Frozen II (2019)

Recensie Frozen 2 CinemagazineRegie: Chris Buck, Jennifer Lee | 103 minuten | animatie, avontuur | Nederlandse stemmencast: Noortje Herlaar, Willemijn Verkaik, Benja Bruijning, Carlo Boszhard | Originele stemmencast: Kristen Bell, Idina Menzel, Josh Gad, Jonathan Groff, Sterling K. Brown, Evan Rachel Wood, Alfred Molina, Martha Plimpton, Jason Ritter, Rachel Matthews, Jeremy Sisto, Ciarán Hinds, Alan Tudyk, Hadley Gannaway, Mattea Conforti, Santino Fontana

Als je, zoals Jennifer Lee, een film hebt gemaakt die maar liefst 1,3 miljard dollar in het laatje heeft gebracht, dan zou je wel gek zijn als je voor de sequel een compleet andere weg zou inslaan. De kracht van ‘Frozen’ (2013) – want over die film hebben we het – was dat de heldinnen Anna en Elsa geen standaard Disneyprinsessen zijn maar geëmancipeerde en vrijgevochten jonge vrouwen die geen man nodig hebben om zich staande te houden of hen te redden uit benarde situaties. Natuurlijk, Anna papte aan met de foute prins Hans, die ze later voor dierenvriend Kristoff inruilde. Maar die band is lang niet zo sterk als die tussen Anna en haar zus. Elsa is de verpersoonlijking van Girl Power. Maar om haar magische krachten optimaal te kunnen gebruiken moest ze in de eerste film eerst op zoek naar zichzelf. Pas aan het einde van de film omarmde ze zichzelf en haar unieke capaciteiten volledig. En dat was meteen het leermoment voor al die meisjes die wegdroomden bij ‘Frozen’: accepteer jezelf zoals je bent, aanvaard je unieke kanten en stel je vooral onafhankelijk op. Zelfredzaamheid en zusterliefde zijn de toverwoorden voor Anna en Elsa. Vergelijk dat eens met traditionele, weerloze Disneyprinsessen als Sneeuwwitje, Doornroosje en Assepoester, waarmee het pas goed kwam toen de nobele prins op het witte paard in hun leven verscheen.

Nee, Lee en collega-regisseur Chris Buck blijven met de onvermijdelijke vervolgfilm – die de wat ongeïnspireerde titel ‘Frozen II’ (2019) meekreeg – op de weg die ze zes jaar eerder insloegen. Dat betekent dat de ingetogen Elsa (stem van Idina Menzel/Willemijn Verkaik) en de extraverte Anna (Kristen Bell/Noortje Herlaar) de handen opnieuw zusterlijk ineenslaan om hun geliefde koninkrijk Arendelle te redden van de ondergang, ze daarbij geholpen worden door Kristoff (Jonathan Groff/Benja Bruining) en de twee komische sidekicks sneeuwpop Olaf (Josh Gad/Carlo Boszhard) en rendier Sven en een nieuw arsenaal aan musicalmeezingers. Toch is er wel degelijk ruimte voor vernieuwing, met elementen die vooral de moderne tijdsgeest onderstrepen: zo ruilen de heldinnen hun traditionele jurken in voor broeken (veel handiger als je op avontuur moet) en haakt de film – overigens niet al te subtiel – aan bij de antikoloniale en ecologische sentimenten van de eenentwintigste eeuw. ‘Frozen II’ opent met een flashback naar de tijd dat de prinsessen nog klein waren en hun ouders hen een verhaaltje voor het slapengaan vertellen over het verleden van het koninkrijk Arendelle. Hun grootvader en een deel van zijn leger zouden jaren geleden in het nabijgelegen woud zijn aangevallen door een mysterieus inheems volk, waarna het bos betoverd werd en sindsdien in nevelen is gehuld. De tragedies die de familie sindsdien meemaakte, zouden een rechtstreeks gevolg zijn van wat er toen in het woud gebeurd is. Was opa wel zo’n fijne man? En kunnen Anna en Elsa de fouten die vorige generaties gemaakt hebben weer recht breien?

Het is in het begin even zoeken naar hoe dit tweede deel zich verhoudt tot het eerste. De makers denken dat op te lossen door meteen alle vertrouwde gezichten de revue te laten passeren (ze spelen zelfs een potje Hints!) en een blik liedjes open te trekken die niet echt indruk maken. Maar het duurt zeker een half uur voor ‘Frozen II’ echt op gang komt. Elsa, die inmiddels het zelfverzekerde staatshoofd van Arendelle is, wordt achtervolgd door een mysterieus gezang dat haar naar het noorden probeert te lokken, naar het betoverde woud. Wanneer de elementen water, vuur, aarde en lucht zich beginnen te roeren en de bewoners Arendelle uit jagen, vraagt Elsa de trollen om raad. Als zij hen op het hart drukken dat de waarheid boven tafel moet komen, gaat het avontuur pas echt goed van start. Elsa, Anna, Kristoff, Olaf en Sven trekken naar een mythische plek die Ahtohallan genoemd wordt en die niet alleen het geheim achter de verdwijning van hun ouders herbergt, maar ook de sleutel biedt naar vrede met de natuur en de Northuldra, het inheemse volk dat hier leeft.

Hoewel Elsa graag de zaken zelf onder controle houdt, is haar verbintenis met zus Anna zo krachtig dat ze haar er niet van kan weerhouden haar te volgen. De andere personages doen eerlijk gezegd voor spek en bonen mee. Ze zorgen vooral voor luchtige, grappige momenten. Zo heeft Kristoff het plan bedacht om Anna ten huwelijk te vragen, maar telkens als hij op het punt staat dat te doen, pakt het net even anders uit. Aardige running gag, zeker met het oog op de boodschap die de film uitdraagt (dat vrouwen geen man nodig hebben om overeind te blijven). Hij schittert nog het meest in zijn eigen vermakelijke lied ‘Lost in the Woods’, dat een wel heel vette knipoog naar de jaren zeventig en tachtig laat zien. Componisten/songwriters Kristen Anderson Lopez en Robert Lopez hebben hun best gedaan, maar een kraker als ‘Let it go’ is in dit tweede deel niet te vinden. Het dichtst in de buurt komt ‘Into the Unknown’, opnieuw een powerballad gezongen door Elsa. De meeste liedjes voelen aan als tweede garnituur. Gelukkig voldoet ‘Frozen II’ op visueel vlak ruimschoots aan de eisen, want de film ziet er prachtig uit. Vooral de achtergronden zijn beeldschoon; de sneeuw- en ijslandschappen, maar ook het woud zijn betoverend mooi. Waar in het eerste deel blauw de kleur was waar je niet omheen kon, zien we hier ook veel groen- en roodtinten wat de film een warmere uitstraling geeft dan zijn voorganger.

De eerste gedachten bij een sequel is vaak dat zo’n vervolgfilm er vooral is om veel geld mee te verdienen. In het geval van ‘Frozen II’ zal dat ongetwijfeld meespelen – de merchandise is alweer volop in de winkels te vinden – maar met het wegzetten van deze film als ‘melkkoe’ gaan we iets te kort door de bocht. Het verhaal is zeker geen blauwdruk van zijn voorganger en er is wel degelijk goed nagedacht over de inhoud. Desondanks mist de film een eigen gezicht. Grootste manco is misschien nog wel het feit dat de liedjes niet blijven hangen. Al is dat voor de ouders van peuter- en kleutermeisjes misschien juist en prettige bijkomstigheid!

Patricia Smagge

Waardering: 3

Bioscooprelease: 20 november 2019