Julian (2025)

Regie: Cato Kusters | 91 minuten | drama | Acteurs: Nina Meurisse, Laurence Roothooft, David Coburn, Jennifer Heylen, Claire Bodson, Yannick De Coster, Peter Seynaeve, Rosalia Cuevas, Nanette Edens, Zach Hatch, Joep van der Geest

We kunnen het ons hier in Nederland misschien amper voorstellen, maar in 2017 was het homohuwelijk wereldwijd nog verre van vanzelfsprekend. Slechts 22 landen erkenden toen het recht voor twee mensen van hetzelfde geslacht om te trouwen. Een onwerkelijke werkelijkheid, waar Fleur Pierets in 2019 een autobiografisch boek over schreef. Cato Kusters vertaalde het naar het grote doek, in wat een gewaagd debuut mag worden genoemd.

Fleur (Nina Meurisse) en Julian (Laurence Roothooft) worden verliefd op elkaar nadat ze elkaar toevallig tegen het lijf lopen. Hun relatie verdiept zich snel en leidt al gauw tot een huwelijksaanzoek. Gelukkig voor Fleur en Julian is België een van de 22 landen waar ze wel in het huwelijksbootje mogen stappen, maar daar willen ze het niet bij laten. Om hun liefde zichtbaar te maken plannen ze een reis om de wereld, met de bedoeling elkaar in alle 21 andere landen opnieuw de eeuwige trouw te beloven. Een reis die helaas niet eindigt zoals ze hadden gehoopt.

De film is niet zomaar een liefdesverhaal, maar ook een oproep tot zichtbaarheid en erkenning. Kusters kiest voor een benadering die het midden houdt tussen een speelfilm en een persoonlijk archief. Het verhaal ontvouwt zich via observaties, camcorderbeelden en herinneringen, waardoor de film voelt als een zorgvuldig samengesteld geheel van momenten in plaats van een strakke reconstructie. De huisgemaakte video’s, handycam-fragmenten en kleine momenten van geluk en tederheid maken de liefde tussen Fleur en Julian tastbaar. ‘Julian’ voelt daardoor nooit nadrukkelijk activistisch, maar vooral persoonlijk.

Wat vooral overeind blijft, is de oprechtheid van de relatie tussen Meurisse en Roothooft. Hun chemie is ongedwongen en zonder enige gekunsteldheid. Dit geeft de liefde tussen Fleur en Julian de geloofwaardigheid, die de emotionele zwaarte van het verhaal kan dragen. De niet-lineaire structuur helpt hen daarbij overigens niet. De sprongen tussen verliefdheid, reizen, ceremonies en het latere verlies geven de film een grillig ritme. Omdat je vroeg weet waar het verhaal gaat eindigen, hangt er voortdurend een melancholie over het verhaal. Wellicht had een rechtlijniger structuur het licht van de eerste helft nog helderder laten schijnen, zodat de duisternis die erop volgt dieper had kunnen vallen.

Dat wil niet zeggen dat de manier waarop Kusters het verhaal van Julian Boom in beeld heeft gebracht geen impact heeft. Ze toont het proces van verlies en rouw met een opvallende authenticiteit. De camcorderbeelden spelen daarbij een belangrijke rol: ze voelen niet als stijlmiddel, maar als herinneringen die met terugwerkende kracht meer gewicht krijgen, zeker omdat de film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Daardoor krijgt elke opname een lading die de film stil maar onafwendbaar onder de huid laat kruipen.

Queer cinema blijft essentieel, juist omdat het homohuwelijk vandaag de dag in slechts 38 landen legaal is. Films als ‘Julian’ herinneren eraan dat zichtbaarheid geen vanzelfsprekendheid is, en dat verhalen over liefde en erkenning nog altijd een noodzaak vormen. Kusters’ debuut is misschien niet zonder haperingen, maar het weet op een oprechte en intieme manier te laten zien wat er op het spel staat wanneer liefde niet alleen gevierd wordt, maar ook verdedigd moet worden. Het resultaat is een film die zacht van toon is, maar stevig van betekenis en die de kijker uitnodigt om na te denken over de staat van wereldwijde homorechten in 2025.

Jelco Leijs

Waardering: 3.5

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2025
Bioscooprelease: 11 december 2025