Leviticus (2026)
Regie: Adrian Chiarella | 88 minuten | horror, thriller, drama, science fiction | Acteurs: Joe Bird, Stacy Clausen, Tyallah Bullock, Ewen Leslie, Mia Wasikowska, Jeremy Blewitt, Davida McKenzie, Julia Grace, Hyu Motoki, Edwina Wren, Anna Mtungwazi, David Serafin, Nicholas Hope, Flynn Glazebrook, James Margetts, Jasdeep Saini, Samuel Ostik-Smith, Carisse Siaw
Horror en homoseksualiteit zijn twee begrippen die niet vreemd zijn om in één adem te noemen. Zo blijkt het genre zich goed te lenen voor films waarin de grootste vrees of vijand de diepgewortelde angst is om niet jezelf te kunnen zijn. Door de jaren heen is er dan ook een aardig aanbod aan originele films ontstaan waaruit je kunt kiezen als je van dit subgenre houdt, met een geschakeerd scala aan originele concepten en rijke ideeën. Met zijn speelfilmdebuut ‘Leviticus’ voegt Australische filmmaker Adrian Chiarella een verhaal over het omstreden onderwerp conversietherapie aan deze verzameling toe. De toon waarmee de film dit onderwerp aan weet te halen, overtuigt zonder twijfel op meerdere fronten. Maar ‘Leviticus’ is niet een voltreffer in elk opzicht.
In een strenggelovig, uitzichtloos Australisch industriedorpje zoeken tienerjongens Naim en Ryan voorzichtig toenadering tot elkaar. Maar wat op het eerste gezicht een ravottende vriendschap lijkt bloeit al snel op tot een prille romance. Zodra hun religieuze omgeving lucht krijgt van hun gevoelens voor elkaar, wordt een vorm van conversietherapie ingezet die hun geaardheid zou moeten uitwissen. Het ritueel roept echter een vloek over de jongens af; een entiteit die zich aan ieder van hen voordoet als degene naar wie hij het meest verlangt.
Het is geen geheim dat ze in Australië de kneepjes van het maken van een effectieve horrorfilm onder de knie hebben. ‘Down Under’ kent dan ook sprankelend aanbod aan griezelfilms. Zo komen bijvoorbeeld Danny en Michael Philippou uit Australië, die grote successen hebben geboekt met ‘Talk to Me’ (2022) en ‘Bring Her Back’ (2025). Beide horrorfilms gooiden hoge ogen vanwege hun onheilspellende sfeer en grauwe uitstraling. ‘Leviticus’ is van dezelfde stof gemaakt: de film kent even goed een bleke beeldtaal en sluit daarbij aan bij een Australische horrorgolf waar toon en atmosfeer de belangrijkste middelen zijn om het verhaal mee te vertellen.
De atmosfeer die Chiarella en cinematograaf Tyson Perkins met de film neer weten te zetten is onontkoombaar. Vanaf de eerste minuut grijpt ‘Leviticus’ de kijker bij de strot. Benauwend camerawerk, troosteloze maar strak gecomponeerde beelden van een beknellend, industrieel Australisch dorp en een intense soundtrack en sounddesign dragen allemaal bij aan deze beklemmende kijkervaring. Wat dat betreft, kun je erop vertrouwen dat ‘Leviticus’ niet loslaat totdat de credits in beeld verschijnen. Er zijn genoeg horrorfilms die juist hierin tekortschieten, zo vanzelfsprekend is dat allemaal dus niet.
De film heeft twee belangrijkste thematische uitgangspunten. Het eerste is Chiarella’s visie op hoe conversietherapie en de onderdrukking van iemands eigen wil en ware zelf een mens kapot kunnen maken. Het monster vormt daarvan het duidelijkste voorbeeld: de vloek die na het ritueel op de jongens rust, laat een entiteit verschijnen in de gedaante van degene naar wie het slachtoffer het meest verlangt. Hierdoor verandert juist degene van wie ze werkelijk houden in hun grootste angst en wordt hun liefde als wapen tegen hen gebruikt. Een tweede belangrijk uitgangspunt is de onvermijdelijkheid van liefde. Dit wordt gesuggereerd doordat de entiteit zich niet kan vertonen wanneer Naim en Ryan samen zijn. Daarmee lijkt Chiarella te willen zeggen dat liefde sterker is dan de angst en onderdrukking die hen van buitenaf worden opgelegd
Het grootste knelpunt in ‘Levicitus’ zit hem in dat de film vrijwel uitsluitend focust op de manier waarop de entiteit de jongens onderdrukt. Daardoor blijft er nauwelijks ruimte over om de liefdesrelatie tussen Naim en Ryan verder te ontwikkelen. Bovendien wordt het wezen gedurende de hele film op vrijwel dezelfde wijze ingezet. Doordat er te weinig met de mogelijkheden van dit verhaalmiddel wordt gespeeld, verliest het al snel zijn spanning. Daar komt bij dat ook de religieuze symboliek weinig ruimte krijgt om te ademen, terwijl deze juist een belangrijke rol speelt in de vormgeving van de motieven van hun naasten.
Gelukkig geven Joe Bird (‘Talk to Me’ (2022)) en Stacy Clausen (‘Thrash’ (2026)) de film nog behoorlijk wat diepgang. Ze voorzien hun personages van een geloofwaardige chemie en laten de kijker daadwerkelijk geloven in de liefde tussen hen, ook waar het script daarin tekortschiet. Daarnaast leveren ze sterk acteerwerk tijdens de spannende en grafischere momenten.
Het probleem is ook niet dat ‘Leviticus’ nergens over gaat. Sterker nog, het is overduidelijk dat Chiarella zich sterk betrokken voelt bij het onderwerp en er veel over te zeggen heeft. Het lukt hem alleen nog niet om al zijn ideeën overtuigend samen te brengen. Dat betekent echter niet dat ‘Leviticus’ niets te bieden heeft. Het is een sterk staaltje atmosferisch filmmaken en een horrorfilm die ongetwijfeld onder de huid kruipt. Bovendien brengen de twee hoofdrolspelers Chiarella’s ideeën met volle overtuiging tot leven. Voor een speelfilmdebuut is Adrian Chiarella’s ‘Leviticus’ zonder meer opmerkelijk. We zullen dan ook ongetwijfeld nog veel van hem horen.
Rolán Bozas Wensing
Waardering: 3.5
Bioscooprelease: 3 september 2026