L’intérêt d’Adam (2025)

Regie: Laura Wandel | 73 minuten | drama | Acteurs: Léa Drucker, Anamaria Vartolomei, Alex Descas, Jules Delsart, Laurent Capelluto, Claire Bodson, Sonia Bekam, Max Robin, Adrienne D’Anna, Michèle Moanda Ndetani, Alexandre Matobi, Jayden Mvuezolo Mayemba, Kenayah Soumah, Anne Lallemant, Monia Douieb, Giulia Balfroid, Cèdric Larcin, Athéna Danae Poullos

Ziekenhuisfilms hebben vaak de neiging om te vervallen in melodrama: zwaailichten, grote speeches, tranen op het juiste moment. Het sociaal-realistische ‘L’intérêt d’Adam’ (2025) kiest resoluut een andere weg. In deze film zie je geen heroïsche dokters of expliciet aangedikte emoties, maar word je op een rauwe, bijna fysieke wijze ondergedompeld in het dagelijkse functioneren van een pediatrische afdeling. De Belgische regisseur Laura Wandel koos niet voor het ziekenhuis als sensationele achtergrond, maar omdat het een levend organisme is: een plek waar zorg, macht, tijdsdruk en morele twijfel constant met elkaar botsen. Door haar camera dicht op de huid van het personeel te plaatsen, maakt ze van die ogenschijnlijk banale setting een zenuwslopend moreel strijdtoneel dat je als kijker nauwelijks loslaat.

Wandel is geen onbekende in het sociaal-realistische filmveld. Met haar indrukwekkende debuut ‘Un monde’ uit 2021 bewees ze al dat ze complexe machtsverhoudingen kan blootleggen zonder te vervallen in versimpeling of verklaringsdrang. Voor ‘L’intérêt d’Adam’ putte ze uit grondig vooronderzoek: ze liep wekenlang mee op de kinderafdeling van het Brusselse ziekenhuis Saint-Pierre en observeerde er het ritme, de hiërarchieën en de kwetsbare balans tussen medische, sociale en juridische verantwoordelijkheid. Die nauwgezette voorbereiding voel je in elke scène. Alles oogt doorleefd en precies, van de manier waarop verpleegkundigen zich door gangen bewegen tot de gespannen stilte in teamvergaderingen.

Het verhaal ontvouwt zich tijdens één nachtdienst. Lucy (Léa Drucker), hoofdverpleegkundige op de kinderafdeling, waakt over de vierjarige Adam (knap gespeeld door de nog piepjonge Jules Delsart), die is opgenomen wegens ernstige ondervoeding. Zijn moeder Rebecca (Anamaria Vartolomei) mag hem uitsluitend tijdens bezoekuren zien, een beslissing van de jeugdrechter die als een schaduw over elke interactie hangt. Wanneer Lucy besluit de regels iets soepeler te interpreteren, zet ze een keten van gebeurtenissen in gang die haar steeds dieper in een moreel dilemma trekken. De film geeft nét genoeg informatie om de spanning op te voeren, maar weigert te verklaren of te oordelen. Je voelt dat er meer speelt – bij Adam, bij Rebecca maar ook bij Lucy – zonder dat het expliciet wordt uitgesproken.

Wat ‘L’intérêt d’Adam’ zo sterk maakt, is de manier waarop Wandel morele complexiteit durft te laten bestaan. Niemand heeft volledig gelijk, niemand volledig ongelijk. De film toont scherp hoe systemen die bedoeld zijn om te beschermen ook geweld kunnen uitoefenen, simpelweg door de manier waarop ze werken en de beperkingen die ze met zich meebrengen. Tegelijk is er ruimte voor nuance: regels zijn er niet zomaar, empathie kent grenzen. De handheld camera en de vele sequentieshots versterken dat gevoel van urgentie; je beweegt mee met Lucy, raakt even uitgeput als zij en wordt zo gedwongen haar keuzes van binnenuit te ervaren. Dat kan soms verstikkend zijn, en niet elke zijsprongetje in het verhaal krijgt evenveel ruimte, maar juist die beklemming is deel van de ervaring. Ook de casting is raak: Drucker geeft haar personage Lucy een mengeling van vastberadenheid en breekbaarheid, terwijl Vartolomei als moeder Rebecca even ontregelend als invoelbaar is. De jonge Jules Delsart is een ware ontdekking; hij speelt met een natuurlijke intensiteit die we zelden zagen bij een kindacteur.

Uiteindelijk keert de film terug naar de kernvraag die al vanaf de titel boven alles hangt: wat is nou werkelijk in het belang van het kind? Wandel geeft geen concreet antwoord, maar nodigt de kijker uit om zelf positie te kiezen, en die positie misschien ook weer te herzien. ‘L’intérêt d’Adam’ is geen gemakkelijke film, maar wel een bijzonder integere. Een film die vertrouwt op de intelligentie en empathie van zijn publiek en daardoor nog lang blijft nazinderen. Wie bereid is zich te laten onderdompelen in een moreel spanningsveld zonder vangnet, wordt beloond met een intens en integer drama dat zowel scherp als menselijk is.

Patricia Smagge

Waardering: 4

Bioscooprelease: 29 januari 2026