Garfield – The Garfield Movie (2024)

Regie: Mark Dindal | 101 minuten | animatie, avontuur, familie | Nederlandse stemmencast: Jim Bakkum, Jörgen Raymann, Murth Mossel, Ilse Warringa | Originele stemmencast: Chris Pratt, Samuel L. Jackson, Hannah Waddingham, Ving Rhames, Nicholas Hoult, Cecily Strong, Harvey Guillén, Brett Goldstein, Bowen Yang, Snoop Dogg, Janelle James, Angus Cloud, Jeff Foxworthy, Eugenia Caruso, Luke Cinque-White, Dev Joshi

Lang voordat ‘Grumpy Cat’ een internetsensatie werd, hadden we al een andere knorrige kat die ons vermaakte met zijn fratsen. Op 19 juni 1978 maakte de wereld – of eigenlijk in eerste instantie de VS – kennis met Garfield, een humeurige rode kater met een aangeboren voorliefde voor pizza en lasagne die samenleeft met zijn baasje Jon Arbuckle en het ietwat onnozele maar innemende keffertje Odie. De korte strip verscheen direct in 41 Amerikaanse kranten in grote steden als Boston, Dallas en Chicago en zijn populariteit groeide gestaag. Zeker toen Garfields bedenker, Jim Davis, begin jaren 80 besloot de strip aan te passen. De kat kreeg zijn kenmerkende grote ogen en relatief grote achterpoten waardoor hij rechtop kon staan. Maar belangrijker nog: Garfield kreeg menselijke trekjes. Zo heeft hij een gruwelijke hekel aan maandagen, moet hij door zijn ongezonde voedingspatroon regelmatig op dieet en houdt hij er een sarcastisch gevoel voor humor op na. Jon mag dan op papier zijn baasje zijn, het is duidelijk wie het in dit huishouden voor het zeggen heeft.

Zo succesvol als de strips rond Garfield zijn – op het hoogtepunt verschenen de verhaaltjes wereldwijd in meer dan 2.500 kranten en tijdschriften – zo mager scoren de films rond de knorrige rode kater. Dat Bill Murray precies de juiste tone of voice te pakken had in zijn vertolking van Garfield, was ook meteen zo’n beetje het enige hoogtepunt in ‘Garfield the Movie’ (2004) en ook de tweede live-actionfilm ‘A Tail of Two Kitties’ (2006) en de eerste animatiefilm ‘Garfield Gets Real’ (2007), die alleen in Turkije in de bioscopen kwam, scoorden slecht. Twee andere Garfield-producties werden direct op dvd uitgebracht. Je zou denken dat Garfield en film niet zo’n goed huwelijk is. Desondanks blijven filmmakers het proberen met Garfield, en geestelijk vader Jim Davis lijkt het allemaal prima te vinden. Al in 2016 kondigde Alcon Entertainment aan te werken aan een zesde Garfield-film, maar dat project bleef jaren in niemandsland hangen tot Columbia Pictures het aandurfde ‘The Garfield Movie’ (2024) uit te brengen.

De Garfield waar deze door Mark Dindal – die gepokt en gemazeld is in het vak en jarenlang ervaring opdeed in de stal van Disney en onder meer werkte aan ‘The Little Mermaid’ (1989), ‘The Emperor’s New Groove’ (2000) en ‘Chicken Little’ (2005) – geregisseerde animatiefilm ons mee opzadelt heeft weinig te maken met de Garfield die we kennen uit de strips. Niet in de laatste plaats doordat hij van stem voorzien wordt door Chris Pratt, wiens stem natuurlijk verre van grumpy is. Maar de Garfield in deze film wordt op een ‘Mission Impossible’-achtig avontuur gestuurd, plant spectaculaire berovingen en ontsnappingen en staat op een zeker moment zelfs bovenop een rijdende trein allerlei acrobatische toestanden uit te halen. Terwijl iedereen die de rode kater ook maar een beetje kent weet dat hij daar veel te lui voor is.

‘The Garfield Movie’ begint nog veelbelovend, met een pre-credits openingsscène waarin we zien hoe Garfield toen hij nog jonge, pluizige kitten met enorme ogen was, alleen werd achtergelaten door zijn vader. Maar zelfs deze scène ontroert minder dan wellicht de bedoeling is. Dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat hij niet lang treurt en als een ware opportunist naar het Italiaanse restaurant aan de overkant trippelt waar een eenzame Jon (stem van Nicholas Hoult) geduldig wacht op zijn bestelling. Hier ontdekt Garfield niet alleen zijn voorliefde voor Italiaans comfort food, maar vindt hij tevens degene die ervoor zal zorgen dat hij die maaltijden tot in den treure kan bestellen. Fast forward naar de huidige tijd en we zien dat hij daar vandaag de dag de deur niet meer voor uit hoeft: hij geeft zijn bestelling online door en met een drone wordt het eten voor zijn neus gepositioneerd. Hij hoeft alleen zijn mond nog maar open te doen. Kijk, dát is de aartsluie kater zoals we hem kennen! Dat daarna de tv op Catflix gaat en er alleen maar kattenfilmpjes getoond worden, is dan weer een tikkie flauw. Al zullen de kleintjes er wel om kunnen lachen.

‘The Garfield Movie’ heeft de ambitie een origin story te zijn, merken we al snel. Garfield en zijn huisgenootje Odie worden bij het nachtelijk leeghalen van de koelkast ‘gecatnapt’ door twee zware jongens, die blijken te werken voor de gemene poes Jinx (Hannah Waddingham gooit alle remmen los) en zij heeft nog een appeltje te schillen met Garfields verloren gewaande vader Vic (Samuel L. Jackson). De rekening wordt pas vereffend wanneer hij 1.000 gallons (een kleine 4.000 liter) melk steelt bij de plaatselijke zuivelhoeve en Vic wil dat Garfield hem daarbij helpt. Hoewel zijn vader hem niet zomaar heeft achtergelaten, zoals Garfield denkt, is hij niet direct geneigd om mee te werken. Maar de emoties die hierbij horen, weten scenarioschrijvers Paul Kaplan, Mark Torgove en Davis Reynolds niet bij de kijker los te weken. Ook bij een van de bewoners van die melkveehouderij, de verstoten stier met liefdesverdriet Otto (Ving Rhames), hengelen ze nadrukkelijk op onze empathie. Maar ook hier zullen de meeste kijkers niet happen.

Garfield komt het beste tot zijn recht in een huiselijke setting, waar hij zijn natje en droogje heeft en waar hij zijn huisgenoten voor zijn karretje kan spannen. Die stuur je niet op pad om avonturen te beleven. Juist de dagelijkse beslommeringen en de verveling die die met zich meebrengen, vormen zijn speelterrein. Hoe heftiger en bombastischer zijn avonturen worden, hoe fletser het personage wordt. De animaties zijn degelijk en maken de dieren aaibaar, maar tegelijkertijd is het ook allemaal erg generiek. Alleen de korte flashback in een onderscheidende, 2D-tekenstijl waarin Otto uitlegt hoe het komt dat hij en zijn geliefde van elkaar gescheiden zijn, vormt een positieve uitzondering. De stemmencast is prima op orde, op de verkeerd gecaste Pratt na dan. Daar ligt het dan ook niet aan dat het waarschijnlijk alleen de jongste kijkers zullen zijn die zich ‘The Garfield Movie’ laten smaken. Voor iedereen die de échte Garfield kent, is het alleen maar frustrerend dat men er wéér niet in geslaagd is die heerlijk sarcastische rode kater recht te doen.

Patricia Smagge

Waardering: 2

Bioscooprelease: 1 mei 2024
PVOD-release: 9 juli 2024 (Pathé Thuis)
VOD-release: 29 juli 2024 (Pathé Thuis)
VOD-release: 2 november 2024 (Netflix)