Gioia mia (2025)

Regie: Margherita Spampinato | 90 minuten | drama | Acteurs: Marco Fiore, Aurora Quattrocchi, Martina Ziami, Camille Dugay Comencini, Concetta Ingrassia, King, Renata Sajeva, Clara Salvo

De hedendaagse, progressieve wereld botst vaak frontaal met traditie en gewoonte. Dat is niet anders in ‘Gioia mia’, waar Spampinato deze botsing niet in een explosief drama plaatst, maar in het rustige leven in een Siciliaanse appartementenblok. Ze laat zien hoe de moderniteit een weg baant door eeuwenoude structuren van familie, eer en stilzwijgen. Smartphones en zakelijke ambities dringen zich op tussen religieuze rituelen en ongeschreven regels.

Nico (Marco Fiore) moet de zomer doorbrengen bij zijn oudtante Gela (Aurora Quattrocchi) in haar appartement op Sicilië. Zijn smartphone is zijn beste vriend, terwijl voor Gela God haar grootste houvast is. Hun leefwerelden liggen ver uit elkaar en het lijkt dan ook een lange weg naar wederzijds begrip en ontdooiing. Tijdens zijn verblijf ontmoet Nico Rosa (Martina Ziami), een meisje uit het appartementsgebouw met wie hij al snel bevriend raakt. Samen verkennen ze het gebouw en ontdekken ze niet alleen verborgen plekjes, maar ook elkaars verhalen. Wat aanvankelijk aanvoelt als een lange lijdensweg, groeit langzaam uit tot een waardevolle levensles en een zomer om nooit te vergeten.

Wat bijzonder sterk is, is het subtiele gebruik van surrealisme binnen een herkenbare realiteit. ‘Gioia mia’ is in essentie een realistische film over het hedendaagse Siciliaanse leven, maar Spampinato laat kleine barstjes in dat realisme zien. Er gebeuren dingen net buiten onze tastbare waarneming. Momenten waarop personages iets zien, voelen of ervaren dat we in het echte leven misschien alleen intuïtief aanvoelen. Door deze ongrijpbare elementen zichtbaar te maken, voegt ze een extra laag toe aan het verhaal. Het alledaagse krijgt hiermee een mystieke kwaliteit, zonder ooit volledig los te komen van de realiteit.

Vervolgens is de film visueel ingetogen maar doordacht. De Siciliaanse setting wordt bijvoorbeeld niet geromantiseerd. Het wordt slechts gebruikt als een leefruimte vol tegenstrijdigheden. Dit maakt het thema des te geloofwaardiger, maar wat sterk begint vlakt weer af tegen het einde, en met de voorspelbaarheid van de plot blijf je enigszins op je honger zitten.

Als debuut is ‘Gioia mia’ veelbelovend. Spampinato toont moed, visie en een onderscheidende stem. Niet alles werkt even goed, maar de ambitie en het verfijnde samenspel van realiteit en surrealisme zijn indrukwekkend. ‘Gioia mia’ is daarmee een film die resoneert en nieuwsgierig maakt, maar nog niet volledig weet te overtuigen.

Stef Roefs

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 26 februari 2026