L.627 (1992)

Regie: Bertrand Tavernier | 145 minuten | misdaad, drama, thriller | Acteurs: Didier Bezace, Jean-Paul Comart, Charlotte Kady, Jean-Roger Milo, Nils Tavernier, Philippe Torreton, Lara Guirao, Cécile Garcia-Fogel, Claude Brosset, Fabrice Roux, Jean-Luc Abel, Martial, Jacky Pratoussy, Didier Castello

De wereld kent vele klassieke misdaadfilms en personages, evengoed zijn er genoeg over de andere kant van de medaille, Jan braverik aan de kant van de wet. Nou ja braverik, van Harold “Dirty Harry” Callahan tot aan John ‘Die Hard’ McClane, je kan de twee kanten makkelijk met elkaar verwisselen. Ook in het naturalistische ‘L.627’, een politiefilm van Bertrand Tavernier (ook van dit genre wilde hij een hapje), is de scheiding tussen goed en fout dun. De morele ambiguïteit maakt de film zondermeer dynamisch, intrigerend en spannend ineen.

Je volgt de politieagent Lucien Marguet (Didier Bezace), bijnaam Lulu (klinkt als een prostituee maar is toch echt een besnorde man bij het Parijse politiekorps). Zijn politieleven is weinig verheffend, hoe hard hij zijn best ook doet. De dagelijkse realiteit van drugsdealers en gebruikers snellen je idealen al gauw voorbij. Maar is zijn zwak voor de prostituee Cecile (Lara Guirao) niet tegelijk menselijk? Bovendien wil hij vaak veel resultaat dan zijn collega’s boeken en wanneer hij kritiek uit op een meerdere wordt hij er zonder pardon uit gedonderd. Heel af en toe twijfelt Lulu dan ook over zijn roeping die hem te zijner tijd misschien wel meer corrumpeert dan dat hij de draaideurmisdaad helpt verminderen.

De eigenaardige titel van Taverniers politiefilm verwijst naar een Franse wet die de politie gebiedt verslaafden, die ze betrappen op drugsgebruik, een gratis medische check aan te bieden om uit de mallemolen te komen. Gedurende de film zie je alleen weinig positieve effecten van de wet. Lulu en zijn collega’s blijven namelijk dezelfde problemen en mensen tegenkomen. De dealer uit de keten halen is hun kreet. Op de een of andere manier wil dat echter niet lukken voor deze politiebrigade. Hetzij vanwege te weinig middelen, mankracht, onbegrip of juist te veel begrip, onwil of soms gewoonweg geen geluk. Veel onberekenbare factoren dus. En af en toe zijn de politieagenten in ‘L.627’ even amoreel als wie en wat ze bestrijden. Tussen de regels hint het scenario, zonder hard oordeel of zendingsachtige boodschap, naar het idee dat de inrichting van de samenleving misschien een groter probleem is dan de uitwassen aan de rand.

Qua voeten op de aarde staat Taverniers politiefilm met opgeheven hoofd tussen ‘Serpico’ (Sidney Lumet, 1973) en “The Wire” (David Simon, 2002-2008) in. En evenals ‘Prince in the City’ (Sidney Lumet, 1981) gaat het sterk over het individu en zijn relatie tot de groep. Je bent er nu eenmaal onderdeel van of de groep je nu tegenwerkt of niet. Soms kan je daarom schrikken van het racisme en seksisme op de werkvloer. De wereld van Lulu is ruig en onbeholpen. Is dit een goede afspiegeling van deze sociale omgeving? Of zochten Tavernier en scenarioschrijver Michel Alexandre vooral naar de sensatie van de straat? Hoewel het menselijke nooit uit het oog wordt verloren, mist over het geheel genomen ‘L.627’ net die extra laag, in ieder geval ten opzichte van sommige van Taverniers voorgaande films.

Roy van Landschoot

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 25 maart 1993