I Care a Lot (2020)

Recensie I Care a Lot CinemagazineRegie: J Blakeson | 118 minuten | thriller, komedie, misdaad | Acteurs: Rosamund Pike, Peter Dinklage, Eiza González, Dianne Wiest, Chris Messina, Isiah Whitlock Jr., Macon Blair, Alicia Witt, Damian Young, Nicholas Logan, Liz Eng, Celeste Oliva, Georgia Lyman, Moira Driscoll

Marla Grayson (Rosamund Pike) heeft een bijzonder lucratieve manier gevonden om zichzelf te verrijken. Ze treedt op als curator voor ouderen die handelingsonbekwaam zijn en naar een verzorgingshuis worden gebracht. Ze verkoopt hun huis en bezittingen, terwijl de oudere in kwestie gedrogeerd wegkwijnt in een kamertje. In de openingsscène krijgen we een inkijkje in haar ijskoude handelwijze, die binnen de wet valt, tot grote woede en frustratie van een zoon die zijn moeder tegen zijn wil in een inrichting ziet verdwijnen. Zijn onbeheerste gedrag is alleen maar meer reden om een curator aan te wijzen. Marla doet dit alles niet alleen, ze heeft een assistent, Fran (Eiza Gonzálex), die ook haar geliefde is. Daarnaast krijgt het duo ook hulp van de bevriende arts Karen Amos (Alicia Witt) die maar al te graag patiënten die niet of nauwelijks iets mankeren als ernstig demente gevallen aanmerkt en van de directeur van het verzorgingshuis Sam Rice (Damian Young) die de ouderen vervolgens zo’n beetje gevangen houdt. De naïeve rechter Lomax (Isiah Whitlock jr.) heeft groot vertrouwen in Marla en velt het ene vonnis na het andere, waarin hij Marla tot curator aanwijst. Dat dit een vergissing is, maakt Marla in zakelijke voiceovers al direct duidelijk.

Via dokter Amos krijgt Marla een buitenkansje aangereikt, de alleenstaande Jennifer Peterson (Dianne Wiest). Nooit getrouwd, geen kinderen, goede baan gehad bij een bank en dus ogenschijnlijk een kip die zich makkelijk kaal laat plukken. Als Marla in Jennifers huis de sleutel van een bankkluis vindt, blijkt dat Jennifer daar een paar miljoen aan diamanten had verstopt. Dan duikt ook de patserige advocaat Dean Erickson (een glanzende bijrol van Chris Messina) op, die veel geld biedt om Jennifer vrij te laten. Achterdochtig gaan Marla en Fran op onderzoek uit en al snel blijkt dat Jennifer niet zo onschuldig is als ze lijkt, want ook de lokale baas van de Russische mafia, Roman Lunyov (Peter Dinklage) is erg in haar welbevinden geïnteresseerd.

‘I Care a Lot’ begint als een bijtende satire over het falen van het Amerikaanse rechtssysteem en onderstreept hoe gemakkelijk onscrupuleuze lieden misbruik kunnen maken van kwetsbare ouderen. Pike weet haar personage lekker villein neer te zetten, bijna zonder enige sympathieke karaktertrek. Ze weet haar toch boeiend te maken. Vanuit haar prisma volgt ze de Amerikaanse droom en benoemt ze elke kritiek als een persoonlijke aanval door mannen op een jonge, sterke en succesvolle vrouw. Gaandeweg krijgt de film meer thrillerelementen, als het mysterie rond Jennifer Peterson zich verdiept. Regisseur J. Blakeson, die zelf ook het scenario schreef, weet lang de teugels stevig in handen te houden en met rake typeringen, inktzwarte humor en sterk acteerwerk de film naar een hoog niveau te tillen. En dan, na ongeveer tweederde van de speelduur, vliegt hij gigantisch uit de bocht en ontaardt de film een reeks steeds verder escalerende ongeloofwaardige ontsnappingen. Het laatste deel van de film sluit totaal niet aan bij het voorgaande en het lijkt er op dat de makers door hun materiaal heen zijn geraakt en vervolgens tijdens een nachtelijke brainstorm er maar een eindje aan gebreid hebben.

Ongelofelijk zonde: het kat-en-muis-spel tussen Dinklage en Pike, twee topacteurs in vorm, was genieten geblazen en de satirische toon hield precies een evenwicht tussen entertainment en een serieuze aanklacht tegen de Amerikaanse obsessie met koste wat het kost geld verdienen. De slotscène maakt weer een U-bocht, die oppervlakkig gezien een soort van bevredigend einde lijkt te bieden, maar die – als je er langer over nadenkt – een nog veel treuriger conclusie verbindt aan de Amerikaanse samenleving. Al met al heeft ‘I Care a Lot’ een hoop elementen in zich voor een ijzersterke film, maar zakt de film helaas in het laatste deel als een plumpudding in elkaar.

Hans Geurts

Waardering: 3

Bioscooprelease: 23 september 2021