Fotogenico (2024)

Regie: Marcia Romano, Benoît Sabatier | 94 minuten | drama | Acteurs: Christophe Paou, Roxane Mesquida, Angèle Metzger, John Arnold, Venus Yaffa, Bella Baguena, Rayan Khennouf, Julie Leclerc, Sasha Vaughan, Yasmine Neya, Edgar Allender, Edgar Allender, Aroun Mariadas, Robin Verona

De Argentijnse Marcia Romano (1971, overigens wel haar filmopleiding scenarioschrijven gedaan aan de FEMIS in Parijs), en de Franse Benoît Sabatier zetten met ‘Fotogenico’ een bijzondere productie neer. Romano heeft een uitgebreide ervaring met het schrijven van filmscripts. Sabatier is vooral een muziek-recensent en -schrijver. ‘Fotogenico’ is de vierde productie waarbij beiden samenwerkten. Alle vier de producties hebben gemeenschappelijk dat de muziek een belangrijk onderdeel van de film is.

Zo ook in ‘Fotogenico’, want er is duidelijk veel aandacht besteed aan de muziek. De muziek is van Froid Dub, een post-punk-electro-band (te vinden op de bekende streaming platforms) en past als een organisch geheel bij de film. De verbinding tussen film en muziek wordt gevormd doordat in het hart van het verhaal Raoul erachter komt dat zijn dochter, inmiddels overleden, een muziekalbum heeft gemaakt samen met de andere meiden van de band Fotogenico. Hij weet nergens van en het vergroot voor hem het mysterie van zijn overleden kind. De tweede verbinding is dat de koude en harde technomuziek perfect reflecteert hoe het leven in de achterbuurten van Marseille is.
Raoul reist naar Marseille, de stad waar zijn dochter een stage zou lopen bij een advocatenkantoor en waar zij een ster zou zijn geworden in Taekwondo. Zij is nu een jaar geleden overleden, en dat is voor hem de aanleiding om naar de grote havenstad in Frankrijk te reizen om uit te vinden hoe haar laatste jaar eruit heeft gezien. Hij is de afwezige vader geweest in haar leven en dat vreet aan hem. In zijn bezoek aan Marseille zoekt hij compensatie daarvoor.

Eenmaal in Marseille aangekomen valt hij van de ene verbazing in de andere. Het advocatenkantoor waar zijn dochter stagiaire zou zijn blijkt niet gevestigd te zijn in de achterbuurt van Marseille waar hij terechtkomt. Sterker nog het kantoor bestaat in het geheel niet. Dat geldt ook voor de sportzaal waar zij haar taekwondo lessen gevolgd zou hebben. Raoul (vertolkt door Christophe Paou (1969)) heeft een klein beetje de looks van Sacha Baron-Cohen en wordt gewild of ongewild in vergelijkbare situaties geduwd als Borat, het alter ego van Baron-Cohen. Als dat een bewuste keuze is geweest dan is dat een beetje jammer. Het voegt weinig toe aan ‘Fotogenico’, er gaat niets boven het origineel, maar de kijker wordt ook op het verkeerde been gezet en de discrepantie tussen verdriet en zijn doen en laten wordt hierdoor scherp aangezet.

Immers, we zien hier een vader die op zoek gaat naar het laatste jaar van zijn geliefde maar overleden dochter. Je verwacht daarom een door het verdriet van het verlies getormenteerde vader. We krijgen een soort van kolderieke man die permanent aan een fles wijn loopt te slobberen en die geruime tijd in zijn onderbroek door het beeld rondstapt omdat zijn kleren zijn gestolen na een zwempartijtje. Zo zijn er meer momenten waarop je je als kijker afvraagt: waar zit het verdriet?

Raoul gaat dus op zoek naar de locaties waar zijn dochter is geweest en de personen die zij heeft gekend. Stapje voor stapje komt hij in hun buurt. Daar vindt hij ook de exacte plek waar zijn dochter is overleden. Dit moment grijpt hem zo aan dat hij op dezelfde plek in dezelfde houding gaat liggen. Een moment met voorspellende waarde zoals later zal blijken.

De film bevat van tijd tot tijd een aantal dramatische intermezzo’s waar filmstills gebruikt worden om het verhaal te vertellen. Dat is zeker een aardige vondst omdat op die manier het belang van een moment wordt benadrukt. De camera zit dicht op de personages en meestal wordt vanaf de schouder gefilmd. Dit geeft hier en daar wat wiebelige beelden maar voegt zeker toe aan de spanning die de queeste van Raoul teweegbrengt.

Op sommige momenten wordt Raoul dochter Agnès. Hij probeert dezelfde ervaringen te ondergaan, een pilletje, een spuitje en flink wat drank. Hij verkeert permanent in het gezelschap van de oude vrienden en vriendinnen van Agnès. Als hij ontdekt dat zijn dochter een muziekalbum heeft gemaakt en dat daarop ook nog eens prachtige muziek staat, probeert hij zo vaak als hij kan die plaat te laten draaien. Als gevolg daarvan probeert hij de band waarin zijn dochter speelde nog een keer bij elkaar te laten komen.

Al met al wordt de vader een tragikomische figuur die in de context van het totale filmbeeld recht van bestaan heeft. In elke andere film zou hij een modderfiguur slaan. De achterbuurtlocaties in Marseille worden prachtig gebruikt om te laten zien hoe de zelfkant van het leven in zo’n stad eruitziet. De vriendschappen blijken tamelijk dun te zijn, maar niet afwezig, en het oude ijdele mannetje dat de naam van de advocaat blijkt te dragen, is niet veel anders dan een ordinaire drugshandelaar die misbruik maakte van Agnès.

‘Fotogenico’ is toch wel de moeite waard. De gekozen locaties zijn prachtig, zo in de achterbuurten en het vervreemdende stadslandschap, de types zijn goed gecast en de technomuziek past prima in het beeld van eenzaamheid en verdriet dat door de muziek wordt overstemd. Het verhaal van het muziekalbum vormt een fraaie onderlegger voor de hele film en de muziekkeuze. Voor de liefhebbers van de arthouse films is deze productie zeker een bezoek waard.

Ton IJlstra

Waardering: 3

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2024
Bioscooprelease: 14 augustus 2025 (Previously Unreleased)
VOD-release: 4 september 2025 (Eye Film Player)