Harvest (2024)
Regie: Athina Rachel Tsangari | 133 minuten | drama, geschiedenis | Acteurs: Caleb Landry Jones, Harry Melling, Frank Dillane, Rosy McEwen, Gordon Brown, Thalissa Teixeira, Stephen McMillan, Arinzé Kene, Grace Jabbari, Mitchell Robertson, Neil Leiper, Emma Hindle, Antonia Quirke, Gary Maitland, Noor Dillan-Night, Ruby Isla Heritage Crabb, Maya Bonniwell, Chester Hayes
De openingsbeelden van ‘Harvest’ zijn betoverend. We zien de protagonist in symbiose met de natuur, kruipend door het landschap, boomschors afbijtend alsof mens en dier samenvallen. Het rauwe 16mm-beeld, vaak in extreme close-up, trekt je onmiddellijk de film in: dit is cinema die je voelt, fysiek en zintuiglijk. Cameraman Sean Price Williams – bekend van zijn werk met de Safdie Brothers, Alex Ross Perry en zijn eigen ‘The Sweet East’ – geeft de film een visuele taal die tegelijk grillig en schilderachtig is. In de weidse shots roept het kleurenpalet associaties op met Jean-François Millet, waarin het land en de mensen die erop leven onafscheidelijk zijn.
Maar waar de beelden hypnotiseren, hapert het verhaal. ‘Harvest’ speelt zich af in een geïsoleerde gemeenschap die even goed in de 17e eeuw als in een post-apocalyptische toekomst zou kunnen bestaan. Het dorp kent zijn eigen wetten en rituelen, los van de buitenwereld. Wanneer een kaartmaker arriveert om het land in bezit te nemen, en drie vreemdelingen plotseling aanspoelen, wordt de fragiele orde verstoord.
Die buitenstaanders worden nauwelijks geïntroduceerd of gemotiveerd. Ze fungeren niet als volwaardige personages, maar als symbolen van “het Andere”. Dat levert scherpe allegorieën op – xenofobie, uitsluiting, angst voor modernisering – maar schept tegelijk leegte in de dramatische logica. Het psychologisch fundament ontbreekt.
Toch zit daar ook de kern van ‘Harvest’. Net als in Lars von Triers ‘Dogville’ is het dorp geen realistische plek, maar een geconstrueerd speelveld waarop grotere thema’s worden uitgewerkt. Kapitalistische overname, de verstening van het land, rituelen die ooit identiteit gaven maar nu isolatie worden: de film is eerder een allegorische meditatie dan een doorwrocht drama.
En misschien is dat genoeg. Naast Williams’ meeslepende cameravoering en de bezwerende score is er het magnetische spel van Caleb Landry Jones, die het beest in de man en de man in het beest voelbaar maakt. Voeg die drie samen en je hebt pure cinema. Wie maalt er dan nog om een sluitend verhaal? Misschien is het tijd dat films ons minder vertellen — en ons meer laten dromen.
Martijn Smits
Waardering: 4
VOD-release: 8 augustus 2025 (MUBI)