If Anything Happens I Love You (2020)

Recensie If Anything Happens I Love You CinemagazineRegie: Michael Govier, Will McCormack | 13 minuten | animatie, drama, korte film

‘If Anything Happens I Love You’ toont ouders die het contact met elkaar zijn verloren in de nasleep van een school shooting waarbij hun dochter om het leven is gekomen. Deze krachtige en sobere animatiefilm brengt de afstand die zij ervaren – tot elkaar en tot het leven zelf – op passende wijze in beeld. Het verlies van hun dochter heeft letterlijk de kleur uit hun bestaan doen verdwijnen en werpt een donkere schaduw over het gezinsleven.

De gekozen animatiestijl versterkt dit gevoel. De fragiele potloodlijnen sluiten naadloos aan bij het precaire onderwerp: het leven wordt voorgesteld als iets wat elk moment kan worden uitgegumd. In twaalf minuten neemt de film de kijker mee in dit gebroken gezin en duikt het het verleden in waarin alles nog goed was, waarin het leven nog kleur had. Die herinneringen staan in scherp contrast met de troosteloze werkelijkheid die de ouders na het verlies aantreffen.

Beiden rouwen op hun eigen manier, maar zijn niet in staat er voor elkaar te zijn. Hun lichamen blijven op afstand; werkelijk contact ontbreekt. Alleen hun schaduwen weten elkaar nog te vinden. Al bestaat zelfs dat contact voornamelijk uit verwijten over en weer en onuitgesproken pijn. In de film wordt niet gesproken want het vinden van de juiste woorden om zo’n verlies te kunnen bevatten is moeilijk genoeg, laat staan de juiste woorden te vinden om elkaar te troosten.

Wanneer de moeder een shirt van haar dochter terugvindt in de wasmachine, sijpelt er langzaam weer kleur terug het leven van de ouders in. De muziek van Lindsay Marcus zwengelt aan en zet iets in beweging wat stilgevallen was: herinneringen aan hun dochter worden opnieuw opgeroepen en maken duidelijk dat zij meer was dan een slachtoffer alleen. Door de muziek komt zij in de herinnering weer tot leven, en juist dat tot leven wekken brengt de ouders voorzichtig dichter bij elkaar.

Er ontvouwt zich een schaduwspel waarin de schaduw van de dochter uiteindelijk de schaduwen van haar ouders verbindt. Niet door het verlies ongedaan te maken, maar door te laten zien dat herinnering en liefde ook voor verbinding kunnen zorgen, zowel met degene die er niet meer is als met degene die er wel nog is.

Salman Guldemond

Waardering: 4