, die opgroeit onder schrijnende omstandigheden, in haar weg naar volwassenheid. Haar ontmoeting met een merkwaardige man die zichzelf Bird noemt en die graag bovenop de daken staat, helpt haar op weg. Met een climax die je nog lang bij zal blijven!

Monster
Je hebt pas het complete plaatje als je de situatie vanuit verschillende standpunten hebt belicht. Vanuit dat principe pelt Hirokazu Kore-eda laagje voor laagje af wat er precies gebeurt is en waarom de jonge Minato zich ineens zo vreemd gedraagt. De film ontwikkelt zich van klassieke thriller naar ontroerend coming-of-age en zet je constant op het verkeerde been door zijn ingenieuze vertelstructuur. Duister, maar tegelijkertijd ook hartverwarmend.

Ook erg goed: The Outrun, How to Make a Million Before Grandmother Dies, Small Things Like These, The Substance, Inside Out 2, The Holdovers, The Zone of Interest

Helaas gemist: Anora, Sterben, La Chimera, All of Us Strangers

Eindelijk weer eens echt kunnen lachen met: Wicked Little Letters

‘Dear Edith, you foxy ass old whore…’ In het Britse kustplaatsje Littlehampton van 1920 worden mysterieuze brieven verstuurd met – zeker voor die tijd – nogal grove teksten. De zwaar gelovige Edith verdenkt haar vrijgevochten buurvrouw Rose, die door deze beschuldiging de voogdij over haar dochtertje dreigt te verliezen. Britse (en Ierse) topacteurs als Olivia Colman, Jessie Buckley en Timothy Spall die in een quasi-mysterieuze setting elkaar de huid volschelden, héérlijk!

Jan-Kees Verschuure

1. When Fucking Spring is in the Air

‘When Fucking Spring is in the Air’ is vlotte, voldragen coming-of-age rond een hoofdpersonage dat je niet loslaat. Deze 17-jarige Kasia (Szczepaniak) woont in een Poolse havenstad bij haar oma (Nowicka), en heeft een losbollige vriend (Linowski) van wie ze zwanger is. De gebeurtenissen gaan meteen in een stroomversnelling wanneer oma overlijdt. Kasia breekt met vriend Marcin, legt haar dode oma in bed en vertrekt naar Duitsland om haar ouders te zoeken.
Dan ontpopt de film zich als een road movie, zonder de lichte toon te verliezen. Het zijn verwikkelingen die los van elkaar genoeg basis vormen voor een film, en het gevaar van clichés – povere Polen, rijke Duitsers en homoseksuele Nederlanders – ligt op de loer, maar regisseur Sugawara meandert daar soepel tussendoor.

2. Santosh

‘Santosh’ is een whodunit met een interessant kijkje in de Indiase samenleving. We zien een jonge vrouw, die net haar echtgenoot heeft verloren. Deze Santosh (Goswami) erft zijn baan als politieagent in Noord-India. Ze trekt in bij haar superieur en diens vrouw, en krijgt meteen te maken met een moord op een jong meisje. Regisseur Suri pakt dat slim aan; zij laat ons observeren door de ogen van Santosh, die een bijstaander lijkt in de situatie. Dat is verre van storend; het is congruent met een rouwende vrouw die niet echt deelneemt. Het wordt bovendien geloofwaardig gebracht, in een drukke samenleving waar het leven in hoog tempo doorgaat. Eens iets anders dan het cynisme van westerse rechercheurs in zovele politiethrillers. ‘Santosh’ lijkt bewust gemaakt voor de buitenstaander – als antropologie van de Indiase samenleving, waarin waarheidsvinding minder betekent; kiezen voor een jonge vrouw in deze positie als rustpunt is een vondst, en ‘Santosh’ een vlotte auteursfilm waarin prima wordt geacteerd.

3. Des Teufels Bad

‘Des Teufels Bad’ toont bij aanvang zulke realistische wreedheden, dat je je bijna niet kunt voorstellen dat de film is voorgedragen door Oostenrijk als inzending voor beste buitenlandse film voor de Academy Awards in 2025. Net als bij Bruno Dumont wordt het alledaagse van wreedheid in ‘Des Teufels Bad’ religieus geankerd, zoals het gegeven dat in de achttiende eeuw zelfmoord in Oostenrijk verboden was en daardoor door derden moest worden uitgevoerd, die vervolgens weer vergiffenis krijgen. Het decor is achttiende-eeuws; de zelfbewustheid van de protagonisten van deze tijd, alsof de teletijdmachine van Suske en Wiske de acteurs in de verkeerde eeuw heeft doen belanden. Is dat niet kunst, bevreemden en verdraaien? Ja, al missen Franz en Fiala de uiteindelijke finesse van Dumont. Die schildert stillevens van zijn hoofdpersonen, terwijl Franz en Fiala alle rekwisieten uit de kast trekken. Het maakt de film wel een boeiend schouwspel, een oorlog in beeld en geluid van door bloed en pijn ploegende mensen.

Beste muziekdocu: The Greatest Night in Pop
De documentaire ‘The Greatest Night In Pop’ biedt ongezien archiefmateriaal over de totstandkoming van het nummer ‘We Are the World’. Hoofdgeïnterviewde is Lionel Richie, die zijn eerste pogingen een nummer te schrijven met Stevie Wonder moet staken omdat die niet terugbelt, en overschakelt op Michael Jackson. Het vervolg is even opmerkelijk. Dierenvriend Michael woont nog thuis, en neuriet melodietjes met Richie terwijl zijn slang plots de kamer binnen schrijdt en Lionel de stuipen op het lijf jaagt; aan het eind van de dag is er een nummer voor demo-opname. Wonder komt de studio binnen om te schrijven, maar de song is al klaar, en dan komt de avond van de opnames in LA. Wie komt uiteindelijk opdagen in de studio? Madonna en Prince niet; ze geven forfait. En dan geschiedt het: ster na ster arriveert. Bob Geldof komt moed inspreken, de nukkige Bob Dylan is daar, en Bruce Springsteen die nooit zou vliegen na een tour. Het resultaat is bekend.

Frank Heinen

1. Dune: Part Two

De eerste gang in het Dune-menu van Denis Villeneuve was al een verrukkelijk cinematografisch voorgerecht, maar ‘Dune: Part Two’ overtreft zijn voorganger op alle terreinen. Fantastische effecten (de zandwormen!) en een gelaagd verhaal, dat een perfecte mix is van mythologie, sciencefiction en de machinaties die gepaard gaan met cynische realpolitik (de Dune-saga laat beter en realistischer dan veel in de aardse realiteit gewortelde politieke thrillers of oorlogsfilms zien hoe grootmachten hun rivalen, volken of religieuze gemeenschappen tegen elkaar opzetten, uitspelen en uitbuiten voor eigen gewin), scheppen een epos voor de eeuwigheid waar elke rechtgeaarde filmliefhebber zijn vingers bij aflikt. Villeneuve bewijst dat het ‘onverfilmbare’ bronmateriaal van Frank Herbert in de juiste handen toch te vertalen is naar een adembenemende rolprent.

2. The Wild Robot

‘The Wild Robot’ is een animatiefilm van de absolute buitencategorie. De originele en kleurrijke animatiestijl geeft de film een geheel eigen smoel, terwijl het verhaal humor koppelt aan interessante beschouwingen over de dood en de aard en waarde van emoties en intelligentie. Omdat het werk ook oprechtheid ademt, is ‘The Wild Robot’ een wonderschone audiovisuele traktatie voor jong en oud.

3. Deadpool & Wolverine

‘Deadpool & Wolverine’ brengt grotendeels wat je verwacht als de vuilbekkende grapjurk uit het Marvel-universum binnen het concept van de multiverse de krachten bundelt met het meest woeste en geliefde lid van de X-mannen: veel actie, salvo’s grappen en een karrenvracht aan (zowel expliciete als impliciete) verwijzingen naar de moderne popcultuur en Marvelklassieken. Het contrast tussen de hyperactieve en grofgebekte kletsmajoor Deadpool en de norse, stoïcijnse en overwegend zwijgzame Wolverine werkt uitstekend. De diverse, vaak verrassende superhelden en -schurken die hun opwachting maken in ‘Deadpool & Wolverine’ maken van deze film een nog prettiger feest van herkenning voor iedereen die de wat rauwere kant van Marvel een warm hart toedraagt.

Eervolle vermeldingen
De Wilde Noordzee, Kingdom of the Planet of the Apes, A Quiet Place: Day One, Terrifier 3, Palingdans, Kina & Yuk, Godzilla X Kong: The New Empire

Gemist
Alien: Romulus, Poor Things, Gladiator II, Speak no Evil, Ghostbusters: Frozen Empire

Beste horrorfilm: Longlegs
‘Terrifier 3’ was ongetwijfeld de meest spraakmakende horrorfilm van 2024, vooral door de compromisloze en confronterende manier waarop het gruwelijke, door en door sadistische moordwerk van Art the Clown in beeld wordt gebracht. Toch gaat de sinistere horrorthriller ‘Longlegs’ strijken met de eer van beste griezelfilm die in 2024 is uitgebracht. De continu onheilspellende sfeer, ijzingwekkende soundtrack (valse piano’s en snerpende violen), vakkundige spanningsopbouw en het heerlijk manakiale acteerwerk van Nicolas Cage in topvorm creëren een buitenissige kijkervaring die onder je huid kruipt en daar nog wel even blijft zitten.

Sjoerd Crins

1. Dune: Part Two

Twintig jaar geleden zag ik als elfjarig jongetje ‘The Lord of the Rings: The Return of the King’ samen met mijn vader in de bioscoop. Dit is waar mijn passie voor het medium film begon. Ik was veel te jong om het verhaal daadwerkelijk te begrijpen, maar de epische schaal overrompelde mij. Het was echt een ongekende ervaring. In 2024 kreeg ik datzelfde gevoel voor het eerst weer. Met de openingswoorden ‘Power over Spice is power over all’ was de toon direct gezet. De monumentale proporties van deze film zullen mij voor altijd bijblijven. Arrakis onder de visie van Villeneuve is schitterend en de prachtige score van Hans Zimmer maakt die wereld nog spectaculairder. Hoewel de karakterontwikkelingen misschien niet allemaal even natuurlijk verlopen, is dit voor mij met afstand de film van het jaar. Het gevoel dat mij bekruipt als ik hier aan terugdenk is niet te vergelijken met andere films. Het is een grote blockbuster, maar treft mij juist in de momenten dat het wat kleiner gehouden wordt.

2. Challengers

Op plek 2 ook een film met Zendaya. Op alle fronten is dit de meest sexy film van het jaar. De driehoeksverhouding, de machtsspelletjes en de tennis zelf. Alles voelt spannend. De manier waarop Guadagnino dit verhaal vertelt en voornamelijk de manier waarop hij dit verhaal in beeld brengt is weergaloos. Er zitten een aantal duizelingwekkende shots in en ook de oplopende hitte weet hij in beeld te vangen. De score van Trent Reznor en Atticus Ross leunt naar techno en is in alles onconventioneel en origineel. Voor mij de soundtrack van het jaar. ‘Challengers’ heeft in de basis een triviaal verhaal, maar de vertelling ervan is een ware ace om in tennistermen te blijven.

3. The Wild Robot

Ik dacht dat Dreamworks met ‘Puss in Boots: The Last Wish’ hun beste film al gemaakt had, totdat ‘The Wild Robot’ uit de hoge hoed werd getoverd. Adembenemende animatie in combinatie met wonderschone muziek zorgen dat ogen en oren geprikkeld worden op de best mogelijke manier. Het verhaal snijdt belangrijke thema’s aan en vertelt ons dat we op elkaar moeten passen om deze wereld leefbaar te houden. Een stroom van tranen door een geanimeerde robot en dieren stond niet op mijn bingokaart dit jaar. Toch was dit de film die mij veruit het meest emotioneerde. Het is zo’n pure en magische film.

Gemist:
Ik heb bijna alles wat ik wilde zien wel gezien dit jaar, maar er zijn altijd films waar je net niet aan toekwam. Op mijn to-do lijstje voor 2025: Robot Dreams, Blue Giant, Green Border, La Cocina, The Gullspång Miracle, Dahomey, Showing Up, Strange Darling, The Room Next Door en The Apprentice.

Een jaar vol zelfexploratie
2024 is een jaar waarin een specifiek thema de gemoederen flink bezighield en in verschillende vormen het witte doek bekleedde: zelfexploratie. Zo zagen we hoe Emma Stone als Bella Baxter in ‘Poor Things’ een leven vol lusten ontdekt en hoe Mikey Maddison als Anora in de gelijknamige film op zoek is naar rijkdom en vooral zichzelf. Een van de meest besproken films van het jaar is overduidelijk ‘The Substance’, waarin Elisabeth, briljant gespeeld door Demi Moore, haar perfecte zelf probeert te benaderen met een gek middeltje. Een equivalent hiervan is ‘A Different Man’ waarin de mismaakte Edward zo graag een ‘normale’ man wil zijn. Andere voorbeelden zijn ‘Love Lies Bleeding’, ‘My Old Ass’ en ‘Bird.’

Roy van Landschoot

Mijn top drie van 2024, niet per se in deze volgorde:

Het zenuwslopende ‘The Zone of Interest’ is de horror film van het jaar. Het doet je van top tot teen sidderen en moreel verontreinigen. Waarom doet er toch bijna niemand iets tegen de onmetelijke misdaad die net over het muurtje waar de familie Höss hun paradijselijke tuin aanharkt, plaatsvindt? Nog meer dan dat het een starre blik is op deze familie, waarvan vader Rudolf de commandant is van concentratiekamp Auschwitz, is het ook een zeer ongemakkelijke spiegel over hoe achteloos mensen kunnen zijn in wat er wel en niet binnen hun empathische interesse valt. Dit is geschiedenis akelig levend en eens te meer is het het wachten waard op welke onderwerp filmmaker Jonathan Glazer nu weer broedt en in welk, stilistisch, vat hij dit zal gieten.

Ook het verstikkende ‘Green Border’ zal de kijker niet emotioneel onbetuigd achterlaten, behalve dan alleen in een Europees oerbos waarin ieder geritsel het verschil kan betekenen tussen leven en dood. Regisseur Agnieszka Holland duikt diep in de wereld van migratie en houdt het hoofd maar net boven water in dit morele moeras aan de Poolse grens, waarin mensen letterlijk heen en weer over de grens worden gegooid in het kader van buurlandje treiteren. Het kraakt en piept aan de grenzen van Europa en als de gegoede burger niet oppast dreigt het hele project onderste boven te keren. Speel deze film af naast ‘Io Capitano’ (Matteo Garrone, 2024) en je krijgt een confronterende indruk van welke prijs er staat op het aanmerken van Europa als fort.

Om na de twee donderpreken van het domineekansel nog een beetje jolig dit filmjaar af te sluiten valt laatstgenoemde keuze op het zoveelste schot in de roos van de Roemeens filmmaker Radu Jude, ‘Do Not Expect Too Much from the End of the World’. Deze wrang-komische razernij tegen de uitwassen van het neoliberalisme in Roemenië, maar als je oplet staat daar verder geen grens op, is een heerlijk te ontfutselen wirwar van beeld- en woordgrappen in de nalatenschap van Jean-Luc Godard (Jude begint ook op hetzelfde tempo films uit te spugen). Het verwijst naar hoge en lage cultuur, en alles ertussenin (je mag kiezen waar de cameo van Uwe Boll tussen glibbert), en laat de wereld in lichterlaaie zien. Bovendien verweeft Jude op hoogst originele manier een gouwe ouwe prent in de celluloid mazen van het einde van de wereld. Wie doet dit verder nog zo?

Eervolle vermeldingen:
Alien, All of Us Strangers, Dune Part II, Drive-away Dolls, In Liebe, Eure Hilde, Los Delincuentes, Kinds of Kindness, Eureka, Emilia Perez, Mal Viver, Monster, Moving, Ni chaînes ni maîtres, Only the River Flows, Peeping Tom, Poor Things, Showing Up, Skunk, The Bikeriders, The Dead Don’t Hurt, The Holdovers, The Third Man, Viver Mal.

Top 3 gemiste films om voor je kop te slaan: Anora, The Beast, Evil Does Not Exist

Frank v.d. Ven

Drie films kiezen, is bijna ondoenlijk in een jaar waarin een hoop toffe titels verschenen. Vandaar dat onder meer ‘Love Lies Bleeding’, ‘One Life’, ‘Dream Scenario’, ‘Flow’ en ‘Emilia Perez’ in deze lijst ontbreken. Eerdergenoemde titels hadden zeker een plek in de lijst verdiend. Helaas gaat het hier om een Top 3 dus moeten er bikkelharde keuzes gemaakt worden.

1. The Wild Robot

De mooiste film van het jaar is wat ondergetekende betreft toch echt ‘The Wild Robot’. Deze op een kinderboek gebaseerde animatiefilm weet te ontroeren, raken en vermaken. Niet alleen de animatie is erg indrukwekkend, want ook het verhaal zit prima in elkaar. De stemacteurs zijn op dreef en dat resulteert in een film voor het hele gezin. Een film die alle kijkers serieus neemt en een mooie boodschap over naastenliefde, zelfrespect en gemeenschapszin heeft. Zonder zich te verliezen in een kinderlijke of te topzware toon weet het team achter ‘The Wild Robot’ elke doelgroep te trakteren op een mooi vertelsel. Een warme film voor jong en oud die ook zwaardere thema’s als de dood niet schuwt.

2. The Substance

Als fan van lekker sleazy jaren 80 horror moet je ‘The Substance’ zeker zien. De film is lekker ranzig en doet bij vlagen aan bodyhorrorklassiekers als ‘The Thing’ en ‘The Fly’ denken. Wat deze film een diepere lading geeft, is het ijzersterke spel van Demi Moore (in een totaal niet ijdele rol) die zich – letterlijk – bloot geeft voor deze film. Ook Margaret Qualley overtuigt in deze film over Hollywoods ziekelijke obsessie voor plastische chirurgie. Na haar glossy wraakthriller ‘Revenge’ bewijst Coralie Fargeat zich als een vis in het water te voelen in het horrorgenre. Ze heeft een bijzondere stijl ontwikkeld waarin ultrageweld en modeshots van afgetrainde modellen prima samengaan. ‘The Substance’ is lekker over de top en verdomd vermakelijk.

3. Thelma

Een actiefilm met twee bejaarden klinkt niet bepaald opwindend. Weinig mensen zullen nog snakken naar een nieuw deel van ‘The Expandables’ franchise. In ‘Thelma’ draait het om echte bejaarden die zich per scootmobiel verplaatsen en het halve dorp bij naam kennen. Dit regiedebuut van Josh Margolin is zowel komisch als ontroerend. Het kloppend hart van deze film is het titelpersonage dat gespeeld wordt door June Squibb. Als Thelma wordt opgelicht, besluit ze de verantwoordelijke ter verantwoording te roepen. Dat doet ze samen met Ben (de laatste rol van filmlegende Richard Roundtree). Margolin heeft een grappige actiekomedie gemaakt die zich tegelijkertijd als een eerbetoon aan ouderdom laat bekijken.

Sony’s Marvel universum
Disneys Marvel Studios is hard op weg om de afnemende interesse in superhelden nog sneller te laten wegebben door hun onuitputtelijke stroom aan B-films en series. Gelukkig besloot de studio om dit jaar maar één superheldenfilm in de vorm van ‘Deadpool & Wolverine’ uit te brengen. Terwijl Disney gas terugneemt, zet Sony de voet juist steviger op het gaspedaal. Dat levert een hoop ongelukken op.

Jelco Leijs

How To Have Sex

Als filmliefhebber is er zoveel moois om van te genieten. Toch hoop je tussen al dat geweld hier en daar een verborgen parel te ontdekken. Een film waar niemand iets van verwacht, maar die je compleet omver blaast. Molly Manning Walkers ‘How to Have Sex’ is zo’n film. Manning Walker neemt de kijker mee naar Kreta voor een ogenschijnlijk normale ‘spring break’ trip, met drie Britse meiden die voor het eerst op een ‘zuipvakantie’ gaan. Een film die er alle schijn van heeft te verworden tot een doorsnee romantische tienerkomedie, blijkt een emotionele, tranentrekkende achtbaan. De thema’s van seksualiteit, relaties en zelfontplooiing worden op een ongekend rauwe, eerlijk en tedere wijze ten tonele gevoerd en dat ook nog eens op een audiovisueel schitterende wijze. ‘How to Have Sex’ komt aan als een mokerslag.

Anora

‘Anora’ bevindt zich in een tegenovergestelde positie als ‘How to Have Sex’, in de zin dat de aankondiging van een ‘Sean Baker’ project bij menig filmliefhebber de oren doet spitsen en de verwachtingen doet stijgen. En wat maakt Baker die verwachtingen waar. Anora, een jonge sekswerker uit Brooklyn, krijgt haar kans op een Assepoester-verhaal wanneer ze de zoon van een oligarch ontmoet en impulsief met hem trouwt. Haar sprookje wordt bedreigd wanneer de ouders afreizen naar New York om het huwelijk nietig te laten verklaren. Baker doet met ‘Anora’ een beroep op zijn innerlijke Safdie en weet een spanning en chaos te creëren die niet onderdoet voor films als ‘Good Time’ en ‘Uncut Gems’. Toch is ‘Anora’ meer dan alleen een zenuwslopende achtbaanrit. Het is ook de grappigste film van het jaar, met scherpe dialogen en een vlekkeloze timing. Baker zou Baker niet zijn als hij in het derde bedrijf de boel niet weer met beide voeten op de grond zou zetten, om ons bewust te maken van de menselijkheid van zijn personages. ‘Anora’ is een film die blijft nazinderen en bewijst dat Sean Baker een van de meest fascinerende regisseurs van zijn generatie is. ‘Anora’ is pure filmkunst.

Los reyes del mundo

Laura Mora schetst, samen met co-schrijver Maria Camila Arias, met empathie een indringend beeld van een groep verwilderde jongens die worstelen om los te breken uit het leven dat voor hen en door hen is uitgestippeld. Wanneer een van de jongens een jarenlange juridische strijd wint om een stuk grond dat van zijn familie is afgepakt terug te krijgen, geldt dit als de sprankel van hoop die zij nodig hebben om van een nieuw leven te dromen. ‘Los reyes del mundo’ is een prachtige film, zowel esthetisch als verhaaltechnisch. Mora’s regie is werkelijk fantastisch. Tot in detail brengt ze de adembenemende Colombiaanse natuur in beeld, wat ze vervolgens afzet tegen de uitzichtloze situatie waarin de jongens zich bevinden. De film is hartverscheurend en werpt niet alleen een ongeziene blik op de strijd van straatkinderen in Colombia, maar snijdt ook diep in de ziel van de kijker. ‘Los reyes del mundo’ is een krachtige herinnering aan de onuitputtelijke kracht van de menselijke geest en een emotionele reis die je hart op de proef stelt.

Eervolle vermeldingen
‘Monster’, ‘How to Make Millions Before Grandma Dies’, ‘The Holdovers’, ‘The Zone of Interest’, ‘Look Back’, ‘Flow’, ‘Strange Darling’, ‘All of Us Strangers’, ‘Dune: Part Two’, ‘Taste of Freedom’, ‘Kneecap’, ‘The Room Next Door’, ‘Io Capitano’

Gemiste films
‘Wicked’, ‘Deadpool & Wolverine’, ‘Longlegs’, ‘Priscilla’, ‘Furiosa: A Mad Max Saga’, ‘Megalopolis’ ‘La Chimera’, ‘Juror #2’, ‘Small Things Like These’.

Ian van Asch

1. La chimera

Het beste werk van Alice Rohrwacher tot nu toe. Een uniek multithematisch verhaal over Italiaanse grafrovers. Zowel geschikt voor diepgaande analyses, als felliniesque vermaak.

2. Evil Does Not Exist 

In ‘Evil Does Not Exist’ draait het om het conflict tussen het serene dorpje en aannemers die er een moderne glamping neer willen zetten. Door de kalme stijl en het mooie landschap zijn we als vanzelf op de hand van de dorpsbewoners en gebiologeerd door het verhaal. Een hoogtepunt van de film is de muziek van Eiko Ishibashi die het conflict subliem begeleidt.

3. The Sweet East
‘The Sweet East’ is een originele hedendaagse road movie door controversieel Amerika. Lillian, mooi gespeeld door Talia Ryder, belandt van de ene bizarre situatie in de andere. Allemaal zijn ze knap geschoten. Regisseur Sean Price Williams is normaliter cinematograaf (‘Good Time’), en dat merk je aan de look en textuur van de film.

Eervolle vermeldingen:
Inside the Yellow Cocoon Shell
Samsara
No Other Land