Hunt – Heon-teu (2022)

Regie: Lee Jung-jae | 131 minuten | actie, drama, thriller | Acteurs: Lee Jung-jae, Nam-gil Kim, Go Yoon-Jung, Park Sung-woong, Ju Ji-Hoon, Jung Woo-sung, Heo Sung-tae, Hwang Jung-min, Lee Sung-min, Yoo Jae-myung, Hye-jin Jeon, Jo Woo-jin, Paul Battle, Garrison Michael Farquharson-Keener, Jae-Sung Jung, Man-sik Jeong, Kim Jong-soo, Song Young-chang, Joe Nowell, Andreas Fronk, Aaron Yamawaki, Derek Chouinard

Het Westerse publiek heeft de in Korea immens populaire acteur Lee Jung-jae vooral leren kennen als het hoofdpersonage Seong Gi-hun in de succesvolle Netflix-serie “Squid Game” (2021). Het viel daarom op dat Lee een jaar later debuteerde als regisseur met de actiethriller ‘Hunt’ (2022). Qua onderwerpkeuze gaat Lee goed van start. De film is een spionagethriller over de roerige jaren tachtig in Zuid-Korea, toen het land hardhandig werd geregeerd door een militaire dictatuur. Een interessante achtergrond voor een spannend verhaal, zou je zeggen. Lee is echter zo overijverig te werk gegaan dat ‘Hunt’ zijn doel is voorbijgeschoten.

Om onbegrijpelijke redenen kiest Lee na zijn karakterrol in “Squid Game” ervoor om in ‘Hunt’ een vlakker dan vlak personage te spelen. Zijn tegenspeler Jung Woo-sung komt er ook niet beter vanaf. Beide spelen compleet kleurloze en aan robot gelijkende chefs van de respectievelijk buitenlandse en binnenlandse veiligheidsdienst van Zuid-Korea. Ze worden belast met de opdracht om een mol van Noord-Korea genaamd Donglim op te sporen.

De film en de marketing eromheen doen hun best om het tegenover elkaar plaatsen van beide acteurs te presenteren als het onweerstaanbare hoofdingrediënt. Een beetje zoals met De Niro en Pacino in ‘Heat’ (1995) of Cage en Travolta in ‘Face/Off’ (1997). Om dat te laten werken moeten de personages wel voldoende zijn uitgedacht om zo een confrontatie tussen beide interessant te maken. Maar Lee en Jung spelen identiek gecoiffeerde, in pak gestoken, muisgrijze ambtenaren die de ene keer wel en de andere keer niet een bril nodig hebben. Beide zijn volkomen inwisselbaar, net zoals de rest van de cast die uitsluitend lijkt te bestaan uit hordes geheimagenten die zich als zombies op machinegeweervuur werpen.

Het tempo in ‘Hunt’ is gekmakend hoog. Misschien is Lee bang om de aandacht van het publiek te verliezen, wil hij indruk maken als regisseur, of heeft hij geen kaas gegeten van een goede mis-en-scène, maar het resultaat is amper te volgen. Lee heeft absurd veel shots nodig om een scène te vertellen. Hij stapelt ze vanuit alle hoeken op elkaar, snijdt weg voordat je kan zien wat er gebeurt, en dendert zo door een verhaal heen dat alle potentie in zich had om interessant te worden, maar nu te vermoeiend is om te volgen.

Wat ook niet helpt, is dat ‘Hunt’ maar niet kan beslissen of het een intelligente thriller wil zijn, of een actiefilm à la Michael Bay. Van een geslaagde balans daartussen is geen sprake. Lee’s personage verruilt regelmatig zijn balpen voor een machinegeweer en belandt in vuurgevechten die recht uit ‘Heat’ zijn gekopieerd, of hij vecht zich door bomexplosies heen alsof hij een onverwoestbare superheld is. Een scène later zit hij weer op kantoor en vliegen de intriges in rap uitgewisselde dialogen je om de oren.

Voor een actiefilm is ‘Hunt’ te gecompliceerd en voor een thriller is hij veel te rommelig en onzinnig. Tel daarbij op dat de film gespeend is van elke greintje humor en dat veel scènes nogal grimmig zijn, zodat er voor de kijker weinig overblijft om aan vast te houden. De grote plotwending op driekwart van het verhaal zorgt voor een kleine opleving die je weer bij de les trekt, maar voor de rest is Lee’s jachtige filmdebuut een vervelende, lange zit.

Alberto Ciaccio

Waardering: 2

Bioscooprelease: 30 maart 2023
VOD-release: 10 juli 2023