Histoires parallèles (2026)

Regie: Asghar Farhadi | 141 minuten | drama, thriller | Acteurs: Isabelle Huppert, Virginie Efira, Vincent Cassel, Pierre Niney, Adam Bessa, India Hair, Catherine Deneuve, Véronique Ruggia, Julie Fournier, Iris Bry, François Delaive, Ismaël Sy Savané, Lily Moreau, Oumar Diaw, Roberto Venturini, Frédéric Milani, Bruno Cadillon, Stéphane Dausse

‘Histoires parallèles’ van de Iraanse cineast Asghar Farhadi was lange tijd in mysterie gehuld. Aanvankelijk deden er geruchten de ronde dat de film over de aanslagen in Parijs van 2015 zou gaan; terugblikkend nogal vreemd, want de film heeft in werkelijkheid niets met die gebeurtenissen te maken. Kort voor de première op het filmfestival van Cannes werd de daadwerkelijke synopsis onthuld; Farhadi had stilletjes een vrije herinterpretatie van Krzysztof Kieślowski’s ‘Dekalog: Six’ (beter bekend als de langere bioscoopversie ‘A Short Film About Love’, 1988) op touw gezet. Deze film vormt tevens het eerste deel van een geplande reeks waarin verschillende internationale regisseurs hun eigen versies maken van Kieślowski’s ‘Dekalog’-films. Farhadi heeft voor zijn interpretatie een buitengewone groep getalenteerde Franse acteurs opgetrommeld (Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Catherine Deneuve), maar de film zelf haalt spijtig genoeg nergens hun niveau.

Isabelle Huppert speelt Sylvie, een aan huis gekluisterde schrijfster die worstelt om inspiratie te vinden voor haar nieuwste boek. Vanuit haar met lectuur gevulde appartement raakt ze gefascineerd door Nita (Virginie Efira), een vrouw die in het gebouw aan de overkant van de straat werkt. Ze besluit Nita tot de hoofdpersoon van haar roman te maken en voegt allerlei verzonnen aspecten aan haar leven toe. Zo heeft Nita in het schrijversbrein van Sylvie hartstochtelijke relaties met haar twee mannelijke collega’s, Nicolas (Vincent Cassel) en Théo (Pierre Niney), die in realiteit broers van elkaar zijn. Het leven van haar overburen blijkt een heuse bron van inspiratie; binnen een mum van tijd heeft Sylvie zowaar haar manuscript voltooid.

De situatie wordt echter diep ongemakkelijk wanneer Sylvies nichtje (India Hair) haar nieuwe vriend voorstelt en hem inschakelt om haar tante te helpen met inpakken voor een aanstaande verhuizing. De vriend, Adam (Adam Bessa), is een zwijgzame dakloze man die haar nichtje recent in de metro van een zakkenroller heeft gered. Adam leest Sylvies manuscript, raakt gefascineerd door de hoofdpersoon en besluit Nita te volgen. Uiteindelijk geeft Adam het manuscript aan Nita, waarbij hij beweert dat hij het zelf heeft geschreven. Wanneer Nita’s collega’s het lezen, ervaren ze uiteenlopende gevoelens. Oudere broer Nicolas raakt bezorgd en beschouwt het manuscript als een inbreuk op hun privacy. Théo daarentegen raakt beïnvloed door de mogelijkheid om zich te gedragen als het personage dat Sylvie op hem heeft gebaseerd.

‘Histoires parallèles’ voelt aanvankelijk aan als een blik in de geest van een diep gefrustreerde schrijfster. Sylvie projecteert allerlei verhalen op het appartement aan de overkant van de straat en transformeert het dagelijks leven van haar overburen tot een soaperige vertelling over verlangens en overspel. In werkelijkheid lijkt er helemaal niets met haar buren aan de hand te zijn. Of toch wel? In de tweede helft ontwikkelt de film zich namelijk geleidelijk tot een semi-thriller over obsessie, jaloezie en trauma, waarbij de grenzen tussen fictie en werkelijkheid steeds meer vervagen. In combinatie met het voyeuristische aspect van de alsmaar spiekende hoofdpersoon doet de film onvermijdelijk denken aan ‘Rear Window’ (1954), maar de klassieker van Hitchcock weet uiteindelijk veel meer spanning uit zijn personages en situaties te halen. De spanning in ‘Histoires parallèles’ wordt zelden echt meeslepend.

Het verschil tussen deze film en Farhadi’s eerdere Iraanse werk is opvallend. Zijn beste films kenmerken zich door een diepgaand humanisme en het vermogen om de verdeeldheid en tegenstellingen binnen de Iraanse samenleving ongeveinsd bloot te leggen. Films als ‘A Separation’ (2011) en ‘The Salesman’ (2016) blinken uit door hun opmerkelijke subtiliteit, een kwaliteit die hier grotendeels ontbreekt. De cast is echter uitstekend. Isabelle Huppert is bijzonder goed op dreef als de getroebleerde auteur die op alles en iedereen kritiek lijkt te hebben; een scène waarin Sylvie in beschonken toestand een sigaret opsteekt in de tram is zeer memorabel. Maar toch kunnen zelfs deze sterke acteerprestaties niet volledig verhullen dat de personages nogal eendimensionaal blijven, waardoor het lastig is om sympathie voor hen te voelen of hen echt interessant te vinden.

Uiteindelijk is het niet helemaal duidelijk wat Farhadi precies zag in het maken van deze film. Het werk van Kieślowski is nog altijd enorm populair onder filmliefhebbers en zijn epos ‘Dekalog’ heeft nauwelijks aan kracht ingeboet, dus er was weinig aanleiding voor een nieuwe versie. Het gaat hier weliswaar om een ​​vrije herinterpretatie, waarbij Farhadi volop eigen ideeën aan het bronmateriaal toevoegt, maar de beweegredenen daarvoor blijven enigszins vaag. De volgende regisseur die zich aan het werk van Kieślowski waagt, is de Koreaanse grootmeester Lee Chang-dong, met de Netflix-productie ‘Possible Love’. Het is te hopen dat zijn bijdrage aan het project van een hoger niveau zal zijn.

Len Karstens

Waardering: 2.5

Bioscooprelease: 3 september 2026