Juste une illusion (2026)

Regie: Olivier Nakache, Éric Toledano | 115 minuten | komedie, drama | Acteurs: Simon Boublil, Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin, Alexis Rosenstiehl, Jeanne Lamartine, Lilian Wallet, Samuel Maïmoun, Demba Diaw, Giorgia Sinicorni, Augusto Fornari, Adèle Jayle, François Raison, Agnès Boury, Rony Kramer, David Ayala, Djibril Yoni, Serpentine Teyssier

Met het komische drama ‘Juste une illusion’ (2026) laten Éric Toledano en Olivier Nakache zien wat het betekent om puber te zijn. De hoofdpersoon Vincent wil het leukste meisje uit de klas hebben, maar moet vooral leren om voor zijn behoeften op te komen en zijn eigen morele kompas te vormen. Niet makkelijk in een gezin dat door de grillen van de jaren 80 wordt beïnvloed.

De twaalfjarige Vincent Dayan (Simon Boublil) woont met zijn ouders en broer in een Parijse buitenwijk. Zijn ouders Yves (Louis Garrel) en Sandrine (Camille Cottin) hebben vaak ruzie: terwijl hij met werkloosheid zit, probeert zij juist hogerop te komen. Vincent moet ook nog een kamer delen met zijn oudere broer Arnaud (Alexis Rosenstiehl). Lastig, omdat Arnaud van rock houdt en Vincent van funk. In Arnauds woorden: “gozers in gouden onderbroekjes die als wijven zingen”.

Vincent wil die realiteit ontvluchten, en dat doet hij zoals een typische puberjongen in de eighties: met een crush op een zelfverzekerd meisje, Anne-Karine (Jeanne Lamartine). Ook is er een pornofilm, die stiekem gehuurd en bekeken moet worden. Alle afleiding gaat ten koste van de lessen met de rabbi, die hem klaarstoomt voor zijn bar mitswa. In deze storm gebeurt het: Vincent verandert langzaam in een zelfstandig individu.

Het is wel duidelijk: de film gaat over de puberteit als bepalende factor. Het verhaal speelt zich af in 1985, en als kijker word je helemaal in de vibe van het tijdperk gezogen. In een interview met Cinemagazine spreken Toledano en Nakache van ‘de jaren van de paradox’: aan de ene kant was er grote creativiteit, rijkdom en technologische ontwikkeling, maar aan de andere kant was er werkloosheid, aids en racisme.

Ergens doet deze film denken aan de vorige van de regisseurs, ‘Une année difficile’ (2023). Een belangrijk thema in die film is armoedeschaamte, en ook hier lijkt schaamte weer een onderwerp te zijn. Yves, de vader van het gezin Dayan, durft niet eens aan zijn eigen kinderen te vertellen dat hij werkloos is. Hoewel schaamte hier niet het hoofdthema is, lijken de makers er toch naar terug te keren.

Na het kijken van deze film valt er ook vast te stellen dat er eigenlijk weinig is veranderd sinds 1985. De technologische innovatie is enorm, maar ondertussen blijven maatschappelijke problemen bestaan, en brengt de vooruitgang weer nieuwe met zich mee. Toledano en Nakache hebben het vast niet beoogd met dit luchtige retro-drama, maar er valt niet te ontsnappen aan een ietwat zwaar gevoel.

‘Juste une illusion’ gaat eigenlijk niet over de dreiging van sociale afwijzing en ook niet over het feit dat maatschappelijke problematiek moeilijk oplosbaar is. Wel gaat het over de puberteit en het vinden van je eigen stem. Maar als je een tijdje in de jaren 80-nostalgie hebt rondgezwommen, ga je vanzelf iets dieper duiken.

Ester Šorm

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 24 september 2026