La vita va così (2025)
Regie: Riccardo Milani | 118 minuten | komedie, drama | Acteurs: Giuseppe Ignazio Loi, Virginia Raffaele, Diego Abatantuono, Aldo Baglio, Geppi Cucciari, Pietro Ragusa, Niccolò Senni, Jacopo Cullin, Denis Fasolo, Massimiliano Medda, Ignazio Deligia, Gabriele Cossu, Carlo Cracco, Luca Mameli
Niemand zou zich moeten verantwoorden voor de keuze om in zijn of haar eigen huis te blijven wonen, zeker niet wanneer het al generaties lang meegaat in de familiegeschiedenis. Het is namelijk een plek die overloopt met herinneringen en veel meer dan alleen bakstenen en cement vertegenwoordigt. Toch wordt Efisio op de proef gesteld en geconfronteerd met een vastberaden druk vanuit de lokale gemeenschap.
Met ‘La vita va così’, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, vertelt regisseur Riccardo Milani over het leven van herder Efisio Mulas (Giuseppe Ignazio Loi) die voor een moeilijke keuze komt te staan. Wanneer er plannen worden gemaakt om een luxe resort op Sardinië te bouwen, krijgt hij een genereus aanbod om zijn eigendom te verkopen en te vertrekken. Zijn huis ligt precies midden in het toekomstige resortcomplex. De rijke zakenman en projectontwikkelaar Giacomo (Diego Abatantuono) heeft bijna alle omliggende grond al opgekocht en begint vol vertrouwen met de bouw, ervan overtuigd dat Efisio uiteindelijk zal toegeven aan het steeds hogere bod. Maar Efisio weigert zijn erfgoed en de plek waar zijn wortels liggen op te geven. Tot ieders verbazing blijft hij standvastig, ondanks de steeds hogere smeergelden en de toenemende druk. Terwijl Giacomo tot steeds grotere maatregelen overgaat om hem te verdrijven, keert ook het dorp zich tegen Efisio. Veel inwoners zien het resort immers als een unieke kans op werkgelegenheid en economische groei voor het eiland. Alleen zijn dochter Francesca (Virginia Raffaele) blijft hem onvoorwaardelijk steunen. Wat volgt is een juridische strijd waarin hebzucht, macht en persoonlijke overtuigingen frontaal met elkaar botsen.
Ondanks het sterke uitgangspunt en de standvastigheid die Efisio uit, slaagt ‘La vita va così’ er niet in zijn potentieel volledig waar te maken. Het centrale conflict tussen een man die weigert zijn huis op te geven aan een systeem dat vastbesloten is hem koste wat kost te verdrijven, blijft boeiend. Helaas ondermijnt de regie die krachtige kern regelmatig met scènes die te hard hun best doen om alles uit te leggen en te laten zien, zelfs wanneer de situatie daar helemaal niet om vraagt. Zo wordt het pleidooi van de dorpelingen bijvoorbeeld achterhaald waar ze telkens opnieuw dezelfde uitleg geven aan hun problemen.
Ook de humor mist vaak zijn doel. Het terugkerende thema van werfleider Mariano’s (Aldo Baglio) reisziekte op de bochtige Sardische bergwegen is in eerste instantie luchtig, maar wordt te vaak herhaald dat het effect volledig verdwijnt. Wat begint als een speels detail, wordt al snel een overdreven en geforceerd element dat eerder botst met het verhaal, dan dat het bijdraagt. Het grootste struikelblok is echter de climax. Bijna twee uur lang bouwt de film Efisio’s vastberadenheid op, maar lijkt uiteindelijk niet goed te weten hoe die worsteling tot een einde moet worden gebracht. Het einde voelt abrupt en onbevredigend aan: de personages lijken plotseling vrede te hebben gesloten met de situatie, zonder dat daar een geloofwaardige ontwikkeling of een oprecht compromis aan vooraf is gegaan. De gevolgen van het conflict maken plaats voor een soort halfslachtig geluk dat eerder verwarring oproept dan emotie. Ook de opvallende artistieke keuze tijdens de aftiteling voelt aan als een overbodige poging om nog een laatste onderscheiding te maken. Niet alles hoeft functioneel te zijn, maar hier mist die keuze een duidelijke meerwaarde.
Tot slot blijft deze Italiaanse arthousefilm een toegankelijk verhaal over moed en standvastigheid. Tegelijkertijd werpt ‘La vita va così’ een scherpe, symbolische blik op een wereld die steeds benauwder wordt en ingesloten raakt tussen de grenzen van het beton, waarin economische belangen steeds vaker voorrang krijgen boven menselijke waarden. Het thema is ongetwijfeld de grootste kracht van de film: het laat zien hoe moeilijk het is om vast te houden aan wat er echt toe doet, terwijl geld, vooruitgang en publieke druk steeds meer terrein winnen.
Stef Roefs
Waardering: 2
Bioscooprelease: 23 juli 2026