Land van Johan (2025)
Regie: Eddy Terstall | 111 minuten | drama | Acteurs: Reinout Scholten van Aschat, Bram Suijker, Roberta Petzoldt, Annemaaike Bakker, Ibrahim Hadi, Kendrick Etmon, Sam Ghilane, Vincent Lodder, Shane Redondo, Ana Luisa Santos, Ron Schuitema, Roos van Ees
‘Land van Johan’ is een atypische Terstall in enscenering, maar heeft veel herkenningspunten in de man-vrouwrelaties uit films als ‘Hufters en hofdames’ en ‘Simon’, de Terstall-klassieker uit 2004. Er is sprake van vrije liefde; voor de buitenlandse kijker misschien wat truttig, maar voor het Nederlandse publiek toch zeer herkenbaar.
Discussies in het gras, op de rug gelegen, tussen een meisje en twee jongens; jointje erbij; meisje draait zich om in lange jas en is topless eronder, dat werk. Afwijkend is, dat we spreken over een geschiedenis van de jaren 70, met topics als het Ajax van Cruijff, gastarbeiderschap en de nasleep van de Maagdenhuisbezetting.
Nederland maakte de sprong van spruitjeslucht naar seks met pil, in een mum van tijd. Best bijzonder, en kleurrijk in beeld gebracht – in soft focus; een beetje te vlot voor de vroege jaren 70: op een of andere manier doen de omgangsvormen meer denken aan de jaren 80, zegt een vijftiger. Een donkere jongen in de film heeft een mocro-accent; de filmposter zou in de jaren 90 kunnen worden gesitueerd.
Ondergetekende heeft slechts vage directe herinneringen aan de jaren 70, zoals de musical ‘Grease’ en Blondie in een t-shirt zonder beha, en moest de rest van zijn moeder horen. Terstall is acht jaar ouder, en maakte met ‘Land van Johan’ een soepel versneden tijdsbeeld van die periode, met een ensemble van verhaallijnen.
We zien de studenten Sonja (Petzoldt), Gijs (Scholten van Aschat) en Onno (Suijker); een andere verhaallijn betreft gastarbeider Ab (Hadi), die Nederland kent van het voetbal. We horen Joop den Uyl het volk toespreken over de oliecrisis, en obligate Nederpop als ‘Radar Love’ en ‘Hocus Pocus’. Een beetje navelstaarderig is het wel.
Het kost moeite de als vignetjes georganiseerde scènes aan elkaar te koppelen, een voice-over kan irriteren, als die vertelt wat je al weet. Het parlando van authentieke Amsterdammers wordt goed getroffen; de ontspannen Petzoldt zou met het karakter Sonja het centrum moeten zijn van een film, die blijft hangen in een tijdsbeeld dat te weinig schuurt.
Jan-Kees Verschuure
Waardering: 3
Bioscooprelease: 29 januari 2026