Lamb (2015)

Regie: Ross Partridge | 97 minuten | drama | Acteurs: Ross Partridge, Oona Lawrence, Jess Weixler, Tom Bower, Scoot McNairy Lindsay Pulsipher, Jennifer Lafleur, Joel Murray, Ron Burkhardt, Ketrick ‘Jazz’ Copeland, Iris Elliot, Amirah Griffin

David Lamb (Ross Partridge) heeft het moeilijk: zijn huwelijk is uiteengevallen, zijn vader is recent overleden en op het werk ontbreekt hem de vereiste drive. Tijdens een lunchpauze wordt hij aangesproken door de 11-jarige Tommie (Oona Lawrence). Ze is door enkele oppervlakkige vriendinnen uitgedaagd om bij de volwassen David om een sigaret te gaan schooien. David doorziet haar meteen: haar vriendinnen zijn fake en zij is eigenlijk erg eenzaam. Dat blijkt te kloppen; haar ouders hebben nauwelijks oog voor haar en liggen de hele dag in hun zetel te luieren. David en Tommie groeien naar elkaar toe en ondernemen uiteindelijk een roadtrip naar de verlaten boerderij die David heeft geërfd.

Het tweetal is zich erg bewust van de problematiek en benoemt zelf de olifant in de kamer: het is vreemd dat een oudere man optrekt met zo’n jong meisje en dat ze er een intieme vriendschap op nahouden, zelfs als die niet seksueel getint is. “Als je op een dag ontdekt dat je me haat, boos op me bent en dat ik je leven heb verpest, dan zul je het me toch vertellen, hè? Wanneer dan ook, zelfs als ik 90 ben?”, klinkt het uit de mond van de 47-jarige David. Meta gezien helpt het niet dat hoofdrolspeler Ross Partridge ook de regisseur van dienst is. Het blijft een ongemakkelijke combinatie, zeker wanneer het verhaal door de verkeerde ogen wordt bekeken.

Soms komt het verloop van de roadtrip wat onwennig over, vooral omdat er geen Hollywoodsausje overheen is gegoten. Het voelt zeer realistisch aan. Constant is er een zekere dreiging voelbaar en de personages zijn onvoorspelbaar. Op een gegeven moment schreeuwt Tommie overtuigend dat ze naar huis wil, maar dat gebeurt niet. Zoiets zou je in een film van een grote studio zelden zien. Die complexiteit is echter net wat de film biedt en wat zo’n studiofilm moeilijk kan geven: personages komen er niet ongeschonden uit, maar toch ontstaat het gevoel hen te kennen en inzicht te krijgen in hun complexe psyche.

David is een gebroken man en de manier waarop hij opleeft in de buurt van Tommie voelt zowel hoopvol als extra triest, omdat hij weet dat het niet koosjer loopt. Toch trekt hij zich er niets van aan. Hoewel hij haar oprecht graag ziet, zet hij zichzelf en zijn gevoelens steevast op de eerste plaats. Ook Tommies beweegredenen zijn goed te volgen. Haar thuissituatie voelt bijzonder sneu aan en om daaraan te ontsnappen, moet ze proberen David te vertrouwen. Ze kan niets aan haar ouders laten weten, al is het maar de vraag of zij haar überhaupt zouden missen. Audiovisueel heeft ‘Lamb’ een eerder rauwe stijl, die wordt opgefleurd door de mooie, uitgestrekte noordelijke vlaktes en passende warme deuntjes. De film kabbelt aan de oppervlakte, maar borrelt een niveautje lager.

Het is zeker mogelijk, en misschien zelfs gerechtvaardigd, om ‘Lamb’ vanwege het ongemakkelijke thema en de dito uitwerking links te laten liggen. Net die insteek maakt er echter een sterk en complex drama van. Oona Lawrence speelt als jong meisje de pannen van het dak; het dak dat de 47-jarige David voor haar probeert op te bouwen uit de duizenden brokstukken waaruit zijn hart ooit bestond.

Sander Abrahams

Waardering: 4