Het geheim van de Wondere Wereldboom – The Magic Faraway Tree (2026)

Regie: Ben Gregor | 110 minuten | avontuur, fantasie, familie | Acteurs: Andrew Garfield, Claire Foy, Billie Gadsdon, Delilah Bennett-Cardy, Phoenix Laroche, Nicola Coughlan, Nonso Anozie, Dustin Demri-Burns, Oliver Chris, Jessica Gunning, Jennifer Saunders, Rebecca Ferguson, Mark Heap, Lenny Henry, Michael Palin, Simon Russell Beale, Pippa Bennett-Warner, Hiran Abeysekera, Claire Keelan, Simon Farnaby | Originele stemmencast: Judi Dench

‘Het geheim van de Wondere Wereldboom’ (originele titel ‘The Magic Faraway Tree’) is gebaseerd op een kinderboekenreeks van Enid Blyton, de Britse schrijfster die generaties heeft vermaakt met haar boeken over De Vijf, De dolle tweeling en Pitty naar kostschool. De reeks kwam in Nederland uit als “Het betoverde bos”, maar ze bleven qua populariteit achter bij haar andere werk. Wellicht dat deze verfilming hier verandering in brengt.

In deze fantasierijke avonturenfilm van Simon Farnaby, de schrijver van ‘Wonka’ en ‘Paddington 2’ en ‘Paddington in Peru’, maken we razendsnel kennis met het gezin Thompson. Vader Tim (Andrew Garfield op zijn charmantst) zorgt voor de drie kinderen, moeder Polly (Claire Foy) doet iets met electronica, maar omdat ze niet staat achter de richting die haar werkgever heeft gekozen – iets met een slimme koelkast die de gebruikers in de gaten houdt – raakt ze haar baan kwijt. Lang bij de pakken neerzitten is er niet bij voor het stel, ze pakken een oude multomap erbij – een Dreambook dat ze in elkaar knutselden tijdens hun studententijd, en besluiten één van die dromen waar te gaan maken: ze verhuizen naar het platteland, kilometers van de grote stad.

Die droom is even slikken voor de drie kinderen: de immer zwijgende Fran (Billie Gadsdon); de middelste, en enige jongen, Joe (Phoenix Laroche), die een – understatement – lichtelijke gameverslaving heeft, en tiener Beth (Delilah Bennett-Cardy), die een groot deel van de film rondloopt met een chagerijnig hoofd en vol ingaat tegen alles wat haar ouders zeggen (toegegeven, een huis zónder stromend water en electriciteit is ook wel een uitdaging, laat staan dat er geen WiFi is).

Tims grote wens is om van de oude, tochtige schuur, waar geen greintje comfort te vinden is, een droomhuis te maken. Het land eromheen gaan ze gebruiken om tomaten te telen en daar zijn fameuze pastasaus van te maken (en die te verkopen). Tim is opgegroeid in deze omgeving en heeft er warme herinneringen aan. Polly en hij gaan met volle moed van start en Polly’s inventiviteit komt goed van pas.

Maar dan verschuift de focus in de film naar Fran. Al vóór het gezin is aangekomen bij hun nieuwe onderkomen heeft zij namelijk een goede indruk gemaakt op de fee Silky. Zij nodigt Fran daarom per brief uit haar te komen bezoeken in de Wondere Wereldboom. Fran gaat de volgende dag op pad. Ze volgt de aanwijzingen in de brief en als ze drie keer ‘I believe in magic’ zegt, met haar ogen dicht, verandert de wereld rond en vooral in de betreffende boom in een magische. Fran maakt er kennis met diverse personages: een boze Pixie, Moonface, de Saucepan Man, Dame Washalot en Mr. Watzisname. Dame Washalot is een soort poortwachter die aan een rad kan draaien, waarmee een land bovenaan de ladder van de boom te bezoeken is. In die landen – elk met een ander thema – zijn nóg meer avonturen te beleven en je raadt het al: Fran is niet het enige mensenkind dat hier kennis van neemt in deze film.

Farnaby heeft zich niet strikt aan de bron gehouden, maar heeft met ‘The Magic Faraway Tree’ een modernere versie gemaakt, wél met de kanttekening dat een digitale detox voor iedereen eigenlijk een goed idee is. Het gevoel van buiten spelen, de tijd uit het oog verliezen tijdens het spelen, de wereld om je heen ontdekken, dichter bij de natuur zijn en je eigen voedsel verbouwen, levert een nostalgische sfeer op, maar dat is ook wat een groot deel van het publiek zal aanspreken. Daarbij komt nog dat de familie overkomt als een authentiek gezin: ze zijn stuk voor stuk niet perfect en hebben zo hun onhebbelijkheden, maar uiteindelijk draait het om samenzijn.

De aandacht voor detail, in zowel script als uitvoering, verdient een dik compliment. Je kijkt je ogen uit bij de bezoekjes aan de verschillende landen. De kostuums van – vooral de fantasiefiguren – zijn uit de kunst (let maar eens op de cape en rok van Dame Washalot), het kapsel én de houding van de gevaarlijke Miss Snap (wat moet Rebecca Ferguson plezier hebben gehad met deze rol). Dat geldt overigens voor de hele cast, want het kan niet anders dan dat er veel gelachen is op deze set. Het scenario zit boordevol grappen, zowel visuele als slim bedachte woordgrappen. Dikke kans dat je deze film continu met een brede lach bekijkt. Okay, het verhaal is misschien niet heel verrassend of vooruitstrevend, en je zou zelfs kunnen zeggen dat de speelduur best wat langer had kunnen zijn zodat bepaalde verhaalelementen beter uitgewerkt hadden kunnen worden, maar eigenlijk boeit dat niet. ‘Het geheim van de Wondere Wereldboom’ is een uiterst charmante en amusante film die de harten van een breed publiek zal veroveren.

Monica Meijer

Waardering: 4

Bioscooprelease: 19 augustus 2026