Favoriete films van Cinemagazine-recensenten 2025

Begin december begint het bij veel mensen al te kriebelen: overzichtjes van geliefde (of überhaupt gelezen) boeken, gekeken films of geluisterde muziek van het jaar worden gretig gedeeld. Omdat het jaar nu eenmaal tot en met 31 december loopt, kijken wij pas echt terug als we zeker weten dat er niets meer bij komt. Dit is ons jaarlijkse overzicht van wat (een aantal van de) recensenten van Cinemagazine tot hun favoriete films van het afgelopen bioscoopjaar 2025 rekenen. Ze kozen hierbij een top drie uit de officiële bioscoopreleases (zie voor de complete lijst onze lijst op Letterboxd.com). Dit vullen ze (soms) aan met films die niet gezien zijn en waarvan verwacht wordt dat ze wel een top tien plekje verdienen, of films die op een andere manier het vermelden waard zijn.

Henny Wouters

1. Good One

Niks mis met ‘Weapons’, ‘Sinners’ en ‘One Battle after Another’. Maar wat duurden ze lang en wat was er veel bloed en geweld. Heel wat anders dan ‘Good One’, een kalme film die op 89 minuten afklokt. Maar ook een film die je een knoop in je buik bezorgt. Met de geweldig debuterende Lily Collias in de hoofdrol, lopen we door het groene Catskillsgebergte en beleven we de interactie tussen drie ongelijkwaardige karakters. En dan die knoop…

2. The Life of Chuck

Originaliteit is ook wat waard. ‘The Life of Chuck’ vertelt zijn verhaal in omgekeerde chronologische volgorde, waarbij je tijdens de eerste akte geen idee hebt waarnaar je zit te kijken. Iets over de wereld die vergaat. En wanneer dan de tweede akte opent met een opgewekte voiceover en een drummende straatmuzikante, dan weet je dat je goed zit. Drama, ontroering en nostalgie in een film die je nergens mee kunt vergelijken. En als de wereld dan toch vergaat, dan maar zo.

3. I’m Still Here

In een jaar waar de democratie wereldwijd onder druk kwam te staan, konden we vanaf de bank bekijken hoe het leven onder een dictatuur eruit kan zien. In Walter Salles’ warmbloedige drama ‘I’m not Here’ blikken we terug op de Braziliaanse dictatuur van rond de jaren 70. We zien hoe een familie wordt verpletterd wanneer de vader op een dag naar goed Zuid-Amerikaans recept wordt opgepakt en spoorloos verdwijnt. Gelukkig is de familie hecht en strijdvaardig, wat het drama niet minder dramatisch maar wel beter behapbaar maakt. Een geslaagde terugblik én dringende waarschuwing ineen.

Jan-Kees Verschuure

1. Orwell 2+2=5

De titel van deze documentaire verwijst naar het principe uit de Orwell-filosofie, dat politiek leiders hun volgelingen willen doen geloven dat twee plus twee vijf is. Veel fantasie is niet nodig om daar enkele hedendaagse leiders voor te nomineren. ‘Orwell 2+2=5’ is echter vooral een krachtig visueel statement. Regisseur Peck verwijst bijvoorbeeld, met een verbinding van enkele historische feiten met literaire meesterwerken, naar het effect dat romans als ‘For Whom the Bell Tolls’ van Ernest Hemingway en ‘Jane Eyre’ van Charlotte Brontë hadden op de westerse cultuur. En uiteraard ‘1984’ van George Orwell. Pecks boodschap is sowieso overtuigend, de visualisatie door het rollen van plaatjes als in een fruitautomaat, zeer geslaagd. Het zou geen kwaad kunnen ‘Orwell 2+2=5’ in de geschiedenislessen of bij maatschappijleer te vertonen.

2. Downton Abbey: The Grand Finale

De terugkeer op het witte doek van dit wereldwijde televisiefenomeen, volgt de familie Crawley en hun personeel terwijl ze de jaren 30 ingaan. Terwijl de personages uitzoeken hoe ze landgoed Downton Abbey de toekomst in moeten loodsen, moeten ze verandering omarmen en een nieuw hoofdstuk verwelkomen. De grote bazin Violet, gespeeld door Maggie Smith, is kassiewijlen en hangt prominent geschilderd aan de muur; het is nu tijd dat het goedmoedige familiehoofd Robert (Hugh Bonneville) de leiding overdraagt aan dochter Mary (een schitterende Michelle Dockery). De film omarmt de verhoudingen van de tv-serie, met prachtige couleur locale, en zorgt ervoor dat de kijker met liefde afscheid neemt van het oude Engeland. Als dat de Engelsen zelf eens zou lukken?

3. 10 giorni con i suoi

De Italiaanse feelgoodkomedie ’10 giorni gon i suoi’ pakt je in van het begin, als je er open voor staat. Zo moeilijk is dat niet: een luchthartige aanpak van levensvragen, relatief kalm gepresenteerd voor Italiaanse begrippen, is als het goed is een zomerse bries bij een verse pasta. ’10 giorni con i suoi’ gaat over een Romeins gezin, waarvan de uit huis vertrekkende dochter bij haar Zuid-Italiaanse vriendje intrekt om te gaan studeren. Moeder is ook nog eens zwanger, een ongelukje. Het kerngegeven van de film is dat de familie op vakantie gaat naar de familie van het vriendje om kennis te maken. Het geheel ontpopt zich als een luchtige versie van ‘Meet the Parents’. Verwacht echter hier geen geniale De Niro, wel Italiaanse topacteurs als Fabio De Liugi (vader Carlo) en Valentina Lodovini (moeder Giulia).

Frank v.d. Ven

1. The Seed of the Sacred Fig

Wat ondergetekende betreft met voorsprong de beste en meest intense film die in 2025 in de Nederlandse bioscoop te zien was. In deze productie, die zich afspeelt in Teheran, zie je wat religieuze onderdrukking met een gezin doet. Als palief promotie maakt en zich onderzoeksrechter mag noemen – in de praktijk tekent hij aan de lopende band doodsvonnissen – trekt dat een wissel op zijn gezin. Zijn dochters komen tegenover hun vader te staan, terwijl hun moeder haar man probeert te verdedigen, maar ook zelf inziet dat ze de verkeerde partij kiest. The Seed of the Sacred Fig vermengt een gezinsdrama met thrillerelementen en is tegelijkertijd ook kritisch op de Iraanse regering. Alleen al daarom moet je deze ijzingwekkende film – die door Mohammad Rasoulof met gevaar voor eigen leven is ingeblikt – een kans geven.

2. The Rule of Jenny Pen

Een psychologische thriller die zich afspeelt in een verzorgingshuis klinkt misschien niet erg spannend, maar dat is het in het geval van The Rule of Jenny Pen dus wel. Wanneer een arrogante rechter (sterk vertolkt door Geoffrey Rush) na een beroerte in een verzorgingstehuis belandt, krijgt hij het al snel aan de stok met een medebewoner (een briljante John Lithgow). Deze man lijkt onschuldig, maar is dat niet en terroriseert zijn medebewoners. Dat doet hij met een handpop. Omdat de verzorgers denken met een verward oud mannetje van doen te hebben, krijgt deze psychopaat vrij spel. Akelig en vol onderhuidse spanning bewijst The Rule of Jenny Pen dat horror zonder liters bloed en effectbejag nog steeds bestaat.

3. We Live in Time
Rauw, grappig en ongemakkelijk. Drie woorden die allemaal van toepassing zijn op We Live in Time. Florence Pugh en Andrew Garfield spelen een stel dat een hoop meemaakt in hun korte samenzijn. Deze verdoemde liefdesgeschiedenis maakt impact door de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Geen glamour, maar het echte leven. Een bevalling in een smoezelig tankstation, ongemakkelijke toenaderingspogingen en een einde dat je niemand gunt: dat is We Live in Time. Heel knap gespeeld.

Verwachte top 5-kandidaten
Eddington (groot Ari Aster-fan)
28 Years Later
Sorry, Baby
Sisu 2 (deel 1 was vet!)
Alpha

Meeliften op nostalgie en waarom dat geen goed idee is
De ideeën zijn op in Hollywood, lijkt wel. De ene na de andere reboot wordt in de zalen geslingerd, terwijl het merendeel ervan niet erg succesvol blijkt. De nieuwe Tron verdween snel uit de zalen en datzelfde lot was ook de nieuwste Predator-film beschoren. De reboot die het wel goed deed aan de bioscoopkassa was Jurassic Park: Rebirth, maar waarom eigenlijk? Zelden verscheen er zo’n zielloze, domme film in de bios, en dat is een pijnlijke constatering uit de mond van een dinofan. Franchises uit de jaren 80 worden volop gereanimeerd, maar daarbij is vergeten dat de beoogde doelgroep heel anders is dan het moderne publiek. De nieuwste Predator was een soort veredelde buddycomedy, terwijl fans van het eerste uur een bloederige actiefilm verwachten. Vlees noch vis. Sommige franchises verdienen rust en een mooi einde. De herinnering eraan is mooier dan elk nieuw deel dat enkel uit pure creatieve armoede ontstaat.

Roy van Landschoot

1. Hard Truths

Weer een oermenselijke film van regisseur Mike Leigh. Pansy Deacon, indrukwekkend vertolkt door Marianne Jean-Baptiste, vergiftigt met haar monsterlijk negatieve houding niet alleen zichzelf maar ook haar omgeving, vooral de volwassen zoon en man moeten het ontgelden. In zijn ongenaakbaar realisme voel je zonder meer mee met de medemensen die zo erg worstelen. En natuurlijk ook omdat het realistisch is, zijn er lichtpuntjes waar de zwartgalligheid even geen kans heeft of er juist humor uit voortkomt. Stel je voor dat Pansy Poppy, bijna compleet tegenovergestelden, uit Leighs ‘Happy-Go-Lucky’ (2008) tegen het lijf zou lopen. Sowieso knetterende en verrassende cinema.

2. Alpha

Een stormachtig intergenerationeel trauma ontwricht de relatie tussen een dochter en moeder. Dit alles legt regisseur Julia Ducournau op een maatschappelijke gevoelige plaat: verslaving en ziekte, de dood en overleven, liggen soms ijzingwekkend dicht bij elkaar. Nu Ducournau zich deze keer ietwat inhoudt in het bodyhorror departement vindt ze dramatisch nieuwe diepten. Toch kan je ‘Alpha’ makkelijk in het verlengde, thematisch en visueel, zien van het rauwe ‘Raw’ (Grave) en grotesk bedoelde ‘Titane’. Stuk voor stuk zijn alle drie uitdagende zoektochten naar familie en wortels en herontdekking van nieuwe identiteiten.

3. One Battle After Another

Ook op een spectaculair Hollywood budget (dankzij DiCaprio) doet Paul Thomas Anderson gewoon wat hij wil, eigenlijk altijd al deed, kleine en grote emoties tegen elkaar laten botsen als atomen op het grote doek. Alle emoties passeren door het filmspectrum van Anderson. En hoewel het misschien minder resonantie heeft als zijn kleinere (voor Amerikaanse begrippen) films, is de film evenzeer kinetisch, wonderlijk en zoals een blockbuster toch betaamt vermaak van de hoogste plank.

Digitale restauraties van gouwe ouwe
Onder meer door het Eye Filmmuseum en de Amsterdamse distributeur Odyssey Classics blijft er ook een heerlijk kabbelend riviertje aan gerestaureerde films door de Nederlandse bioscopen stromen. Dit jaar stond er onder andere werk van Akira Kurosawa, Jean-Luc Godard en Edward Yang op het menu. Voor sommige is het weer hereniging met favoriete klassiekers, voor anderen een eerste ontmoeting. Sowieso verbreedt en verdiept re-releases je ervaring met film. Soms zitten er ook onverwachte ‘nieuwe’ schatten tussen, zoals ‘High and Low’ (1963) van Kurosawa. Deze misdaadthriller is een Japanse voorganger van ‘Zodiac’ (David Fincher, 2007) en op zijn sterkste momenten rivaliseert het met de thriller spielerei van Hitchcock. Bovendien is het extra interessant om Kurosawa buiten het Samoerai-genre te zien opereren.

Eervolle vermeldingen:
Queer, Julie zwijgt, Mickey 17, De propagandist, Drie dagen vis, Quisling: Tthe Final Days, 28 Years Later, Toxic, Swamp Dogg Gets His Pool Painted, Cléo de 5 à 7, Rietland, Pusher

Nog niet gezien maar wel potentie voor top 2025
Sentimental Value
Tardes de Soledad
Stranger Eyes

Len Karstens

1. One Battle After Another

‘One Battle After Another’ is een meeslepende film die door veel mensen meer dan terecht al is uitgeroepen tot de beste film van 2025. Met sterke acteerprestaties en een strak tempo weet de film je van begin tot eind betrokken te houden. De regie van Paul Thomas Anderson voelt zelfverzekerd, met doordachte beelden en een soundtrack die de impact van elk moment versterkt. Het verhaal is dramatisch, maar evenzo verrassend komisch. Acteur Sean Penn weet een weerzinwekkend sterk karakter neer te zetten, zijn Steven J. Lockjaw mag naast Anton Chigurh en Hans Landa in het lijstje van de meest memorabele filmschurken van deze eeuw.

2. Sentimental Value

Joachim Trier is zonder twijfel een van de meest interessante regisseurs van dit moment. ‘Sentimental Value’ is alweer een warm en intelligent drama van zijn hand dat lang blijft nazinderen. De film verkent familiebanden en herinneringen met veel subtiliteit, waarbij stilte en kleine gebaren net zo krachtig zijn als de dialogen. De acteerprestaties voelen natuurlijk en oprecht, en de rustige vertelstijl geeft emoties de ruimte om te landen. Het resultaat is een ontroerende, volwassen film die je niet bruut vastgrijpt, maar juist mede door zijn terughoudendheid zachtjes raakt.

3. Hard Truths

‘Hard Truths’ is een intens Brits drama van Mike Leigh, dat een scherp en onvergetelijk portret schetst van Pansy (Marianne Jean-Baptiste), een getroebleerde vrouw wiens woede en angst voortkomen uit diepe psychologische pijn. De film toont haar gespannen relaties met haar juist goedgezinde familieleden en laat geleidelijk de kwetsbaarheid achter Pansy’s verbitterde gedrag zien. Marianne Jean-Baptiste levert een adembenemend sterke hoofdrol (het is onbegrijpelijk dat ze door zo’n beetje alle grote filmprijzen is genegeerd) en Mike Leigh bewijst dat hij zelfs in dit late stadium van zijn carrière nog altijd diepgaand en hoogst oprecht werk kan leveren.

Eervolle vermeldingen
The Alabama Solution, All We Imagine as Light, Bugonia, Caught Stealing, Cover-Up, Eddington, Islands, The Love That Remains, Train Dreams, Warfare

Films om naar uit te kijken in 2026
The Adventures of Cliff Booth, Amarga Navidad, The Basics of Philosophy, Cry to Heaven, Digger, The Entertainment System is Down, Flowervale Street, Jack of Spades, Minotaur, Possible Love, Wild Horse Nine

Frank Heinen

1. Weapons

Bizar, eng, beklemmend, onconventioneel, bij vlagen gruwelijk en verrijkt met een subtiel laagje inktzwarte humor: ‘Weapons’ is een horrorfilm die alles heeft wat het genre interessant en genietbaar maakt. Met zijn aparte vertelwijze reikt regisseur Zach Gregger je beetje voor beetje de puzzelstukjes aan om het mysterie dat zich op je scherm ontvouwt op te lossen, maar zelfs als oplettende kijker weet je pas tegen het einde hoe de vork precies in de steel zit. Een meesterwerkje dat laat zien dat Greggers eerdere griezelparel ‘Barbarian’ geen toevalstreffer was.

2. Sinners

‘Sinners’ is een zeldzaam goed en verrassend amalgaam van diverse filmgenres. Een maatschappijkritische blik op raciale ongelijkheid en een extatische ode aan de helende kracht van muziek vloeien met een verbluffende fluïditeit over in een bovennatuurlijke achtbaanrit langs de duistere krochten van zwarte magie en vampirisme. Het broeierige zuiden van de VS fungeert niet louter als decor, maar wordt bijna een levend, gradueel evoluerend personage. Voeg daar nog eens een stevige dosis sterk acteerwerk aan toe en je weet dat je een klassieker voor de eeuwen hebt.

3. Nosferatu

Een duister en uitermate sfeerrijk gotisch sprookje dat met veel liefde, toewijding en aandacht voor detail en stijl is vervaardigd. Zo kun je deze remake van de uit 1922 stammende expressionistische horrorklassieker ‘Nosferatu – Eine Symphonie des Grauens’ typeren. Voor vampier- en Dracula-adepten herbergt de film weinig verrassingen. Het verhaal is niet krampachtig verplaatst naar het heden of voorzien van moderne elementen en speelt zich gewoon af in de duistere bossen van Transsylvanië en de afwisselend klassiek victoriaanse en smerige straten van het premoderne Londen. Alleen graaf Orlok ziet er duidelijk anders uit dan in de Duitse versie, terwijl hij ook niet de charmante en verleidelijke trekjes heeft van de klassieke Dracula. In plaats daarvan zien we een rijzige en uitgemergelde gestalte, een vleesgeworden personificatie van de dood die zich continu ophoudt in de schaduw. ‘Nosferatu’ is een fraaie hommage aan een tijdloos verhaal en een film die door het ingenieuze gebruik van licht en schaduw soms een bewegend kunstwerk wordt.

Eervolle vermeldingen
Ocean, Mission Impossible: The Final Reckoning, Dangerous Animals, Monikondee

Helaas gemist
Avatar: Fire and Ash, The Conjuring: Last Rites, How to Train your Dragon, Black Phone 2, One Battle After Another

Goud van oud?
Het filmjaar 2026 had ook een nostalgisch randje voor degenen onder ons die opgroeiden in de jaren tachtig of negentig. ‘Amsterdamned 2’ bracht de angst en het bloed terug in de grachten van onze hoofdstad, terwijl ‘Jurassic World: Rebirth’ een nieuw hoofdstuk toevoegde aan ’s werelds beroemdste dinosaga. ‘Amsterdamned 2’ was een feest van herkenning met grotendeels dezelfde pluspunten (spectaculaire actie, originele moordscènes, scherpe humor) en zwaktes (niet overdreven veel diepgang, een ietwat onbevredigend einde) als zijn voorganger. ‘Jurassic Park: Rebirth’ mist (net als de laatste paar delen) de verwondering, scherpzinnigheid en existentieel-filosofische dimensie van de eerste ‘Jurassic Park’, maar blijft door de combinatie van bekende dino’s, nieuwe monsters en visuele krachtpatserij van de CGI-buitencategorie een plezierige popcornfilm.

Jelco Leijs

1. Good One

‘Good One’ is met afstand mijn favoriete release van 2025. Het is de indiefilm in zijn puurste vorm. Een camera, drie personages en een bos is alles wat regisseur India Donaldson nodig heeft om een film met ongekende impact te maken. Zelden voelt een film zo ongeforceerd en zo oprecht als wat Donaldson ons hier voorschotelt. De camera observeert rustig, geduldig en vaak net iets langer dan comfortabel is. De camera, die werkelijk door het prachtige, serene en weelderige boslandschap van de staat New York glijdt, vergezeld door de muziek van een handpan, schetst het perfecte canvas voor dit pure staaltje indie cinema: ingetogen, eerlijk en verrassend confronterend, en precies daarom een van de meest indrukwekkende filmervaringen van het jaar.

2. A Complete Unknown

Het is misschien wat saai om voor een biopic te gaan, maar voor de Bob Dylan-fans onder ons is ‘A Complete Unknown’ toch een onweerstaanbare film. Het is een ode aan de persoonlijkheid van Dylan en de befaamde start van zijn carrière, geweldig gevangen door een ongekende Timothée Chalamet, bijgestaan door een heerlijk vileine Edward Norton, een verrassend gelaagde Elle Fanning en een subtiele maar onmisbare Monica Barbaro. ‘A Complete Unknown’ toont Dylan in al zijn rusteloosheid en eigenzinnigheid: een artiest die zichzelf liever blijft heruitvinden en uitdagen dan vasthoudt aan verwachtingen. Ongeacht of dat hem applaus oplevert of hij erdoor van het podium wordt gegooid. James Mangold en Timothée Chalamet vangen de magie van Dylan perfect.

3. Sinners

‘Sinners’ is een van de meest indrukwekkende en ambiteuze films van 2025. Regisseur Ryan Coogler neemt je mee naar het diepe zuiden van de Verenigde Staten in 1932, waar hij vampierhorror, maatschappelijke kritiek en de spirituele kracht van muziek weet te verweven tot iets dat zowel beklemmend als bevrijdend aanvoelt. De cinematografie is adembenemend: warme, korrelige beelden, zachte kaarslichten en lange, vloeiende takes laten het Mississippi-landschap en het bruisende bluesleven voelen alsof je er zelf bij bent, terwijl de camera als een geest door de film beweegt en je nergens de kans geeft om te ontsnappen. De horror wordt langzaam en bijna terloops geïntroduceerd en werkt vooral sfeerversterkend, waarbij beeld en geluid samensmelten tot een bijna hypnotiserende ervaring, gedragen door de score van Ludwig Göransson.

De Nederlandse filmkunst
Tot slot wil ik de Nederlandse filmkunst nog even “goed zetten”. Het is mij niet vreemd om daar kritisch op te zijn. Nu geeft de onuitputtelijke stroom van afschuwelijke romcoms daar ook wel reden toe, maar juist daarom is het extra fijn om te kunnen constateren dat er ook hier films worden gemaakt die lef tonen, iets durven zeggen en niet bang zijn om hun eigen koers te varen. Dan heb ik het over ‘Vlam’ en ‘The Gardens of Earthly Delights’.

‘Vlam’: een pijnlijk verhaal over uithuisplaatsing en een manipulatieve moeder vertelt door middel van onder andere interpretatieve dans van een fantastische Sophie Lindner. ‘The Garden of Earthly Delights’ is een onverbiddelijk, viscerend portret van overleven en exploitatie in de sloppenwijken van Manilla, waarin verweven armoede, jeugd en menselijk lijden samenkomen tot een adembenemend, ontwapenend en onvergetelijk filmisch geheel.

De volgende keer dat je een film uitkiest, overweeg een van deze twee pareltjes. Hopelijk betekenen ze wat goeds voor de toekomst van de Nederlandse filmkunst. En dan heb ik ‘Rietland’ helaas nog gemist dit jaar.

Eervolle vermeldingen
‘Ne Zha 2’, ‘ KPop Demon Hunters’, ‘Islands’, ‘Bugonia’, ‘It Was Just an Accident’, ‘Eternity’, ‘Memoir of a Snail’, ‘Bring Her Back’, One Battle After Another’, ‘Sentimental Value’, ‘The Last Viking’, ‘Sing Sing’, ‘The Brutalist’, ‘Springsteen: Deliver Me from Nowhere’

Gemiste films
‘Sorry, Baby’, ‘Song Sung Blue’, ‘Eddington’, ‘Rietland’, ‘Caught Stealing’

Stef Roefs

1. Sentimental Value (Joachim Trier)

‘Sentimental Value’ is me sterk bijgebleven. Ik denk nog vaak aan deze film, zeker nu het jaar ten einde loopt en de periode van symbolisch loslaten er weer aankomt. Het is een uiterst persoonlijke film, die zich op verschillende manieren laat ervaren, en ons met oprechtheid herinnert aan de menselijke gevoeligheden, groot of klein, die ons verbinden en breken.

2. One Battle After Another (Paul Thomas Anderson)

Dit visuele spektakel was zonder twijfel een van de beste actiefilms die ik in lange tijd heb gezien. De originaliteit van de personages, de plot en de montage blijft nog lang nazinderen. “Merry Christmas” heeft dit jaar een compleet andere lading gekregen dankzij de ‘Christmas Adventurers Club’, en zelden ben ik zo betrokken en tegelijk zo misselijk geweest tijdens een achtervolgingsscène. Maar dat maakte het uiteindelijk meer dan de moeite waard.

3. Nouvelle Vague (Richard Linklater)

Laten we in 2026, zoals Jean-Luc Godard, te vroom om zijn zonnebril af te zetten op café, met de nodige nonchalance en gewiekstheid door het leven gaan. Nouvelle Vague ademt souplesse en weet wederom reflectie op te roepen. Het is een van de weinige biopics tegenwoordig die zich niet in een muziekstudio afspeelt, maar in de straten van Parijs, waar film, tijd en persoonlijkheid op speelse wijze samenkomen. Linklater nodigt ons uit de wereld te bekijken met de nodige nieuwsgierigheid, humor en een open blik, en herinnert ons aan het plezier van het simpelweg observeren en beleven.

Gemist, maar hoge verwachtingen:
Sing Sing (Greg Kwedar)
Black Dog (Guan Hu)
Memoir of a Snail (Adam Elliot)

Smakelijk ongemakkelijk in 2025

2025 was een jaar van ongemak, rariteiten en eigenzinnigheid. Dat gevoel vond ook zijn weg naar de cinemazalen waarin er geflirt werd met het curiosum in een zorgvuldig vormgegeven, esthetisch aantrekkelijk kader.

-The Phoenician Scheme (Wes Anderson)
Hoewel ‘The Phoenician Scheme’ net buiten mijn top drie viel, was de film zonder twijfel een van de parels van 2025. Wes Anderson keerde terug naar zijn herkenbare verbeeldingswereld, ditmaal rond de excentrieke Europeaan Anatole ‘Zsa-Zsa’ Korda. De interacties tussen de personages zijn vaak ongemakkelijk, maar blijven zorgvuldig in balans met de kracht van zijn esthetiek. Ook Benicio del Toro zet ik hier graag mee in de kijker gezien hij dit jaar een van de grote sterktes was in zowel ‘The Phoenician Scheme’ als in ‘One Battle After Another’.

-The Surfer (Lorcan Finnegan)
‘The Surfer’ blijft me bij als een van de meest bevreemdende filmervaringen van het jaar. Nicolas Cage dwaalt door een koortsdroom op een strandparking die even ontwrichtend werkt voor de kijker als voor het personage zelf. Finnegan durft te spelen met beeld, geluid en muziek, en dat uit zich in een nieuwe film vol onverwachtheden. Kortom, ‘The Surfer’ is een visueel prikkelende beleving van ongemak en vervreemding.

-Eddington (Ari Aster)
Waar het politieke debat aan de familietafel vaak al ongemakkelijk aanvoelt, tilt Ari Aster dat gevoel in ‘Eddington’ naar een hoger niveau. Opnieuw levert hij een sterk visuele film af die zich buigt over actuele en relevante kwesties. De kracht van de film schuilt in het feit dat hij geen duidelijke kant kiest, waardoor het ongemak des te langer nazindert. Precies daarom bleef ‘Eddington’ me bij. Absoluut een aanrader, al is het raadzaam je voor te bereiden op een reeks plottwists die elkaar blijven overtreffen.

Sjoerd Crins

1. Sinners

2025 was een sterk filmjaar, maar kwam wel langzaam op gang. In april was daar gelukkig ‘Sinners’. Gangsters, vampiers, blues, Ierse folklore, geloof, cultuur. Een cocktail van smaken die op papier misschien vreemd lijkt, maar door Ryan Coogler perfect gemixt wordt. De geweldige ensemblecast, de wonderschone cinematografie van Autumn Durald Arkapaw en bovenal de grandioze muziek van Ludwig Göransson lieten me weer de filmmagie van weleer voelen. Als een klein jongetje keek ik mijn ogen uit bij dit vampierenepos. Vooral ‘die ene scène’ bracht mij volledig in vervoering, alsof ik zweefde door de zaal. Ge-wel-dig.

2. One Battle After Another

Paul Thomas Andersons meesterwerk zal dit jaar bovenaan vele lijstjes prijken. Het is dat ik met mijn nummer 1 tot dusver net iets meer feeling heb én ook iets meer tijd heb gehad om die in te kunnen laten zinken. Dit is écht een volmaakte film. ‘One Battle After Another’ is van begin tot eind een wilde rit vol excentrieke personages en memorabele momenten. Het is maatschappijkritisch zonder echt een kant te kiezen, maar kan zich ook verliezen in komisch geweld. Voornamelijk Leonardo DiCaprio als fulltime stoner Bob en Benicio Del Toro als levensgenietende sensei maken een duo dat je nooit meer gaat vergeten. Dit is de heilige graal van 2025 waar we over vijftig jaar nog altijd niet over uitgepraat raken.

3. The Life of Chuck

Soms komt er een film op je pad die speciaal voor jou gemaakt lijkt. Dat was ‘The Life of Chuck’ dit jaar. In mijn recensie schreef ik dat het een ode aan het leven is alsook een liefdesbrief aan cinema. En zo is het maar net. Dit is ondergewaardeerde parel waar te weinig over gepraat is dit jaar.

Nog niet gezien
Hoewel ik pakweg 140 releases van 2025 heb gezien, zijn er nog steeds een aantal die me ontschoten zijn. Mijn top 3 zal niet snel meer veranderen, maar de films die ik nog in wil halen gaan me hoe dan ook boeien.

1. Alpha
Hoewel de laatste worp van Julia Ducournau niet bepaald jubelend ontvangen is, ben ik héél benieuwd wat dit enfant terrible nu weer gemaakt heeft. Zowel ‘Raw’ als ‘Titane’ waren op zijn minst fascinerend.

2. Rietland
De Nederlandse inzending voor de Oscars heb ik nog niet gezien, maar staat hoog op mijn watchlist. Een regiedebuut waar ik ontzettend nieuwsgierig naar ben. Ik bedoel: een polderthriller?! Wie wordt daar nu niet warm van?

3. Swamp Dogg Gets His Pool Painted
Een documentaire die in 2024 op het Leiden International Film Festival hoge ogen gooide en kort in de bios draaide. Filmhuisliefhebbend Nederland heeft deze film massaal omarmd en ik wil graag zien wat het zo bijzonder maakt.

Het jaar van de ensemblecasts
Waar films vrij vaak leunen op één grote naam om de rest van de cast maar weinig te doen te geven, daar ligt dit in 2025 heel anders. Mijn gehele top 3 bestaat uit films die vooral een teameffort waren en niet volledig afhankelijk waren van een grote naam (oké, in de marketing is het voor ‘One Battle After Another’ uiteraard fijn om Leonardo DiCaprio op de poster te zetten). Zie ook: ‘A Real Pain’, ‘Sentimental Value’, ‘Warfare’, ‘Wake Up Dead Man’, ‘It Was Just an Accident’, ‘28 Years Later’, ‘The Phoenician Scheme’, ‘Weapons’, ‘The Long Walk’, ‘After the Hunt’ en ga zo maar door. Het zijn misschien niet allemaal geweldige films, maar wel films waarin elk schakeltje telt. Of we kunnen spreken van een trend durf ik niet te stellen, maar resumerend valt het in elk geval op.

Ian van Asch

1. The Mastermind

Kelly Reichardt, Josh O’Connor als onhandige kunstrover, geloofwaardige jaren 70-esthetiek, een meanderend plot en een aangename jazzsoundtrack; simpelweg een bijzonder fijne samenstelling.

2. Grand Tour

Ongrijpbare verbeelding van een veelvoud aan thema’s: kolonialisme, reizen, klassenongelijkheid en feminisme. Allemaal zowel urgent als losjes verteld, wat bovenal een unieke toon teweegbrengt.

3. Rietland

Het onderbewuste van een rietsnijder verkent aan de hand van het Nederlandse rietlandschap. Deze onderkoelde plattelandsthriller is subtiel verteld, waardoor het des te meer intrigeert.

Gemist, maar hoge verwachting:
Miroirs no.3

Meest verbazingwekkende kostuumontwerp:
‘Augurk aan zee’
Rico Verhoeven in een augurkenpak

Sjors van Veen

Top 3 (in willekeurige volgorde)

One Battle After Another

Dit voelde als een ouderwetse filmervaring. Een verhaal dat je vanaf het begin weet te pakken en niet meer loslaat. Leonardo DiCaprio zit in een fase van rollen aannemen met een paranoïde/komische draai. In mijn mening zet hij hier zijn beste in jaren neer. Regisseur Paul Thomas Anderson werkte meer dan 10 jaar aan de verfilming, met als bron het boek Vineland. En ook al begon dit idee jaren geleden, toch weet hij iets heel moderns en actueels neer te zetten. One Battle geeft duidelijk commentaar op de huidige staat van Amerika en de rechtse politiek. De film heeft wat te zeggen en is niet bang juist de kanten te laten zien waarvoor mensen liever wegkijken. Buiten al het commentaar weet PTA ook een van de meest creatieve en spannendste achtervolgingen neer te zetten. Dit zal een film zijn waar we jaren later nog steeds over praten als voorbeeld voor wat er komen gaat.

Sinners

Een film die bewijst dat je geen trailers moet kijken, zodat je niets gespoild kan worden. Sinners is een mix van genres. Het ene moment een levensverhaal, het volgende moment een vampierenfilm en daarna een musical. Dit zijn films waar we als liefhebbers op wachten. Niet weer de zoveelste in een franchise, maar een geheel origineel idee uitgewerkt op unieke wijze. Een geweldige ervaring en ik ben heel blij dat Sinners z’n publiek heeft gevonden.

The Life of Chuck

Een film naar een kort verhaal van Stephen King, door Mike Flanagan. Ik had geen idee wat te verwachten. Het kost even tijd om de flow en vertelwijze van de film door te hebben, maar wanneer je die hebt is het genieten. Tom Hiddleston is Chuck, maar voor mij gaat het meer om de personages om hem heen. Flanagan weet een verhaal te creeeren die echt voelt en waar alles toch een duister kantje heeft. Zoals Stephen King dat ook bedoeld heeft. Een bijzondere film die je laat nadenken.

Films die ik gemist heb, maar snel moet zien:
Sorry, baby
Blue Moon
Sentimental Value

Demoon bestrijdende muzikanten: KPop Demon Hunters
Ik zag deze film op de dag van release op Netflix. Ik keek de trailer en was meteen aangesproken. Na het kijken vroeg ik me af: waarom hoor ik niemand over deze film? Dit duurde niet lang. Binnen een paar weken wat KPop Demon Hunters uitgegroeid tot een wereldwijd fenomeen. Live optredens bij grote awardshows, hits in de Top 40 en een van de grootste successen voor streamingdienst Netflix ooit. Of je nou wel of niet van animatie houdt, KPop Demon Hunters biedt je iets wat je nog niet eerder zag. They’re gonna be glowing. They’re gonna be Golden!