Greenland: Migration – Greenland 2: Migration (2026)

Regie: Ric Roman Waugh | 99 minuten | actie, avontuur, science fiction, thriller | Acteurs: Gerard Butler, Morena Baccarin, Tommie Earl Jenkins, Trond Fausa, Amber Rose Revah, Gina Gangar, Antonio De Lima, Peter Polycarpou, Beruce Khan, Roman Griffin Davis, Megan Jacobs Shrivastava, Mitu Panicucci, Gísli Örn Garðarsson, Sidsel Siem Koch, Faraz M. Khan, Nathan Wiley, Gordon Alexander, Alex Lanipekun

Meestal, bij rampenfilms, eindigt de film nadat het ultieme heeft plaatsgevonden en iedereen stoffig om zich heen kijkt. De aftiteling begint en we gaan er vanuit dat alles goed komt. De mens zegeviert. The end. Het mooie aan ‘Greenland: Migration’ is dat we worden meegenomen in het ‘wat nu?’ Het is een film over de donkere kant van de mensheid, het brandend vuur van hoop, opoffering en de kracht van familie. Het is een waardig vervolg op de in 2020 uitgekomen ‘Greenland’, beide van de hand van Ric Roman Waugh (‘Shot Caller’, ‘Angel Has Fallen’). Waar ‘Greenland’ het meer moet hebben van special effects, duikt deel 2 in de emoties die de mens met elkaar verbinden, maar ook van elkaar scheiden.

Het is vijf jaar na de inslag van komeet Clarke. De aarde is als een dek kaarten geschud en alles is onvoorspelbaar. Stormen verscheuren de aarde en donderslagen doen deze beven. De mensheid doet er alles aan deze periode van terrestriale chaos te overleven. In een bunker in Groenland vinden we de familie Garrity die samen met anderen het bestaan probeert te continueren. Maar op een dag schuiven tektonische platen die de aarde open scheuren, en daarmee de bunker. Ze hebben geen keus dan te migreren naar een andere locatie waar het, hopelijk, beter is dan de hel waar ze zich in bevinden.

‘Greenland: Migration’ is het spreekwoordelijke licht in de tunnel. Ook al is alles zwart, er is altijd een scherf van hoop in een mensenhart te vinden. En hoop brengt sprankel in de ogen en vuur in het hart. Ja, het is een film over ‘the end of times’, maar ook eentje wat voelt als een nieuw begin. En vaak is een reis in de wereld ook een innerlijke reis. De film is hier een mooi symbool voor. En om deze boodschap aan de kijker mee te geven is een kunst op zich.

Het is goed om te zien dat Ric Roman Waugh niet alleen voor eye-candy en actie kan zorgen, maar ook de subtiele nuances van een blik zonder woorden kan overbrengen. Het is duidelijk dat de focus van het verhaal minder is gericht op de chaos die de komeet veroorzaakte, maar hoe je als mens, familie en maatschappij heelt. Tegelijkertijd is het ook mooi in beeld gebracht hoe klein het verschil is tussen menselijkheid en onmenselijkheid, tussen samenleven en overleven. En de acteurs dragen hier goed aan bij.

Het zijn vooral Gerard Butler (als John Garrity) en Morena Baccarin (als Allison Garrity) die de film dragen. Het is ook mooi om te zien dat Gerard Butler wel echt zijn best doen om niet alleen maar aan te staan, zoals in ‘Greenland’, maar om ook enige emotionele diepgang aan zijn karakter te geven. En Morena Baccarin is een mooie reflector van zijn karakter en reageert hier mooi op. De rest van de cast is eendimensionaal en heeft als doel om de plot op weg te helpen.

Echter, vergeet niet dat de film, uiteindelijk, een actiefilm is. En actie is er volop. Ook de special effects zijn geloofwaardig en zien er niet goedkoop uit. De film voelt als een crossfit-sessie waar je niet veel rustmomenten hebt. Voor sommigen is dat goed, anderen willen soms een beetje op adem komen. En dit is tegelijkertijd dan ook de zwakke schakel: uiteindelijk is het verhaal best voorspelbaar en gebeurt er niet genoeg om ‘Greenland: Migration’ echt apart te plaatsen van andere rampenfilms. Ook de toevalligheden, die de familie Garrity erg goed van te pas komen, zijn storend en zelfs ongeloofwaardig.

‘Greenland: Migration’ is een mooie opvolger van ‘Greenland’. Het beantwoordt het ‘wat nu’ -vraagstuk goed terwijl het de kijker trakteert op mooie special effects en actiescènes. Echter, het verhaal kon veel meer zijn dan het is, waardoor de film toch ‘zoals vele anderen’ aanvoelt. Uiteindelijk is het een emotionele actiefilm met een boel voorspelbaarheid. Het is een film voor een bakje popcorn en niet voor een glaasje port. Als je de week van je af wilt laten glijden en naar een scherm wilt staren zonder dat een hersencel wordt aangesproken, is het een mooie optie. Verwacht niet veel meer dan dit.

Gerold Kort

Waardering: 3

Bioscooprelease: 8 januari 2026