Home Sweet Home – Hjem kære hjem (2025)

Regie: Frelle Petersen | 112 minuten | drama | Acteurs: Jette Søndergaard, Karen Tygesen, Mimi Bræmer Dueholm, Hanne Knudsen, Finn Nissen, Esther Muthoni Njogu, Benjamin Lykkegaard Schmidt, Inger Sophie Andersen, Mads Bjørn, Jessie Fussing Brodersen, Torsten Christiansen, Thomas Clausen, Kirsten Hansen, Jannik Lorenzen, Lasse Lorenzen, Ina Radik Mamsen, Nanette Romero Mijares, Miriam Niemann

Een oudere vrouw zit in de badkamer. Uit de opening in haar buik, waar normaal haar stomazakje bevestigd zit, sijpelt bloed. Frelle Petersen maakt meteen duidelijk dat ‘Home Sweet Home’ geen film wordt die de werkelijkheid van de ouderenzorg verzacht. Het is een confronterende opening, maar ook een eerlijke. Petersen kijkt nergens weg van de lichamelijke en emotionele kwetsbaarheid van ouderdom. Opvallend is dat hij daarbij niet kiest voor de verbitterde oudere die haar verzorgers afsnauwt of iedere vorm van hulp afwijst. De vrouw is juist dankbaar voor de aandacht die ze krijgt. Daarmee laat Petersen zien hoe een samenleving ouderen steeds vaker overlaat aan een thuiszorgsysteem waarin een halfuur aandacht soms het enige menselijke contact van de dag is.

Sofie, een alleenstaande moeder die net is gescheiden, begint aan haar eerste werkdag in de thuiszorg. Petersen volgt zonder veel dramatische incidenten haar dagelijkse leven. Ze werkt, geeft turnles aan haar tienjarige dochter Clara en probeert haar leven na de scheiding weer op de rails te krijgen. Aanvankelijk lijkt ‘Home Sweet Home’ vooral een film over ouderenzorg, maar gaandeweg blijkt dat de ouderen vooral een spiegel vormen waarin Sofie zichzelf begint te herkennen.

Dat gevoel sluipt al vroeg de film binnen. Tijdens een videogesprek met haar moeder lijkt haar hondje meer aandacht te krijgen dan Sofie zelf. Sofie brengt haar dagen door met zorg en aandacht voor anderen, terwijl ze zelf nauwelijks nog warmte ontvangt.

Petersen schuwt de lichamelijkheid van ouderdom niet. We zien bloed, ontlasting, naakte lichamen en herhaaldelijk hoe Sofie de penis van een oudere man wast. Het zijn beelden waarbij je misschien liever wegkijkt, maar ze tonen ook hoe kwetsbaar, intiem en zwaar het werk in de thuiszorg werkelijk is. Je kunt je afvragen of sommige details niet iets nadrukkelijker in beeld worden gebracht dan nodig is. Een blik van Sofie had soms al volstaan. Tegelijkertijd confronteert Petersen ons met een werkelijkheid die de meesten van ons nauwelijks kennen.

Ook in zijn cameravoering kiest Petersen nadrukkelijk voor observatie. Nadat Sofie en haar collega een oudere vrouw hebben verzorgd en de woning verlaten om nog een lepel Nutella te halen, blijft de camera langdurig achter in de woonkamer. Lang genoeg om je af te vragen of er nog iets staat te gebeuren. Petersen nodigt de kijker uit niet alleen naar de personages te kijken, maar ook naar de ruimtes die zij achterlaten. Toch is zijn beeldtaal niet altijd even subtiel. Zo filmt hij Sofie en haar dochter door een raamkozijn wanneer ze langzaam uit elkaar groeien, waardoor moeder en dochter letterlijk van elkaar worden gescheiden. De verwijdering was dan al voelbaar; de camera onderstreept haar vervolgens nog eens. Daardoor voel je soms eerder het idee dan de scène.

Waar Petersen nauwelijks een misstap zet, is in zijn casting. De ouderen, Sofies rokende collega en vrijwel iedereen die haar pad kruist voelen uitzonderlijk authentiek aan. Alsof ze niet gecast zijn, maar simpelweg hun eigen leven leiden.

Sofies ex-man heeft inmiddels een nieuw gezin opgebouwd. Een oudere vrouw merkt op: “Wat jammer dat je moest scheiden met een dochter van tien.” Vanaf dat moment begint de eenzaamheid van de ouderen ook op Sofie af te geven. Zij verlangen naar kinderen die nauwelijks nog langskomen; Sofie verlangt zelf naar precies dezelfde warmte. De intimiteit die haar werk vraagt – ouderen wassen, aankleden, aanraken en troosten – staat in schril contrast met de leegte waarmee ze iedere avond thuiskomt. De eenzaamheid van de ouderen werkt bijna als een afvoerput op haar.

Die eenzaamheid is niet het enige wat op Sofie begint af te geven; ook de onverschilligheid van haar omgeving dringt langzaam haar leven binnen. Op haar werk laat een collega een oude man achter in een vuile luier en dient een bemoeizuchtige dochter een klacht tegen haar in. Thuis voelt ze hoe Clara steeds verder naar haar vader toe groeit. Wanneer Sofie voor een noodgeval een cliënt even alleen moet laten, wordt ze bij terugkomst door diens dochter uitgekafferd. Pas wanneer ze alleen in haar auto zit, laat ze haar tranen de vrije loop. Toch blijft één vraag knagen: wanneer komt Sofie eindelijk in verzet?

Misschien is dat wel Petersens meest gedurfde keuze. Anders dan in veel sociaal-realistische films, zoals die van Ken Loach, komt Sofie niet in verzet tegen een onrechtvaardig systeem. Ze slikt alles in, reageert haar ongeluk af op haar werk en verandert langzaam in een zorgverlener die alleen nog doet wat noodzakelijk is. Niet omdat ze een slecht mens is geworden, maar omdat haar empathie is uitgeput.

Daar wringt de film soms ook. Met een speelduur van ruim honderd minuten worden sommige scènes net iets te lang uitgesponnen. De trage vertelstijl past bij Sofies bestaan, maar Petersen houdt daar af en toe iets te nadrukkelijk aan vast. Wat meer lucht of een enkele uitbarsting had de film niet minder pijnlijk gemaakt, maar juist meer contrast gegeven.

Toch laat ‘Home Sweet Home’ zich moeilijk in een hokje plaatsen. Het is een film die tegelijkertijd loodzwaar is en je naar de strot grijpt. Niet door grote dramatische gebaren, maar doordat Petersen iets blootlegt wat ongemakkelijk dichtbij komt.

Wat begint als een film over thuiszorg, blijkt uiteindelijk een film over eenzaamheid. Niet alleen die van de ouderen, maar ook die van de vrouw die voor hen zorgt. Petersen laat zien hoe weinig Sofie uiteindelijk van haar cliënten verschilt. Ze verlangen allemaal naar hetzelfde: aandacht, warmte en het gevoel ertoe te doen. De titel ‘Home Sweet Home’ klinkt warm en geruststellend, maar krijgt daardoor juist een bittere lading. Achter de voordeur schuilt geen geborgenheid, maar een wereld van mensen die proberen goed te blijven in een samenleving waarin steeds minder ruimte lijkt voor medemenselijkheid. Het is een film die je naar de strot grijpt en je opzadelt met een gevoel dat je misschien liever kwijt bent dan rijk

Martijn Smits

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 9 juli 2026