Marama (2025)

Regie: Taratoa Stappard | 89 minuten | drama, horror, thriller | Acteurs: Ariana Osborne, Toby Stephens, Umi Myers, Evelyn Towersey, Erroll Shand, Jordan Mooney, Mihi Te Rauhi Daniels, Turia Schmidt-Peke

Wanneer de jonge Maori-vrouw Marama in 1859 vanuit Nieuw-Zeeland naar het grauwe Engeland reist, verwacht ze antwoorden over haar afkomst. In het landhuis van de welgestelde maar duistere Nathaniel Cole (Toby Stephens) ontdekt ze echter langzaam een verleden vol onrecht en verlies. Hoe langer ze in het huis verblijft, hoe meer de muren beginnen te fluisteren. Schimmen en dromen uit het verleden dringen zich aan haar op en voorouders spreken door kasten en spiegels. Wat begint als een zoektocht naar identiteit verandert al snel in een strijd tegen koloniaal geweld, waarin het bovennatuurlijke en het menselijke in elkaar overlopen.

De sfeer in ‘Marama’ is kunstzinnig opgebouwd, maar komt af en toe wat gekunsteld over. Er is geen enkel moment dat echt resoneert, waardoor de persoonlijke strijd tussen de personages moeilijk de aandacht krijgt die ze verdient. Het geheel voelt als een “ver-van-ons-bedshow”, waardoor de film met een zekere afstand wordt beleefd: je observeert de personages, ziet hun uitdagingen, maar raakt nooit helemaal betrokken bij hun werkelijkheid. Hoewel Ariana Osborne als Marama met overtuiging speelt en zich volledig overgeeft aan haar rol, blijft het gevoel bestaan dat er een mismatch is tussen intentie en uitvoering. Een gotisch horrordrama over wraak vanuit de Maori-cultuur, gesitueerd in het Victoriaanse Engeland met bovennatuurlijke krachten, blijkt uiteindelijk iets te veel van het goede.

De acteerprestaties zijn over het algemeen goed en passend bij de ingetogen sfeer die de film wil oproepen. Soms delicaat, soms intens, vooral wanneer elementen uit de traditionele Maori-cultuur in beeld worden gebracht. De regie en cinematografie leveren af en toe verbluffende beelden op: afgelijnde kaders met sterke belichting. Toch weet de combinatie van beeld en verhaal niet altijd het juiste effect te bereiken. De balans tussen dialoog en stilte is niet helemaal in evenwicht. Stilte kan sterk zijn, en regisseur Stappard benut dat regelmatig goed, maar soms lijkt die stilte voornamelijk te dienen als afleiding voor het gebrek aan tempo of inhoudelijke spanning.

‘Marama’ wil uiteindelijk iets zeggen, iets raken omtrent het culturele onrecht dat jammer genoeg ook vandaag nog een realiteit is. In die ambitie slaagt de film. Voor liefhebbers van horror zonder overdreven jumpscares, met een culturele gelaagdheid en een rustige toon, kan ‘Marama’ dus een interessante ervaring zijn. Toch voelt niet alles even samenhangend. De stilistische keuzes, thematieken en emoties staan soms wat scheef op elkaar. Daardoor blijft ‘Marama’ uiteindelijk een gotische nachtwake die sfeervol en ambitieus is, maar zonder de nasleep die ze had kunnen hebben.

Stef Roefs

Waardering: 2.5

Speciale vertoning: Imagine Fantastic Film Festival 2025