La femme la plus riche du monde (2025)

Regie: Thierry Klifa | 122 minuten | komedie, drama | Acteurs: Isabelle Huppert, Laurent Lafitte, Marina Foïs, Raphaël Personnaz, André Marcon, Mathieu Demy, Joseph Olivennes, Micha Lescot, Paul Beaurepaire, Yannick Renier, Anne Brochet, Patrick Sobelman, Paul Gasnier, Jean-Baptiste Lafarge, Douglas Grauwels, Juliette Goudot, Olivier Bonnaud, Pierre Hubert

Losjes gebaseerd op het beruchte schandaal rond Lilliane Bettencourt – erfgename van L’Oréal en ooit de rijkste zakenvrouw ter wereld – grijpt ‘La femme la plus riche du monde’ terug op een verhaal dat destijds de kranten domineerde en de rechtszaal bereikte. Regisseur Thierry Klifa verpakt deze materie in een Franse dramedy die zich ontvouwt als een flamboyant toneelstuk, waarin een sterrencast met zichtbaar genoegen de excessen van de high society uitvergroot: een verfijnde wereld waar liefde en afgunst hand in hand gaan.

Het verhaal neemt je mee in het leven van Marianne Farrère (door Isabelle Huppert, geroemd voor onder andere ‘The Pianist’ en ‘Madame Bovary’), een vrouw met een onmetelijk fortuin. Omringd door luxe lijkt ze alles te hebben: macht, status en een naam die deuren opent. Maar achter de designerkleding, peperdure bolides en galadiners schuilt een diepe verveling. Geld heeft haar alles gegeven, behalve zingeving – en haar publieke imago begint barsten te vertonen.

Om dat beeld te herstellen, wordt een exclusief interview en fotoshoot geregeld voor het prestigieuze tijdschrift ‘Selfish’. Daar ontmoet Marianne de charmante fotograaf Pierre-Alain (Laurent Lafitte, bekend van ‘Elle’), wiens brutaliteit haar intrigeert. Hij ziet in haar niet alleen een onderwerp, maar ook een kans. Tussen de flitsen van de camera ontstaat een onverwachte klik en wederzijdse bewondering: Marianne laat zich meevoeren door zijn charisma, terwijl Pierre-Alain zijn carrière een nieuwe richting ziet uitgaan. Hoe meer hij krijgt, hoe meer hij verlangt. En wanneer hij te ver dreigt te gaan, besluit Mariannes dochter Frédérique dat het tijd is om in te grijpen.

Thierry Klifa, bekend van ‘All That Devides Us’ en voor het eerst geselecteerd voor het Filmfestival van Cannes, presenteert hiermee zijn zesde speelfilm, maar met de allure van een grootse première. Het zou riskant zijn om medelijden te willen hebben met het lot van de ultrarijken, dus kiest Klifa ervoor om erom te lachen en zich speels te beroepen op satire. Zijn personages zijn over de top en hij aarzelt niet om alles op te schroeven – het ridicule, de situaties en de vormgeving. De elite bewaakt doorgaans een zekere terughoudendheid, maar de komst van Pierre-Alain, die van een olifant in een porseleinkast, zet alles op zijn kop. Overdaad wordt de norm en etiquette verliest haar filter.

Pierre-Alain predikt ongepolijste eerlijkheid als levenshouding – behalve misschien wanneer het zijn financiën betreft. Frédérique ontdekt met droefheid dat haar moeder, die nooit warm was, in staat is Pierre-Alain lief te hebben als een ontembaar kind, ondanks zijn fouten. Deze film is minder geïnteresseerd in psychologie dan in de banden die de personages verbinden, en kiest ironie boven empathie. Daarmee herinnert hij ons eraan hoe eenzaam het aan de top kan zijn.

Laurent Lafitte grijpt de vrijheid om te overdrijven met zichtbaar plezier, terwijl Isabelle Huppert haar status van hyper-actrice benut om Marianne in al haar overdaad vorm te geven. Het resultaat is een farce die niet zozeer de duistere kanten van haar hoofdrolspelers wil doorgronden, maar ons uitnodigt om getuige te zijn van het spektakel van uitvergrote familiedrama’s in de wereld van de superrijken.

Hoewel ‘La femme la plus riche du monde’ zich presenteert als een flamboyante satire, blijft de film gevangen in zijn eigen overdaad. Klifa kiest nadrukkelijk voor spot en groteske uitvergroting, maar daarmee verliest hij soms de kans om werkelijk te ontregelen of te ontmaskeren. De leegte achter rijkdom wordt weliswaar zichtbaar, maar de film blijft hangen in karikatuur en spektakel, waardoor deze de toeschouwer eerder amuseert dan confronteert. Het resultaat is een onderhoudende farce die schittert in stijl en spel, maar uiteindelijk weinig dieper graaft dan de glanzende oppervlakte die hij zo graag bekritiseert. Een dramedy die rijkdom fileert, maar zelf verblind raakt door de glitter die ze wil bespotten.

Lisette van der Meij

Waardering: 3

Bioscooprelease: 18 december 2025