Master of Light (2022)

Regie: Rosa Ruth Boesten | 84 minuten | documentaire

De jonge jaren van George Anthony Morton zijn even tragisch als voorspelbaar. Zijn dealende moeder is vijftien bij zijn geboorte, zijn vader is nergens te bekennen. Opgroeiend in een sloppenwijk van Kansas City, leert de Afro-Amerikaanse George al snel de kneepjes van het misdaadvak. Net als zijn moeder en zijn oma voor hem. Het duurt niet lang voordat George wordt gegrepen, berecht en voor tien jaar in de gevangenis belandt. En dan?

En dan gebeuren er wonderlijke dingen. George had altijd al een talent voor schilderen, maar in de gevangenis begint hij een zakcentje te verdienen met het portretteren van medegevangenen. In de stijl van Rembrandt. Wanneer hij vrijkomt ontmoet George de juiste mensen en belandt vervolgens op een prestigieuze kunstacademie in New York. Van daaruit bouwt hij een bestaan op als schilder van levensechte portretten. Ook in de stijl van Rembrandt.

Het onderwerp van de documentaire ‘Master of Light’ is helaas geen garantie voor hoogstaande cinema. Je kunt in de jaren 20 een meerdaags filmfestival organiseren met varianten op dit verhaal. Iemand uit een achterstandsmilieu die dankzij een speciaal talent zijn omgeving weet te ontvluchten en dan vaak ook nog een of andere wedstrijd wint. Wat oorspronkelijk voor hoopgevende cinema stond is inmiddels verworden tot aartsluie arthouse.

Hoe dankbaar zijn we dan dat ‘Master of Light’ weer eens iets anders biedt. Wat die andere films meestal vergeten, is dat een ontsnapping uit een lagere klasse vaak maar relatief is. In ‘Master of Light’ zien we een man die succesvol is als artiest, maar in zijn hoofd het ghetto van Kansas City nooit heeft verlaten. Het grootste deel van de film volgen we George in zijn oorspronkelijke milieu en voelen we zijn onverwerkte emoties. Ongemakkelijke gesprekken met familieleden, verklarende sessies bij de psycholoog, halve ruzies met zijn vriendin die, hoewel Afro-Amerikaans, uit een heel ander milieu komt.

Tussendoor reizen we met George naar het land van zijn artistieke held, naar het Rijksmuseum en het Rembrandthuis. En dit alles in een collageachtige stijl, soms kleurrijk, soms flets, meestal fraai. Naast het ongemak beleven we ook ontroerende interacties met zijn jonge dochtertje en zijn piekerende neefje. En met zijn gecompliceerde moeder. Die scènes laten zien waar ‘Master of Light’ echt om draait: het doorbreken van intergenerationele ellende, de ontsnapping van een jonge generatie familieleden aan een schijnbare status quo. Een flinter hoop in een duister leven.

Henny Wouters

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 20 oktober 2022