Hokwerda’s kind (2024)

Regie: Boudewijn Koole | 124 minuten | drama | Acteurs: Sanne-Samina Hanssen, Kevin Janssens, Elsie de Brauw, Yorick van Wageningen, Matteo van der Grijn, Nabil Mallat, Hiske Eriks, Thomas Ryckewaert, Lotte Schmidt, Niklas Kohrt, Annelies van der Bie, Mischa Heijselaar, Flen Huisman

‘Hokwerda’s kind’ is de oogstrelend en gedurfd in beeld gebrachte, maar gebrekkig vertelde boekverfilming van Oek de Jongs bestseller uit 2002 over toxische relaties. Voor deze film werkte schrijver en regisseur Boudewijn Koole opnieuw samen met cinematograaf Melle van Essen: het duo dat eerder zo succesvol ‘Nooit meer slapen’ van Willem Frederik Hermans verfilmde (‘Beyond Sleep’, 2016). Met ‘Hokwerda’s kind’ bewijst het duo wederom oog te hebben voor een eigentijdse en meeslepende Nederlandse filmervaring. Alleen het scenario, een uitgeklede bewerking van De Jongs origineel, laat heel veel over aan de kijker om in te vullen. Of, mogelijk wordt er verwacht dat de kijker al bekend is met het verhaal dat De Jong in 2002 uitbracht. Dat laatste is natuurlijk iets makkelijker te rechtvaardigen met ‘Nooit meer slapen’ dan met deze roman. In deze film blijven de personages echter, of in ieder geval enkele acties van hen, onbegrepen, doordat er té weinig wordt verteld. En daardoor zijn sommige scènes erg ongemakkelijk om naar te kijken.

In ’Hokwerda’s kind’ wil voormalig Olympisch zwemkampioen Lin Hokwerda (Sanne-Samina Hanssen) het Kanaal oversteken. Sinds Lin zich als kind door haar vader (Yorick van Wageningen) zo vaak in de rivier liet gooien tot ze bijna niet meer bovenkwam, heeft het open water een aantrekkende werking op haar. In het water, helemaal alleen, kan namelijk niemand haar raken. Een aantal weken voor haar recordpoging ontmoet Lin echter Henri (Kevin Janssens), die werkt als onderwaterlasser. In Henri’s dominante verschijning herkent Lin haar vader en het trekt haar. Zo voorbereid als Lin is op haar gevaarlijke oversteek, zo onvoorbereid is ze op het gevaar in de liefde. Maar Lin neemt in beide een sprong in het diepe.

Van Essen en Koole blijven met hun gedurfde shotkeuze letterlijk en figuurlijk dichtbij hun personages. Lin is bijvoorbeeld onzeker over haar “oude” handen. Van Essen gebruikt vervolgens close ups van Lin’s handen om haar gevoel of positie over te brengen op de kijker. Zo ziet de kijker Lins ontspannen handen in haar sierlijke borstcrawl terwijl ze zich in het donkere open water begeeft. Wat een haast tegenstrijdige vrijheid in de grote leegte overdraagt. Maar de kijker ziet ook de friemelende, gesloten handen van Lin wanneer ze de confrontatie aangaat met een persoon uit haar verleden. Hier is ze dus niet alleen onzeker over haar handen, maar haar handen symboliseren haar onzekerheid. Doorgaans zijn totaalshots echter gebruikelijker om de mens kwetsbaar op te stellen ten opzichte van de omgeving. En doorgaans is het gezicht een gebruikelijker instrument om menselijke emoties over te brengen. Maar Van Essen en Koole maken doelbewust gebruik van hun personage en wat haar vormt in plaats van conventionele methodes om de kijker iets te vertellen.

Het wrange is echter dat de personages té weinig over zichzelf kunnen vertellen door het uitgeklede scenario. Zo is er bijvoorbeeld een moment waarop Henri Lin meevraagt naar een schimmige, nachtelijke klus, ondanks zijn plotselinge frustratie met haar en het feit dat hij met geen woord over zijn werkt rept. Daarnaast moet de kijker aannemen dat het inderdaad snel gaat als een vriend van Henri vraagt naar Lin en hij, want tot dan is onduidelijk hoe intens het contact is en wat er besproken is. Laat staan wat “snel” is voor deze personages. Het wekken van de suggestie dat Henri een flirt is en meer logees heeft draagt ook niet bij aan het halt roepen van zijn vriend. Bovendien is het in dit scenario moeilijk te accepteren dat iemand met een bewezen topsportmentaliteit de dag voor haar tot in de puntjes voorbereide oversteek misschien wel de grootste confrontatie van haar leven aangaat. Wat drijft haar om juist dat moment te kiezen? Ze wacht al jaren, dan kan één week extra toch geen kwaad? Of mist de kijker hier essentiële informatie?

‘Hokwerda’s kind’ is in beeld een exceptionele filmervaring. Maar het onverklaarbare handelen van gelaagde personages die niet worden afgepeld is net téveel.

Jannick Engel

Waardering: 2.5

Bioscooprelease: 24 oktober 2024