Kom hier dat ik u kus (2020)

Recensie Kom hier dat ik u kus CinemagazineRegie: Sabine Lubbe Bakker, Niels van Koevorden | 100 minuten | drama | Acteurs: Tanya Zabarylo, Valentijn Dhaenens, Tom Vermeir, Wine Dierickx, Tijmen Govaerts, Stefan Perceval, Greet Verstraete

‘Kom hier dat ik u kus’ gaat over familieverhoudingen en tijd, en hoe zelfs die niet alles kan helen. Over je afkomst en waarom je wordt wie je bent. Over het verleden dat je inhaalt en de relaties die je aangaat.

‘Kom hier dat ik u kus’ is opgedeeld in drie delen genaamd ‘de moeder,’ ‘de liefde’ en ‘de vader.’ We volgen de Vlaamse Mona als negen-, vierentwintig- en vijfendertigjarige. Mona is negen jaar oud als haar moeder komt te overlijden. Haar vader hertrouwt al gauw een jongere, labiele vrouw die alle aandacht in huis opeist. Van jongs af aan voelt Mona zich verantwoordelijk voor de goede orde thuis. Ze probeert zich te schikken naar haar manische stiefmoeder Marie (Wiene Dierickx), in een poging dit nieuwe gezin te redden. Niet veel later raakt Marie zwanger, maar zelfs de komst van een baby weet de donkere wolk die boven de familie hangt niet te verlichten.

In het tweede deel ontmoet Mona de oudere Louis (Valentijn Dhaenens), een narcistische en gecompliceerde schrijver. Ze staat aan de zijlijn van haar leven en cijfert zichzelf weg, zo ook in haar relatie. Ondertussen werkt ze als dramaturg bij een toneelgezelschap dat geleid wordt door Marcus (Stefan Perceval), een dominante en egocentrische regisseur. Ook hier verdwijnt Mona op de achtergrond, tenzij er iets opgelost moet worden, want dan staat ze altijd voor iedereen klaar. Van binnen weet Mona dat ze over zich heen laat lopen, maar veranderen lukt haar niet. Ze is nog altijd dat meisje van negen dat wanhopig probeert de scherven bij elkaar te rapen.

In het laatste deel wordt Mona’s vader terminaal ziek. Ze is nog steeds samen met Louis, maar de confrontatie met haar vaders sterfelijkheid dwingt haar steeds meer over het leven na te denken. Op zijn sterfbed vindt een voorzichtige verzoening plaats, maar Mona staat op het punt te verdrinken. Lukt het haar nu eindelijk het heft in eigen handen te nemen?

‘Kom hier dat ik u kus’ weet net als de gelijknamige roman van Griet op de Beeck tot tranen toe te ontroeren. Hij grijpt je bij je keel en dwingt je te kijken naar je eigen verleden en toekomst. Het is confronterend en ontwapenend en hierdoor zeer waarheidsgetrouw. Het voelt bijna alsof je een willekeurige woonkamer binnenstapt en een kijkje neemt in de intieme wereld die zich afspeelt achter gesloten deuren. Dat er een documentair tintje aan zit is niet zo gek. Vóór dit speelfilmdebuut maakte regisseursduo Sabine Lubbe Bakker en Niels van Koevorden namelijk de zeer geprezen en ontroerende documentaire ‘Ne me quitte pas’, over twee vrienden die elkaar hebben gevonden in eenzaamheid en drankzucht. ‘Ne me quitte pas’ en ‘Kom hier dat ik u kus’ delen de natuurlijke tragiek van het leven.

Pas als ‘Kom hier dat ik u kus’ is afgelopen, besef je dat het beklemmende gevoel mede wordt veroorzaakt door de camera die buitengewoon dicht bij de acteurs durft te komen. In iedere scène heerst een onderhuidse spanning waar je als kijker een benauwd gevoel van krijgt. De scènes beginnen vaak levendig en genegen, maar je weet dat de sfeer ieder moment kan omslaan. Juist dit maakt het tafereel zo gevoelig; je kan van elkaar houden en elkaar kapot maken op hetzelfde moment. Ambivalent als de titel: een liefdevol commando.

De karakters zijn ongelofelijk goed uitgedacht. Hieraan kan je merken dat Griet op de Beeck een enorm deel van het voorwerk heeft gedaan. Mona bestond al grotendeels maar Tanya Zabarylo heeft haar een helder gezicht gegeven. Haar blik en zwijgen spreken letterlijk boekdelen en zo poëtisch als het boek is, zo realistisch naturel zijn de dialogen. De acteurs weten hun personage dan ook zodanig neer te zetten dat je over hen individueel een dergelijk drama zou kunnen schrijven.

‘Kom hier dat ik u kus’ laat je nadenken over je eigen familie en de families om je heen. Hoe het leven voor iedereen anders loopt en anders werkt. Iedereen komt ergens vandaan en wordt hierdoor gevormd. Het is wonderlijk dat een boekverfilming met minder woorden toch even veel weet te zeggen.

Marieke de Vries

Waardering: 4

Bioscooprelease: 10 december 2020