Hurry Up Tomorrow (2025)

Regie: Trey Edward Shults | 106 minuten | thriller | Acteurs: Abel Tesfaye, Jenna Ortega, Barry Keoghan, Riley Keough, Ash T, Paul L. Davis, Sebastian Villalobos, Roman Mitichyan, Ibrahim Ivan Troy Simonin, Kiara Liz, Olga Safari, Michael Buhen, Victoria McGrath, Roy Williams Jr.

Abel Tesfaye, beter bekend als The Weeknd, bracht in de vroege jaren van het vorige decennium drie dromerige, stemmingsvolle, kunstzinnige en atmosferische mixtapes uit, die nu bekend staan als de projecten die het geluid van de moderne R&B zoals wij die kennen revolutioneerden. Hij borduurde daarop voort met het stijlvolle album Starboy, uitgebracht in 2015, waarop hij pop en R&B samensmolt tot wat voelt als een zwoele nachtrit door een droomwereld van synthpop, electro-funk en nachtelijke melancholie.

Dat was voor Tesfaye nog niet genoeg, en dus begon hij in 2020 aan zijn magnum opus, wat tegelijkertijd zijn laatste project als The Weeknd zou zijn: een albumtrilogie die de popmuziek voor altijd zou veranderen en de heropleving van synthpop en disco uit de jaren tachtig tot gevolg had. Met zijn trilogie ‘After Hours’, ‘Dawn FM’ en ‘Hurry Up Tomorrow’ bouwde The Weeknd een sonisch universum dat popmuziek hersmeedt tot iets existentieels en filmisch. Het is een muzikale reis vol retrofuturistische klanken, met onderwerpen als sterfelijkheid, eerlijkheid, eenzaamheid en verlossing, die aanvoelt als een psychedelische droom in neonlicht.

‘Hurry Up Tomorrow’ bevat veel van die elementen. Abel (Abel Tesfaye/The Weeknd) is een van de grootste artiesten ter wereld die dreigt zijn stem kwijt te raken. Mentale blokkades manifesteren zich, mede door eenzaamheid. Wanneer hij tijdens een optreden compleet blokkeert, verlaat hij vroegtijdig het podium. Anima (Jenna Ortega) worstelt zich langs de beveiliging en rent achter hem aan. Wat volgt is een hallucinogene, nachtelijke escapade waarin Abel langzaam uit elkaar valt onder het toeziend oog (en de helpende hand) van Ani.

Het lijkt allemaal naadloos in elkaar te passen: Tesfaye’s muziek, die op zichzelf al filmisch en psychedelisch is; een script dat bij die stijl aansluit; een regisseur die met zijn film ‘Waves’ heeft laten zien je moeiteloos in het hoofd van een afbrokkelend personage te kunnen plaatsen; en een tegenspeler die zichzelf in de afgelopen jaren flink heeft bewezen. Helaas blijkt het slechts een illusie, want ‘Hurry Up Tomorrow’ is een rommeltje.

Abel Tesfaye is duidelijk niet gemaakt voor acteren. Zijn spel blijft vrij oppervlakkig, waardoor het moeilijk is om echt mee te voelen met zijn personage. Verdriet uitbeelden is nou eenmaal meer dan alleen een zielige blik; het vraagt om echte diepgang en overtuiging, en dat ontbreekt hier helaas. Waar hij in zijn muziek juist weet te raken met sfeer en emotie, komt hij op het scherm vaak wat onhandig en onzeker over. Helemaal als je een tegenspeler hebt als Ortega, die deze emoties wel uitstekend over kan brengen.

‘Hurry Up Tomorrow’ zou voor Tesfaye een canvas moeten zijn waarop hij The Weeknd meer diepgang kan geven en zijn muziek een extra dimensie, maar in de praktijk is het niets anders dan een vehikel voor egocentrisme en ophemeling van The Weeknd. Tesfaye maakte in 2023 al zijn acteerdebuut met de HBO-serie ‘The Idol’, welke werd gecanceld omdat zijn ego de productie van de serie in de weg zat. Wederom lijkt dit een probleem te zijn.

Het verhaal van ‘Hurry Up Tomorrow’ schiet alle kanten op en lijkt niet goed te weten wat het wil zijn. De film probeert een psychologisch portret te schetsen van een popster in crisis, maar verliest zich in een wirwar van Jungiaanse symboliek. Personages en verhaallijnen worden geïntroduceerd zonder ooit echt uitgewerkt te worden, waardoor het geheel onsamenhangend en stuurloos aanvoelt. Wat had moeten uitgroeien tot een intrigerend psychologisch portret, blijft hangen in een diffuse mix van beelden en emoties die niet goed op elkaar aansluiten.

Het is niet zo dat de film helemaal niets te bieden heeft. Het moment dat Abel en Ani de nacht in rijden, vergezeld door de geweldige soundtrack en de opvolgende hypnotische en surrealistische scènes waarin zij zichzelf openstellen en in elkaar opgaan, biedt even hoop op iets magisch. Voor even zijn hun emoties zo verweven dat ze elkaar versterken en samen een intens gevoel van kwetsbaarheid en verbondenheid oproepen. Helaas wordt daar niet op voortgeborduurd.

Stilistisch en technisch is er zeker veel om van te genieten. Het camerawerk van Chayse Irvin is werkelijk vlekkeloos. Het is chaotisch op de best mogelijke manier. Beweging is constant; de camera zwenkt, duikt en zweeft alsof hij meedeint op de innerlijke onrust van de hoofdpersonages. De beelden zijn korrelig, overbelicht of juist vervaagd, geschoten op 35mm en 16mm, wat de film een rauwe en tastbare textuur geeft die perfect past bij de hallucinerende sfeer. Irvins werk geeft de film een visuele coherentie die het verhaal zelf ontbeert.

Hoewel ‘Hurry Up Tomorrow’ op sommige momenten een intrigerende sfeer weet te creëren en visueel sterk voor de dag komt, voegt de film uiteindelijk weinig toe aan de rijke muzikale trilogie waar hij uit voortkomt. Het verhaal blijft rommelig en onsamenhangend, waardoor de emotionele impact veelal uitblijft. Wie écht wil ervaren wat The Weeknd artistiek zo bijzonder maakt, doet er beter aan de albums ‘After Hours’, ‘Dawn FM’ en ‘Hurry Up Tomorrow’ zelf te beluisteren, in plaats van deze film te kijken. Lichtpuntjes zijn er zeker, maar ze zijn te spaarzaam om de film als geheel te redden. En dat is jammer, want alle ingrediënten voor een driesterrenmaaltijd waren aanwezig.

Jelco Leijs

Waardering: 2.5

Bioscooprelease: 15 mei 2025