Kokuho (2025)

Regie: Sang-il Lee | 174 minuten | drama | Acteurs: Ryô Yoshizawa, Ryûsei Yokohama, Mitsuki Takahata, Shinobu Terajima, Nana Mori, Takahiro Miura, Ai Mikami, Soya Kurokawa, Keitatsu Koshiyama, Masatoshi Nagase, Kyūsaku Shimada, Emma Miyazawa, Maharu Nemoto, Kumi Takiuchi, Min Tanaka, Ken Watanabe, Kazunari Yanagitani

Hoeveel ben je bereid op te offeren om de beste te worden? Voor Kikuo lijkt het antwoord simpel: alles. Nadat hij na de dood van zijn vader wordt opgenomen door de beroemde kabuki-acteur Hanjiro Hanai, komt hij terecht in een wereld waarin hij samen met Hanjiro’s zoon Shunsuke wordt opgeleid tot kabuki-acteur. Wat begint als een passie voor de kunst, verandert langzaam in een leven dat volledig in het teken staat van kabuki en de ambitie om de top te bereiken.

Kabuki – een traditionele Japanse theatervorm – is meer dan een kunstvorm: het is een traditie die van generatie op generatie wordt doorgegeven. In ‘Kokuho’ gebruikt regisseur Sang-il Lee de wereld van kabuki om thema’s als toewijding, ambitie en opoffering te verkennen. Hij laat zien wat er van iemand wordt gevraagd wanneer perfectie het hoogste doel wordt. 

De film komt, net zoals de personages, vooral tot leven op het podium. De kabuki-performances behoren dan ook tot de hoogtepunten van de film. Het zijn kleurrijke en indrukwekkende momenten, waarin de opvallende make-up, de prachtige kostuums en de cinematografie samenkomen. De camera wisselt tijdens de performances tussen verschillende perspectieven: dat van het publiek, dat van de acteurs op het podium en close-ups van de performers, waarin zichtbaar wordt wat er achter het masker schuilgaat. Hiermee weet Lee de grootsheid van de kunstvorm te benadrukken. Bovendien worden de performances volledig door de acteurs zelf uitgevoerd. Ryo Yoshizawa en Ryusei Yokohama, die de rollen van Kikuo en Shunsuke vertolken, trainden speciaal om de kabuki-acts zelf uit te kunnen voeren, in plaats van dat hiervoor getrainde kabuki-acteurs als doubles werden ingezet. Dit maakt hun optredens des te indrukwekkender. 

Onder de performances schuilt ook een verhaal over een vriendschap die zich over tientallen jaren uitstrekt. Hoewel Kikuo en Shunsuke elkaars concurrenten zijn en beiden de opvolger van Hanjiro Hanai willen worden, blijft er een sterke band bestaan tussen de twee. Die band, die wellicht meer een broederschap is dan vriendschap, wordt vooral zichtbaar in de kleine momenten: vlak voordat ze samen het podium op gaan en een lach uitwisselen, of tijdens een gezamenlijk interview. Tegelijkertijd bewandelen ze ieder hun eigen weg naar roem. Ondanks hun verschillen en momenten van rivaliteit, lijken de momenten waarop ze samen zijn de enige momenten waarop het masker dat ze zowel op het podium als daarbuiten dragen, afvalt en ze zichzelf kunnen zijn.

Wat overigens opvalt, is dat in een film over een kunstvorm waarin mannen traditioneel de vrouwenrollen vertolken, de vrouwen in de film ook grotendeels buiten beeld blijven. Je kunt je afvragen of de film, zeker gezien zijn bijna drie uur durende speelduur, hier meer aandacht aan had kunnen besteden. Tegelijkertijd lijkt Lee zich volledig te willen richten op de kunstvorm zelf en de toewijding die nodig is om deze tot in de perfectie te beheersen. In die zin is het misschien juist passend dat hij kabuki niet probeert te herinterpreteren, maar de kunstvorm juist omarmt zoals die bestaat.

Sang-il Lee weet met ‘Kokuho’ een indrukwekkend verhaal neer te zetten dat niet alleen over kabuki gaat, maar vooral over de mensen die hun leven aan deze kunstvorm wijden. De film laat zien hoeveel toewijding nodig is om de top te bereiken, maar ook hoeveel daarvoor kan worden opgeofferd. Uiteindelijk laat ‘Kokuho’ je dan ook achter met de vraag: hoeveel ben je bereid op te offeren om de beste te worden?

Lidwien Birza

Waardering: 4

Bioscooprelease: 20 augustus 2026