Kwestie van geduld (2022)

Regie: Ruud Schuurman | 81 minuten | komedie, romantiek | Acteurs: Barbara Sloesen, Frans Dam, Genelva Krind, Manuel Broekman, Juliette van Ardenne, Bianca Krijgsman, Melissa Drost, Huub Smit, Florence Vos Weeda, Peggy Vrijens, Nabil Aoulad Ayad, Patrick Martens, Juna de Leeuw, Rein van Duivenboden, Lex Uiting, Giel Kaagma, Max Blomsma, Jack Poels

Monica (hé, naamgenoot) is een succesvolle chef-kok in Amsterdam. Samen met haar vriend Bastiaan is ze vastbesloten haar restaurant Gorgeous naar een hoger plan te tillen. Het duo heeft al een bijzondere locatie op het oog, waar al hun dromen waargemaakt kunnen worden, maar daar hangt natuurlijk wel een fiks prijskaartje aan. De twee zijn realistisch genoeg om te beseffen dat geen bank zo gek zal zijn ze daarvoor een lening te bieden – hoe goed het restaurant inmiddels ook aangeschreven staat (ze krijgt net bericht dat ze in aanmerking komen voor een Bib Gourmand, een mooie waardering voor het harde werk én aanbeveling voor de bijzondere en prijswaardige gerechten die het restaurant serveert). Wat nu? Geeft het ambitieuze stel hun droom op of is er nog een oplossing?

‘Kwestie van geduld’ begint met een flashback. We zien Monica – dan heet ze nog Loes – als tienermeisje iets stelen en haar vriendje Sjeffie holt haar half-lachend/half-waarschuwend achterna, de Limburgse heuvels in. De twee tortelduifjes beloven elkaar bovenop de heuvel plechtig iets wat ze niet waar kunnen maken – zoals tieners betaamt, en steken vuurwerk af. Het lot lijkt bezegeld, maar dat Loes zich niet aan haar kant van de deal heeft gehouden, blijkt al snel uit de volgende scène die zich jaren later afspeelt.

Naast het veranderen van haar naam in Monica heeft de getalenteerde kok (Barbara Sloesen) nog meer in haar leven gewijzigd. Ze stippelde na haar studie in Amsterdam een andere toekomst voor zich uit dan het leven dat ze voor zich zag toen ze nog in Limburg woonde. Sinds ze haar geboortedorp Noorbeek in Zuid-Limburg heeft verlaten is ze er nooit teruggekeerd en heeft ze alle banden – zelfs die met haar tante – verbroken. Maar nu ze koste wat het kost dit onroerend goed in bezit wil krijgen, heeft ze wel een goede reden om zuidwaarts af te reizen. Haar ouders hebben haar en haar ex-vriendje van toen hun huis nagelaten en Monica wil dat nu eindelijk te gelde maken. Dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot.

Deze Nederlandse romkom van Ruud Schuurman kreeg vooral vanuit de Limburgse hoek aardig wat kritiek op de slechte dialecten. En toegegeven: zelfs als je niet wekelijks met iemand uit die provincie spreekt, is het goed te horen dat het niet authentiek klinkt. Het is jammer dat een film die zich zo specifiek afspeelt in een bepaalde Nederlandse streek met bijbehorend dialect daar niet meer aandacht aan heeft besteed, met extra lessen van een dialectcoach of iets dergelijks. Kijk (en vooral luister) naar ‘De Beentjes van Sint-Hildegard’ (2020) waarin prima Twents gesproken wordt, ’Gluckauf’ (2015) of het na ‘Kwestie van geduld’ uitgekomen ‘Fabula’ (2025) (beide Limburgs).

Maar eigenlijk is dat niet het grootste pijnpunt van deze film. Dat is het scenario. Loes/Monica is een groot gedeelte van de film zo’n onuitstaanbaar nest, dat neerkijkt op haar roots (zonder dat ze daar reden toe heeft) en zichzelf daarmee zo belachelijk maakt, dat je aan alles voelt dat ze tot inzicht zal komen en haar wijze les zal leren. Het ligt er gewoon te dik bovenop hoe haar ontwikkeling – als je daar al van mag spreken – zal verlopen. Daarentegen zijn de andere personages wel grotendeels sympathiek, op een enkele Amsterdammer na, en dat maakt dat de film toch genietbaar is. De mooie locaties en de heerlijke gerechten die voorbijkomen zorgen dat de film toch een hoog feelgoodgehalte heeft. En wie weet hélpt het eigenlijk ook wel dat we graag willen dat Monica op haar nummer gezet wordt (en natuurlijk krijgt ze uiteindelijk wat ze wil).

‘Kwestie van geduld’ is niets nieuws onder de zon, er zijn talloze variaties op dit thema: het stedelijke leven versus het zogenaamd achtergebleven leven in de provincie en de bijbehorende vooroordelen en de ondermijning daarvan. Kun je je over het dialectissue heenzetten, dan is dit gewoon een aardige Nederlandse film met een lekkere meezinger van Rowwen Hèze op de koop toe (en die blijft nog wel even in je hoofd rondspoken).

Monica Meijer

Waardering: 2.5

Bioscooprelease: 20 oktober 2022