La route de Salina (1970)

Regie: Georges Lautner | 96 minuten | drama | Acteurs: Mimsy Famer, Robert Walker Jr., Ed Begley, Bruce Pecheur, Ivano Staccioli, David Sachs, Sophie Hardy, Albane Navizet, Rita Hayworth, Marc Porel

Een weg die eindeloos door het dorre landschap slingert. Een verlaten pompstation, omringd door zee en stilte. Daar begint ‘La route de Salina’, een film die Georges Lautner ver weg voert van de luchtige misdaadkomedies waarmee hij bekend werd. Hier kiest hij voor een zinderend melodrama dat voelt als een koortsige droom.

De jonge man (Robert Walker Jr.) wordt door de eigenaresse van het station aangezien voor haar verloren zoon. Ze omhelst hem alsof hij werkelijk terug is. Hij zwijgt. Vanaf dat moment ontstaat er een spel van stiltes, verlangens en verdrongen herinneringen. Rita Hayworth speelt de moederfiguur met ontroerende broosheid. Waar ze ooit de belichaming van glamour was, staat hier een vrouw die zich vastklampt aan illusies.



Naast haar schittert Mimsy Farmer als de dochter, een verschijning die even raadselachtig als verleidelijk is. Haar aanwezigheid geeft de film een onderhuidse spanning: een mengsel van fascinatie en gevaar. Walker Jr. fungeert als stille spil tussen de twee vrouwen. Zijn blikken, soms weifelend, soms leeg, maken duidelijk dat hij gevangen raakt in een rol die hij niet meer kan afleggen.



De beelden van cameraman Henri Decaë ademen loomheid en dreiging. Lange takes over verlaten wegen, stoffige interieurs en een horizon die zich eindeloos uitstrekt. De film beweegt zich traag, bijna bedwelmend, en dwingt de kijker zich over te geven aan zijn ritme. Het mooiste moment is een wide shot van de zee, zonder woorden, zonder muziek. Alleen stilte. Het is het soort beeld dat zich vastzet, meer zegt dan welke dialoog ook.

Muziek speelt een sleutelrol. Christophe’s soundtrack is licht, zwevend, soms psychedelisch. Geen bombast, maar klanken die als een warme bries langswaaien en de film een extra laag van vervreemding geven. Samen met de beelden roept het een sfeer op die tegelijk intiem en onheilspellend is.

Toch is ‘La route de Salina’ niet vrij van gebreken. Het scenario is staccato, fragmentarisch en laat bewust gaten vallen. Het tempo zal voor sommigen tergend langzaam zijn. Wie een sluitend verhaal of duidelijke antwoorden verlangt, vindt hier weinig houvast. Maar juist dat onaffe, die onafgewerkte randjes, maken de film intrigerend.



‘La route de Salina’ beklijft niet door plot, maar door gevoel. Het is een film die fluistert, die verleidt, die zich vastzet in beelden en klanken. Geen volmaakt meesterwerk, maar wel een hypnotiserende ervaring. Als een zwoele zomerse dag die niet helemaal voorbij wil gaan.

Max Misljencevic

Waardering: 3.5