Good One (2024)

Regie: India Donaldson | 89 minuten | drama | Acteurs: Lily Collias, James Le Gros, Danny McCarthy, Sumaya Bouhbal, Valentine Black, Diana Irvine, Julian Grady, Becca Morrin, Sarah Wilson, Samuel Lanier, Eric Yates, Peter McNally

Soms kom je een film tegen die je compleet overvalt, in de beste zin van het woord. Een onverwacht verfrissende ervaring. ‘Good One’ van India Donaldson is zo’n ervaring. De film is indie cinema in zijn meest pure vorm: ingetogen, gedurfd, eigenzinnig, rauw, authentiek en wars van conventies. Geen opsmuk en grote namen die de aandacht opeisen, maar een oprecht, zorgvuldig verteld verhaal dat onder je huid kruipt. Een film die bescheiden lijkt in opzet, maar groots is in ambitie en impact.

Het ogenschijnlijk eenvoudige verhaal volgt de 17-jarige Sam (Lily Collias) tijdens een weekend kamperen in upstate New York, in de Catskills, met haar prikkelbare, dominante vader Chris (James Le Gros) en zijn afgeleefde, stuurloze beste vriend Matt (Danny McCarthy). Matts zoon Dylan, ooit Sams speelkameraadje, zou oorspronkelijk meegaan op de trip, maar zegde af na opnieuw een heftige ruzie met zijn vader. Nu zit Sam opgescheept als bemiddelaar en toezichthouder van twee mannen van middelbare leeftijd.

‘Good One’ is een film van twee helften. In de eerste twee bedrijven maken we kennis met Sam, Chris en Matt. Chris en Matt zijn duidelijk producten van de tijd waarin ze zijn opgegroeid. In deze tijd was de rolverdeling in huishoudens nog “klassiek”. Het maken van vrouwonvriendelijke opmerkingen was zo geaccepteerd als de geur van sigarettenrook in een drukbezocht café. Denk aan de oom die op elk verjaardagsfeest loopt te verkondigen dat je tegenwoordig ook niets meer mag zeggen.

Sam staat volledig anders in het leven. Het levert ongemakkelijke, doch zeer vermakelijke gesprekken op. Donaldson heeft een uitstekend gevoel voor het schrijven van natuurlijk verlopende alledaagse gesprekken en het is dan ook een genot om deze drie personen met elkaar te zien communiceren.

Eigenlijk gebeurt er in ‘Good One’ niet zo heel veel. En toch zit je met je ogen aan de buis gekluisterd. Donaldson geeft de kijker constant iets om op te kauwen en laat je in dat moment hangen. De camera glijdt, vergezeld door de klanken van een handpan, over het prachtige, serene en weelderige boslandschap van de staat New York, als een blad dat zachtjes meedeint op de wind. Het is een audiovisuele traktatie die, buiten het feit dat het de zintuigen prikkelt, je als kijker de tijd geeft om de zojuist aangehoorde interacties te overdenken. Deze manier van het vertellen van het verhaal bereikt zijn hoogtepunt in het laatste bedrijf.

De lichte spanningen die in de eerste twee bedrijven al voelbaar waren, leiden door een niet nader te noemen voorval tot een ongemakkelijk breekpunt. De luchtige gesprekken maken plaats voor ongemakkelijke stiltes, blikken die net iets te lang blijven hangen en een voelbare spanning die niet meer verdwijnt. Als kijker word je gedwongen in die ongemakkelijkheid te blijven door de hiervoor beschreven cinematografische aanpak van Donaldson. Het is precies deze beklemming die ‘Good One’ zo krachtig maakt.

Het script van ‘Good One’ is subtiel in zijn humor, maar ontzettend grappig. De dialogen zijn gevat, maar bovenal natuurlijk. Geen enkel moment heb je het gevoel dat je naar een script zit te luisteren. Zelden voelt een film zo echt. Het is die ongeforceerde manier van praten die de film zo bijzonder maakt, waar je je steeds weer afvraagt hoe ze het voor elkaar krijgen om zelfs de kleinste uitwisseling zo treffend en grappig te maken. Dat zal ongetwijfeld grotendeels toe te schrijven zijn aan de schrijf- en regiekunsten van Donaldson, maar ook Collias, Le Gros en McCarthy verdienen daarvoor een pluim.

‘Good One’ is een film die de indie spirit in al zijn onversierde schoonheid laat zien en in elke vezel van zijn bestaan uitstraalt. De keuze van Donaldson om een verhaal te vertellen zonder franje, maar vol gevoel en scherpzinnigheid, betaalt zich uit op elke mogelijke manier. De film is een meesterwerk van subtiele karakterontwikkeling, een ingetogen maar geniale manier van filmen en een eerlijkheid die zelden zo direct en rauw aanvoelt. ‘Good One’ is een genot om te ondergaan. Het is een film die je niet alleen kijkt, maar daadwerkelijk beleeft, en daar ligt de kracht van ‘Good One’: in zijn vermogen om de eenvoud te vieren en toch zoveel te zeggen.

Jelco Leijs

Waardering: 4.5

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2024
Bioscooprelease: 15 mei 2025