Honour of the Dragon – Tom yum goong (2005)

Regie: Prachya Pinkaew | 109 minuten | actie, thriller, komedie, misdaad | Acteurs: Tony Jaa, Petchtai Wongkamlao, Bongkoj Khongmalai, Xing Jing, Nathan Jones, Jonnny Nguyen, Lateef Crowder, Jon Foo, Damian De Montemas, David Asavanond, Sotorn Rungruaeng, Amonphan Gongtragan, Nutdanai Kong

Hoewel ‘Honour of the Dragon’ wordt aangekondigd als een actiekomedie, is de film een poging van regisseur Prachya Pinkaew om een Thaise martial art vechtkunst in één verhaal te verbinden met een dieper liggende, oude traditionele Thaise waarde, namelijk de omgang met olifanten als zijnde familieleden. Hoofdrolspeler Kam zien we als klein kind al een serieuze relatie opbouwen met twee olifanten, in dezelfde lijn als zijn vader dat doet. Het eerste gedeelte van de film bestaat dan ook alleen uit een mooie blik op het leven in Thailand, beelden van het Thaise landschap, het opgroeien van Kam en de sterke relatie die Kam heeft met zijn vader, en hoe zij samen met de olifanten leven. Op het moment dat de olifanten worden gestolen, en bij die misdaad ook een poging wordt gedaan om zijn vader om te brengen, brengt de regisseur de vechtkunst als hoofdonderwerp naar voren.

De martial arts (Muay Thai) zijn heftig, groots en energiek. Wellicht aan de onwaarschijnlijke kant, door de grote aantallen soms zelfs gemotoriseerde tegenstanders, die Kam in zeer korte tijd op de grond krijgt, maar voor de liefhebbers een fraai schouwspel. Ook het camerawerk is indrukwekkend. Gebruik makend van een afwisselend zeer hoog en laag tempo met nauwe close-ups, en steeds begeleid door hippe, moderne muziek. In dit aspect zit ook het sterke punt van deze film. De aandacht wordt door deze variatie in tempo en muziek, zeer goed vastgehouden. Dit is knap, temeer omdat de verhaallijn niet ver gaat en mogelijkheden tot verveling zou kunnen bieden. Maar dit treedt niet op, de beelden zijn regelmatig wervelend aan elkaar gezet en ook de hoeveelheid actie houdt de kijker geboeid.

‘Honour of the Dragon’ heeft duidelijk twee gezichten. Enerzijds dus de genoemde actie en de vechtkunst, anderzijds het doel van Kam om zijn olifanten terug te vinden. Om dit tweede onderwerp vast te kunnen houden, wordt op onverwachte momenten gewerkt met terugblikken en beelden van de jeugd van Kam. Belangrijk hierbij is ook een terugkerende droom die met behulp van animaties gevisualiseerd is.

De twee hoofdonderwerpen komen beiden ruimschoots aan bod in de film. Over of het samenbrengen hiervan een goede keuze is geweest, kan gediscussieerd worden. De liefhebber van de actie zal het gedeelte over de Thaise traditie te geromantiseerd en overbodig vinden. En degene die juist dat gedeelte waardeert, heeft misschien zijn ogen dicht geknepen bij de talloze botbreuken die te zien zijn. Maar omdat ‘Honour of the Dragon’ over het geheel genomen in voldoende mate boeit, kan geconcludeerd worden dat de regisseur in zijn opzet is geslaagd.

Sharon Vonk