I Am All Girls (2021)
Regie: Donovan Marsh | 106 minuten | misdaad, drama | Acteurs: Erica Wessels, Hlubi Mboya, Leshego Molokwane, Nomvelo Makhanya, Deon Lotz, Mothusi Magano, Brendon Daniels, J.P. du Plessis, Lizz Meiring, Rafiq Jajbhay, Masasa Mbangeni, Ben Kruger, Tamarin du Toit, Marcus Mabusela, Cindy Swanepoel, Israel Matseke-Zulu, Mampho Brescia, Khutjo Green, Jason Fiddler, Lovie Ramasrai, Afzal Khan, Matt Stern, Kaseran Pillay, Federico Fernandez, Kate Liquorish, Eduard Horn
De Zuid-Afrikaanse regisseur Donovan Marsh (‘Spud’, ‘Hunter Killer’) staat bekend om zijn veelzijdigheid, maar met ‘I Am All Girls’ keert hij terug naar zijn wortels — niet enkel geografisch, maar ook thematisch. In zijn thuisland spelen macht, misbruik en stilzwijgen al decennialang een duister spel. Deze film, gebaseerd op waargebeurde feiten, maakt dat onuitgesproken geweld zichtbaar. ‘I Am All Girls’ is niet alleen een thriller, maar vooral ook een aanklacht tegen een systeem waarin macht boven menselijkheid wordt geplaatst, en waarin vrouwen structureel worden uitgesloten, uitgebuit en genegeerd.
De filmt opent met archiefbeelden waarin kinderhandelaar Gert de Jager bekent betrokken te zijn geweest bij de verdwijning van tientallen meisjes in de jaren 90. Hij beweert te hebben gehandeld in opdracht van hooggeplaatste figuren binnen de apartheidsregering. Een dag later is hij dood. Geen gerechtigheid, alleen stilte. En zo begint een film die zich uitstrekt over meerdere tijdlijnen, van de laatste dagen van apartheid tot het Zuid-Afrika van nu — een land dat nog steeds worstelt met de erfenis van een gecorrumpeerd rechtssysteem.
Centraal staan twee vrouwen: rechercheur Jodie Snyman (Erica Wessels) en forensisch analist Ntombizonke Bapai (Hlubi Mboya). Jodie is al jaren op zoek naar het grotere netwerk achter een reeks onopgeloste verdwijningszaken. Wanneer haar team opnieuw faalt bij de zoveelste inval op een mensenhandelsnetwerk, wordt ze gedegradeerd tot een ogenschijnlijk losstaande moordzaak: een kindermisbruiker, gevonden met de initialen van een verdwenen meisje in zijn borst gekerfd. Het blijkt het begin van een bloedige kettingreactie waarbij pedofielen en mensenhandelaren één voor één vallen — niet door het gerecht, maar door een onzichtbare hand. Jodie is verbeten, moegestreden en vastgelopen in een justitieel apparaat dat liever wegkijkt dan ingrijpt. Maar wanneer blijkt dat de slachtoffers allemaal iets met de verdwenen meisjes te maken hadden, krijgt de zaak een andere lading. Het spoor leidt uiteindelijk naar haar collega Ntombizonke Bapai, een forensisch analist die zelf slachtoffer was van het systeem. Haar naam, Ntombizonke, betekent “Ik ben alle meisjes”. En dat is precies waar de film om draait: niet om wraak, maar om gerechtigheid namens zovele meisjes die nooit gehoord zijn.
Of de kijker vanaf het begin weet wie achter de moorden zit, is minder belangrijk dan de vraag waarom ze gebeuren. ‘I Am All Girls’ is dan ook geen klassieke whodunnit, maar een tragedie over onrecht dat generaties overspant. Marsh kiest bewust voor een ingetogen vertelstijl, waarin suggestie meer zegt dan uitleg. Diezelfde terughoudendheid siert ook de weergave van de relatie tussen Jodie en Ntombi: ondanks alles ontwikkelen de twee vrouwen een band die gedragen wordt door vertrouwen, verlies en gedeeld verdriet. Er wordt nauwelijks gesproken over hun onderlinge connectie, maar in elke blik, aanraking en stilte zit een wereld van tederheid.
Die zachtheid contrasteert scherp met de hardheid van de omgeving. De cinematografie van Trevor Calverley is sober en effectief. Hij toont een Zuid-Afrika dat visueel verwond is — kale gangen, gesloten deuren, lege archieven. Brendan Jury’s muziek legt daar een laag onder die soms schrijnend, soms juist troostend is. Zijn composities geven stem aan wat onuitgesproken blijft: de littekens die niet helen, de woede die onderhuids sluimert.
Wat ‘I Am All Girls’ onderscheidt van de typische wraakthriller, is hoe het systematisch en genadeloos het patriarchale web laat zien waarbinnen deze misdaden gedijen. Van de corrupte politici in de jaren 90 tot de huidige zwakke pogingen van justitie om kinderhandel op te sporen: overal staan mannen aan het roer die meer geven om reputatie dan rechtvaardigheid. Mannen die liever archieven verbranden dan slachtoffers beschermen. Mannen die met woorden het kwaad veroordelen, maar in stilte de winst tellen. De film stelt geen vragen over goed of fout — het antwoord is duidelijk. Wat ‘I Am All Girls’ onderzoekt, is hoe je moet vechten als het systeem je in de steek laat. Wat betekent gerechtigheid als wetten worden gemaakt door de daders? En wat blijft er over voor vrouwen die overleefd hebben, behalve elkaar?
‘I Am All Girls’ is geen gemakkelijke film. Want kindermisbruik en vrouwenhandel zijn geen fictieve horrors, maar reële misdaden — vaak verstopt achter machtige gezichten en gesloten deuren. En zolang die deuren gesloten blijven, zijn films als deze nodig. Het is een aanklacht, niet alleen tegen het geweld zelf, maar tegen de structuren die het in stand houden.
Kaat Monsieur
Waardering: 3.5