In a Violent Nature (2024)

Regie: Chris Nash | 94 minuten | drama, horror, thriller | Acteurs: Ry Barrett, Andrea Pavlovic, Cameron Love, Reece Presley, Liam Leone, Charlotte Creaghan, Lea Rose Sebastianis, Sam Roulston, Alexander Oliver, Timothy Paul McCarthy, Lauren-Marie Taylor

‘In a Violent Nature’ opent met een enkele minuten durende opname van een vervallen hutje in het bos. Een ogenschijnlijk kalmerend tafereel, tot er plots een groteske gedaante oprijst uit de modderige en door een dichte laag bladeren bezaaide bosbodem. De wanstaltig ogende figuur blijkt de wraakzuchtige reïncarnatie van Johnny te zijn, een man die al jaren begraven ligt in het woud en nu ontwaakt uit zijn vredige doodssluimer. De aanleiding voor deze ondode zombie om zijn onderaardse rustplek te verruilen voor het land der levenden? Een groep argeloze vakantiegangers vindt in een ingestorte brandtoren een medaillon dat bij levenstijden aan Johnny toebehoorde. Wanneer ze het kleinood meenemen, opent de levende dode de jacht op de dieven…

Op het eerste gezicht lijkt ‘In a Violent Nature’ een weinig originele slasher. De hoofdprotagonist oogt qua postuur, methodiek en manier van lopen als een kruising tussen Jason Voorhees en Michael Myers. En natuurlijk is een nietsvermoedend groepje kampeerders het lijdend voorwerp van zijn moordlust. Is de film dan een nostalgische ‘trip down memory lane’ die ons terugvoert naar de jaren tachtig, de glorietijd van de slasherfilm? Ja en nee. Veel ingrediënten (brute moorden, een angstaanjagende psychopaat, een simpele plot, de voorspelbare overlever) van de beproefde slasher-receptuur zijn aanwezig, maar regisseur Chris Nash voegt daar frisse elementen aan toe.

Waar het verhaal zich normaliter ontspint vanuit het oogpunt van de ongelukkige slachtoffers, blijft de camera hier bij Johnny en beleven we het bloedvergieten vooral vanuit het gezichtspunt van de psychopaat. Verwacht daarnaast geen jump scares of een ijzingwekkende soundtrack. De enige klanken die je – naast wat krakende botten of gutsend bloed – hoort, zijn de serene natuurgeluiden van de betoverend mooie Canadese bossen. Dat de gruwelijkheden zich afspelen tegen het auditieve decor van zingende vogels en een zacht door de bomen ruisende wind, zorgt ervoor dat ze extra hard binnenkomen.

Hoewel Johnny heel wat jaren onder de zoden heeft gelegen, verkeert de levende dode nog in een puike lichamelijke conditie. Tussen de moorden door haalt hij met zijn wandelingen door het bos moeiteloos een indrukwekkend aantal stappen. En ondanks de duidelijk zichtbare scheuren in zijn hoofd, gaat hij uiterst creatief te werk bij het ombrengen van zijn doelwitten. Een potje houthakken met organisch materiaal? Check. Of een cursusje figuurzagen voor beginners met een houtklover en mensenlichaam? Ook daar draait onze moorddadige hoofdrolspeler zijn knoestige handen niet voor om. Maar het is vooral de even bizarre als verontrustende moord op een yoga-praktikante die kijkers in verbazing dan wel afschuw achterlaat.

Het brute karakter van de gruwelorgies en de rustgevende stukken waarin onze zwijgzame slager van dienst op zijn dooie gemak het schier eindeloze groen doorkruist, zorgen samen voor een vervreemdend contrast dat wonderwel goed werkt. Je zou de film met wat fantasie kunnen zien als een oppervlakkige karakterstudie van een seriemoordenaar die begeleid wordt door het vreugdevolle gekwetter van bedrijvige bosvogels.

‘A Violent Nature’ kabbelt soms wat té traag voort, maar voorziet een vertrouwd en ietwat ingedut filmgenre wel van vers bloed. Een intrigerende exercitie in eenvoud die ongetwijfeld in goede aarde valt bij veel doorgewinterde horroraficionado’s.

Frank Heinen

Waardering: 3.5

Speciale vertoning: Halloween Horror Show 2025 (31 oktober en 1 november 2025)