Mariinka (2026)

Regie: Pieter-Jan De Pue | 94 minuten | documentaire

Ver voor de Russische invasie van 2022 smeulde de oorlog al jaren in Oost-Oekraïne. “Toen de oorlog begon, was het nog niet zo eng als nu,” vertelt Natasha, een veelbelovend bokstalent uit Mariinka. Ze begreep destijds nog niet helemaal wat er gebeurde. Wat onwerkelijk en episodisch leek, blijkt uiteindelijk al meer dan tien jaar te duren. Tien jaar geleden werd Mariinka, een Oost-Oekraïense frontstad, uiteengespleten door de duistere realiteit van oorlog. Terwijl straten en huizen in puin vielen, werden ook families letterlijk uit elkaar gerukt door het conflict met Rusland. Net als bij zoveel anderen vielen ook Natasha’s dromen in duigen. Haar bokshandschoenen maakten plaats voor een uniform: ze werd spoedparamedicus aan het front. Ook Angela, die opgroeide in de stad, vulde haar dagen de laatste tien jaar met het smokkelen van oorlogspuin en goederen.

Naast Natasha en Angela volgen we in ‘Mariinka’ van Pieter-Jan De Pue ook vier broers: Samuel, Maksim, Mark en Ruslan. Hun leven kreeg plots een andere richting door de oorlog. Samuel, de jongste, werd geadopteerd door een Amerikaans gezin en verhuisde al op jonge leeftijd, ver weg van het oorlogsgeweld. Maksim probeert ondertussen te herstellen van de wonden die de oorlog hem heeft aangedaan, terwijl Mark en Ruslan als militair hun zogenaamde plicht vervullen, de ene voor Oekraïne, de andere voor Rusland. De verdeeldheid tussen de broers kan nauwelijks groter zijn. Terwijl Maksim op de achtergrond zijn wonden draagt, blijven Mark en Ruslan elkaar aan de frontlinie bevechten. Van stoppen willen ze niet meer weten. Na tien jaar is de oorlog voor hen zo diep verweven geraakt met hun leven dat de vraag of hij ooit eindigt bijna irrelevant lijkt. Ruslan heeft zijn legerkameraden, zijn werk en zijn opdracht. Dat is voor hem genoeg: hij blijft doorgaan tot het einde. Vervolgens reikt de invloed van de oorlog veel verder dan Mariinka. Ook Samuel draagt er, op een totaal andere manier, de sporen van. In zijn Amerikaanse thuis vult hij zijn vrije tijd met het schoonmaken van zijn eigen geweren. Waar wapens voor de één dus een noodzakelijk instrument zijn, worden ze voor de ander een hobby, en ondertussen blijft een industrie groeien die aan beide kanten van die realiteit verdient.

Deze docu laat je achter met een misselijkheid die zich in de afgelopen 95 minuten langzaam heeft opgebouwd. Een ongemakkelijk gevoel, veroorzaakt door de realiteit van een onvermoeibaar en onverstoord verlangen naar gevecht en conflict, gevoed door een florerende wapenindustrie. Een industrie die zich ver buiten de grenzen van het slagveld uitstrekt en uiteindelijk zelfs de Amerikaanse huiskamer binnendringt tussen de relaxfauteuils.

Ondanks de sterke stilistische keuzes en unieke lensperspectieven, die je op een indringende manier midden in de actie plaatsen, wordt het soms simpelweg een teveel aan kanonnen en geweren. De Pue schuwt de gruwel ten slotte niet en laat ook slachtoffers nadrukkelijk deel uitmaken van de montage, wat resulteert in een baldadige, ongefilterde documentaire. Tegelijkertijd raken de menselijke portretten soms bedolven onder het lawaai van de kogels. Toch blijft dit een indrukwekkende film, die na tien jaar van ontwikkeling de meedogenloosheid van oorlog op een inclusieve en bij momenten zelfs artistieke manier naar het scherm brengt.

Stef Roefs

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 13 augustus 2026