Masters of the Universe (2026)

Regie: Travis Knight | 141 minuten | actie, avontuur, fantasie, science fiction | Acteurs: Nicholas Galitzine, Camila Mendes, Idris Elba, Jared Leto, Jóhannes Haukur Jóhannesson, Jon Xue Zhang, Alison Brie, Sam C. Wilson, Charlotte Riley, James Purefoy, Morena Baccarin, Christiaan Bettridge, Artie Wilkonson-Hunt, Eire Farrell, James Wilkinson, Dolph Lundgren, Kojo Attah | Originele stemmencast: Kristen Wiig

“By the Power of Grayskull, I have the power!” Deze spreuk, die de nonchalante prins Adam transformeerde in de heldhaftige spierbonk He-Man, zat vast verankerd in het brein van veel kinderen (vooral jongens) die in de jaren 1980 opgroeiden en verknocht waren aan ‘Masters of the Universe’. De tekenfilm en strips – een eclectische melange van fantasy en ‘sword and sorcery’ met een toefje sciencefiction in de stijl van ‘Flash Gordon’ – zorgden voor uren laagdrempelig kijk- en leesgenot, terwijl de immens populaire speelgoedlijn de zorgeloze zomermiddagen en -avonden die je met je vriendjes doorbracht een gouden randje gaf.

De MOTU-saga speelt zich af op de fictieve planeet Eternia en draait vooral om de strijd tussen He-Man en zijn nemesis Skeletor, een kwaadaardige magiër met een gespierd mannenlichaam wiens hoofd niet meer is dan een gelige doodskop. Zowel He-Man als Skeletor kan rekenen op steun van een legertje sterke getrouwen, veelal mensen met bijzondere krachten of buitenissige, soms monsterlijke humanoïden in diverse verschijningsvormen. Een eerste poging om het fantasievolle MOTU-universum te vertalen naar een speelfilm liep in 1987 uit op een commerciële en artistieke miskleun. Dolph Lundgren miste het charisma om overtuigend gestalte te geven aan de sterkste man van het universum, He-Mans onafscheidelijke strijdkompaan Battle Cat (een bovenmaatse groene tijger met gele strepen) schitterde door afwezigheid en Skeletor zag er, ondanks dat Frank Langella de rol sterk en met zichtbaar plezier speelde, met goedkoop ogende grime-effecten niet dreigend genoeg uit.

Gelukkig doet de vernieuwde versie het in veel opzichten een stuk beter. In deze film zien we hoe de tovenares van Kasteel Grayskull een jonge prins Adam met het ‘Zwaard der Macht’ door een portaal naar de aarde stuurt als Skeletor en zijn trawanten de hoofdstad van Eternia innemen en in lichterlaaie zetten. Op aarde leidt de inmiddels jongvolwassen troonpretendent een doorsnee leventje voor een moderne westerling: hij bewoont een bescheiden appartement dat hij deelt met een huisgenoot en heeft een weinig opwindend kantoorbaantje onder het juk van een micromanagende bazin in woke-schaapskleren. Die prozaïsche realiteit verandert als hij eindelijk het zoekgeraakte magische zwaard terugvindt, bezoek krijgt van zijn Eterniaanse jeugdvriendin Teela en op de hielen gezeten wordt door Skeletors harige helper Beast Man.

Hoewel het aardse intermezzo best wel wat aardige momenten oplevert, begint de pret voor de ware MOTU-aficionado’s pas echt als het verhaal zich weer verplaatst naar Eternia. Bonte kleuren (veel rood, paars en blauw) die van het scherm spatten, vlammende zwaarden, stevige knokpartijen en een bombastische soundtrack die een prominente plek inruimt voor het gitaarwerk van Queen-legende Brian May staan tezamen garant voor een even plezierige als avontuurlijke achtbaanrit door een rijkgeschakeerd fantasie-universum. Anders dan Michael Bay in zijn Transformers-reeks (samen met Masters of the Universe en G.I. Joe vormden de Transformers in de eighties de heilige drie-eenheid van het jongensspeelgoed), heeft regisseur Travis Knight overduidelijk respect én hart voor het MOTU-bronmateriaal. Iconen als Beast Man, Trap Jaw, Cringer/Battle Cat, Fisto, Mekaneck, Evil Lyn en Skeletor komen tot leven als nagenoeg perfecte liveactionversies van hun geanimeerde zelf. Roboto en Spikor hebben wel een bescheiden metamorfose ondergaan, maar zijn zeker nog herkenbaar.

Je zou kunnen zeggen dat het aantal figuren uit de MOTU-canon dat in de film voorbijkomt een beetje karig is gezien het rijke aanbod aan potentiële personages. Anderzijds houdt die keuze de zaken wel overzichtelijk en voorkom je dat veel populaire karakters het moeten doen met slechts enkele minuten schermtijd. Een fanfavoriet als Moss Man (zoals de naam al suggereert een humanoïde wier lichaam bedekt is met mos in plaats van haren) komt er in dit epos bijvoorbeeld al bekaaid vanaf. De slotakte en scènes na de credits suggereren bovendien dat ‘Masters of the Universe’ nog wel een vervolg krijgt. Zo blijft er in die film(s) voldoende ruimte over voor andere protagonisten uit het rijke Eterniaanse keurkorps van anomaliteiten.

Nicholas Galitzine (He-Man), Idris Elba (Man-At-Arms) en Camila Mendes (Teela) doen genoeg om de drie voornaamste helden geloofwaardig voor het voetlicht te brengen, maar het is Jared Leto die de show steelt als (de stem van) opperbooswicht Skeletor. Met diabolische lachsalvo’s, theatrale overdrijving, pompeuze speeches en een overdreven rollende r belichaamt hij de essentie en het duale karakter van de cartoonschurk Skeletor: dreigend, wreed en duister, maar tegelijkertijd schmierend, een tikkeltje stuntelig en niet gespeend van een stevige dosis sardonische humor. Alison Brie is trouwens bijna net zo overtuigend als Skeletors trouwste en scherpzinnigste handlanger Evil Lyn, een duistere dame die uitstekend ingewijd is in de geheimen van de zwarte magie.

Ondanks dat de film zich soms verliest in zijn eigen pretentieloosheid (de running gag rondom de namen van de personages is een goed voorbeeld) en op momenten lijdt onder een wat rommelig script en CGI-overkill, vindt ‘Masters of the Universe’ de juiste balans tussen campy humor, meeslepende fantasie, episch avontuur en nostalgische hommage. Een feest van herkenning voor de franchisefans van het eerste uur en een aardig fantasyspektakel voor de liefhebbers van het genre die wat minder bekend zijn met de wondere wereld van He-Man.

Frank Heinen

Waardering: 3.5

Bioscooprelease: 4 juni 2026
VOD-release: 22 juli 2026 (Prime Video)