Magellan – Magalhães (2025)
Regie: Lav Diaz | 160 minuten | avontuur, biografie, drama, geschiedenis | Acteurs: Gael García Bernal, Ângela Azevedo, Amado Arjay Babon, Dario Yazbek Bernal, Hazel Orencio, Ronnie Lazaro, Tomás Alves, Bong Cabrera, Max Grosse Majench, Roger Alan Koza, Valdemar Santos, Brontis Jodorowsky, Ivo Arroja, Paulo Calatré, Rafael Morais, Baptiste Pinteaux, Paolo Dumlao, Sasa Cabalquinto
De drang tot verovering is iets van alle tijden. Gedreven door hebzucht en verscholen achter lege moed laat ze een spoor van geweld en gruwel na. Ook in ‘Magellan’ staat die onstilbare honger centraal. De film volgt de expeditie van Ferdinand Magellaan, maar kiest niet voor het gebruikelijke historische kostuumspektakel. In plaats daarvan toont ‘Magellan’ de ongefilterde barbaarsheid van het verleden door een artistieke, sobere lens: statisch, atypisch en ingetogen.
In 1519 vertrekt de Portugese zeevaarder Magellaan (Gael García Bernal) met zijn bemanning richting de Filipijnen. Zijn missie is helder: het woord van Jezus Christus verspreiden, de inheemse bevolking bekeren en zo de macht en invloed van Portugal vergroten. Maar al snel blijkt dat die ambitie niet zonder obstakels is.
Vooral de beelden zijn indrukwekkend. Lav Diaz toont een scherp oog voor detail en verbeeldt Magellaans reis in frames die aanvoelen als op zichzelf staande kunstwerken en bewegende schilderijen. Het camerawerk is overwegend statisch, maar kiest geregeld voor atypische hoeken die telkens opnieuw verwonderen en verrassen. Toch worstelt de film net zoals Ferdinand Magellaan ook met zijn eigen ambitie. Stilte wordt hier te vaak verward met inhoud en duurtijd met diepgang. Traagheid hoeft hier geen zwakte te zijn, ze kan namelijk ruimte scheppen voor reflectie en de esthetiek versterken, maar in dit geval duren de verschillende scènes zo lang dat ze bijna uitgebuit worden. De film duurt bijna even lang als de expeditie naar de Filipijnen zelf. De afzonderlijke shots zijn betoverend, maar hun opeenvolging vertraagt het ritme in plaats van het op te bouwen. Wat eerst hypnotiserend werkt, wordt geleidelijk monotoon; de schoonheid verstilt en verliest hiermee haar kracht.
Met de uitgesproken esthetiek vormt het begin een veelbelovende aanzet om de barbaarse geschiedenis van Ferdinand Magellaan in een fraai, doordacht kader te plaatsen. Toch heeft de film inhoudelijk weinig meer te bieden dan die visuele kracht. Het is slow cinema van de hoogste plank, maar met te weinig narratieve of thematische gelaagdheid om de aandacht blijvend vast te houden. De personages zijn vlak en de enige echte verdieping schuilt in de spaarzame droomsequenties waarin Magellaan wordt teruggevoerd naar zijn achtergebleven vrouw Beatriz (Ângela Azevedo). In die momenten schemert een innerlijke strijd door, en lijkt de veroveraar voor het eerst te twijfelen. Helaas blijven ze te zeldzaam om het geheel werkelijk meer gewicht te geven.
‘Magellan’ is tot slot geen klassiek avonturenepos, maar een afstandelijke meditatie over machtslust. De film observeert de personages zonder ze te sturen of te veroordelen. Het is alsof we de reis volgen door de ogen van een vogel: vanaf grote hoogte, zwijgend en onaangedaan, getuige van geweld en veroveringsdrang, maar nooit werkelijk betrokken.
Stef Roefs
Waardering: 2.5