Furiosa: A Mad Max Saga (2024)

Recensie Furiosa: A Mad Max Saga CinemagazineRegie: George Miller | 148 minuten | actie, avontuur | Acteurs: Anya Taylor-Joy, Chris Hemsworth, Tom Burke, Alyla Browne, George Shevtsov, Lachy Hulme, John Howard, Angus Sampson, Charlee Fraser, Elsa Pataky, Nathan Jones, Josh Helman, David Field, Rahel Romahn, David Collins, Goran D. Kleut, CJ. Bloomfield

Hoe volg je de knetterende actie van, volgens sommigen al een nieuwe klassieker in het actiegenre, ‘Mad Max: Fury Road’ (George Miller, 2015) op? Nou, dat doe je met een kijkje in de turbulente voorgeschiedenis van Furiosa, de imperator-rijder van de despoot Immortan Joe, moeten regisseur George Miller, één van de geestelijk vaders van ‘Mad Max’, en coscenarist Nico Lathouris hebben gedacht. ‘Furiosa: a Mad Max Saga’ is zo’n beetje de ‘Rogue One: A Star Wars Story’ (Gareth Edwards, 2016) van ‘Star Wars: A New Hope’ (George Lucas, 1977). Furiosa’s film verdiept en verbreedt ‘Fury Road’ met het broodnodige drama en is wederom goed uitgerust met knotsgekke, opgepompte actiescènes.

Het eigenwijze meisje Furiosa (Alyla Browne) leeft op een groene plek van overvloed die aan alle kanten is omgeven door woestijn. De rest van de wereld is na een derde wereldoorlog over olie en water in complete chaos gestort. Alleen de sterksten overleven waardoor iedereen en alles constant in overlevingsmodus staat. Allerlei soorten nomadische bendes hebben zich tot de tanden toe bewapend om zich de laatste restjes olie en water toe te eigenen. Dus als je dan over een plek van overvloed hoort, klinkt dat als de hemel op aarde.

Waar ze niet mocht komen van haar moeder vindt de jonge Furiosa een speciale eetbare vrucht. Op die plek komt ze ook een bloeddorstige motorbende tegen die haar vervolgens kidnapt. De bende wordt geleid door Dr. Dementus (Chris Hemsworth), een krijgsheer uitgedost als een Romeinse gladiator met motors in plaats van paarden voor zijn wagen. Ook spuit hij te pas en te onpas filosofische overpeinzingen over goed en kwaad. Wanneer Dementus hoort van de Green Place of Many Mothers, gaat hij tot het uiterste om die te vinden en claimen.

Maar de kleine Furiosa laat geen woord los over haar geboorteplek. Dat heeft ze haar moeder en de hechte gemeenschap, waar ze in is geboren, beloofd. Dit zwijgen komt echter tegen een hoge prijs. Dementus sleept haar overal mee door de woestijn waarin regels of op zijn kop staan of niet meer gelden. Ondertussen scharen zich onder de nomadische krijgsheer meer en meer bendes. Dan stuit de motorarmada op de drie enorme rotsen van het Citadel, het domein van wellicht een oude bekende voor de kijker, Immortan Joe (Lachy Hulme, de vorige vertolker Hugh Keays-Byrne overleed helaas voor de productie van dit deel). Tussen de twee krijgsheren komt het tot een bloedige confrontatie die eindigt met een wapenstilstand waarin onder meer Furiosa als ruilmiddel wordt gebruikt.

Hoever ga je voor wraak? En wat levert het eigenlijk op? Het antwoord is ‘Mad Max: Fury Road’ en de verrotte autosnelweg ernaartoe is ‘Furiosa: A Mad Max Saga’. De laatste is het vlees aan het bot voor de eerste. Tevens wordt het vlees weggegeten door de wanhoop en het trauma van de mensen over het einde van de wereld. Of rot het weg doordat er bijna niks meer is behalve de mens? Het is maar hoe je het ziet. In de wereld van Mad Max is het verval zo extreem dat het kwade alleen nog maar kwaad lijkt te broeden. Echter net als onkruid, oftewel het vruchtzaadje dat Furiosa bij zich draagt sinds dat ze gekidnapt werd, vergaat de mogelijkheid tot het goede doen niet. Regisseur Miller zoekt in deze zeer wrede wereld nog altijd naar wat goeds. Bovendien zie je hoe de messianistische despoten Dementus (het personage doet zijn naam meer dan eer aan en acteur Hemsworth lijkt erdoor bevrijd te zijn) en Immortan Joe op hun duistere manier het vergaan van de wereld(orde) aan het overleven zijn. Zij beantwoorden het met maniakale machtsuitoefening die gestoeld is op absurde orde of berekende chaos. Kan je überhaupt nog anders reageren op de vernietigende nalatenschap van de voorouders? Hoewel de twee leiders nog soort van een mensvorm hebben, zijn ze hun menselijkheid wel verloren. Of Furiosa (Ana-Taylor Joy) dit uiteindelijk verliest of juist niet, is aan de kijker.

In tegenstelling tot het tomeloze ‘Fury Road’ is filmmaker Georg Miller in ‘Furiosa’ meer op zoek naar het hoe en waarom in dit vagevuur. Het levert een boeiende invalshoek op en vermijdt deels herhaling van zetten. Maar ondanks de weer enigmatisch precieze en energieke actiescènes, die soms iets te veel computerondersteuning verraden, worstelt Miller zich ook enigszins door het zeer wrede verhaal heen. Hij geeft dan wel meer diepte aan het geheel maar introduceert ook personages die er ietwat bijhangen, zoals Praetorian Jack (Tom Burke, de Max-figuur van dit deel), wat er voor zorgt dat de film soms ongemakkelijk voortsleept.

Duidelijk wilde Miller niet weer een ‘pure’ twee uur actie film maken, waarin de decors en de doorgewinterde blikken van Charlize Theron als oudere Furiosa en Tom Hardy als Max overigens een schat aan emotionele details beloofde, maar probeert hij dieper in de afgrond kijken van hoe het zover heeft kunnen komen voor Furiosa en wat zij daarmee doet tegen alle stroom in. Ook al is dit niet helemaal geslaagd, is het toch petje af voor het creëren van een film die andere blockbusters zoals ‘Dune: Part II’ naar de troon probeert te steken qua entertainment en zeggingskracht.

Roy van Landschoot

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 23 mei 2024