Materialists (2025)

Regie: Celine Song | 116 minuten | romantiek, komedie | Acteurs: Dakota Johnson, Chris Evans, Pedro Pascal, Zoe Winters, Marin Ireland, Dasha Nekrasova, Emmy Wheeler, Louisa Jacobson, Eddie Cahill, Sawyer Spielberg, Joseph Lee, John Magaro, Nedra Marie Taylor, Sietzka Rose, Halley Feiffer, Madeline Wise, Ian Stuart, Dan Domenech, Emiliano Díez, Rachel Zeiger-Haag, Alison Bartlett, Lindsey Broad, Baby Rose

‘Past Lives’, Celine Songs debuut op het grote doek, oogstte in 2023 veel lof. Het resulteerde in twee Oscarnominaties: Best Motion Picture en Best Original Screenplay. Song putte overduidelijk uit haar eigen ervaringen, in dit drama over liefde, herinneringen en afscheid nemen van onze vorige levens. ‘Materialists’ is de beloftevolle opvolger waar velen van ons lang naar hebben uitgekeken. Opnieuw put Song uit haar eigen verleden, ditmaal haar verleden als matchmaker.

Lucy (Dakota Johnson) is een matchmaker. De beste in New York City. Negen van haar matches zijn inmiddels al getrouwd. Het is volgens Lucy allemaal niet zo moeilijk. Het is simpele wiskunde: als twee mensen voldoende vinkjes van elkaars wensenlijstje afvinken, is het een match. Alleen is ze zelf nog single. Op een bruiloft loopt ze Harry (Pedro Pascal) tegen het lijf. Hij is wat in matchmakerjargon bekendstaat als een eenhoorn: een rijke, slimme, lange en ook nog eens knappe man. Maar op diezelfde bruiloft duikt ook John (Chris Evans) op, Lucy’s ex die ze al tijden niet heeft gezien. Hij werkt er als bediende. Minstens zo aantrekkelijk als Harry, maar platzak. Lucy worstelt met de keuze tussen wat klopt op papier en wat nog steeds iets losmaakt.

De marketing rondom ‘Materialists’ en de synopsis doen voorkomen alsof Song middels deze driehoeksverhouding lang vervlogen tijden van Nora Ephron wil doen herleven, en de eens zo succesvolle romantische komedies van het einde van de vorige en het begin van deze eeuw wil terugbrengen. Gelukkig is dat allerminst het geval, want hoe geslaagd films als ‘Sleepless in Seattle’ en ‘You’ve Got Mail’ ook zijn, dat is niet de film waar we na ‘Past Lives’ op zitten te wachten. Song geeft ons een frisse kijk op het genre, en je zou ‘Materialists’ bijna kunnen bestempelen als een Trojaans paard; verpakt als een romantische komedie, maar zoveel meer dan dat.

‘Materialists’ begint met een scène van het eerste huwelijksaanzoek ooit (zoals Song zich dat inbeeldt), om je vervolgens te introduceren in de wondere wereld van matchmaking. Van een huwelijk dat nog puur was in zijn bedoelingen naar de materialistische, transactionele werkelijkheid van de datingwereld anno 2025. Want dat is exact waar Song zich in ‘Materialists’ op focust: Lucy’s (lees: onze) materialistische kijk op liefde.

Wat deze film ook bijzonder maakt, is hoeveel Celine van haar personages en hun emotionele eerlijkheid houdt. Net als in ‘Past Lives’ zijn de personages fantastisch in het bespreken van hun gevoelens. Hun dialogen gaan verder dan oppervlakkige chemie; elke zin voelt als een openhartige bekentenis, alsof therapiesessies moeiteloos overgaan in luchtige gesprekken, terwijl ze toch kwetsbaarheden rond geld, liefde en identiteit blijven blootleggen.

Lucy is tijdens haar eerste date met Harry niet te beroerd om zichzelf tegen dezelfde meetlat te leggen als waartegen ze haar klanten beoordeelt. Conclusie: ze is niet goed genoeg. Harry verhoogt zijn waarde met behulp van chirurgie, en de resultaten daarvan zijn niet te ontkennen. De bruid uit het begin van de film voelt zich om een oppervlakkige reden waardevol, maar dat doet niets af aan de echtheid van haar gevoel. Song geeft deze emoties de ruimte om te bestaan, zonder er een waardeoordeel aan te hangen. Dat is wat Song zo goed doet: ruimte scheppen voor gevoelens, hoe complex of tegenstrijdig ook. Ze laat zien dat ook oppervlakkige verlangens diepe wortels kunnen hebben.

De cinematografie van ‘Materialists’ is stijlvol en doordacht. De camera volgt Lucy door New York alsof we met haar meewandelen: soepel, warm, maar nergens te gelikt. Alles voelt echt: de flatgebouwen, de bruiloften, de ongemakkelijke dates. Soms blijft het beeld net wat langer hangen op een blik of een stilte, alsof de camera zelf ook even twijfelt of verlangt. Er zit een soort zachtheid in hoe alles is gefilmd, alsof de camera door fluweel kijkt in plaats van glas. Je merkt dat er aandacht is voor hoe mensen er écht uitzien, hoe ruimtes aanvoelen, hoe een moment stil kan blijven hangen.

Ondanks alle slimme reflecties op materialisme, daten als transactie en de rol van sociale status in liefde, voelt het slot van ‘Materialists’ net iets te gepolijst. Het is alsof de film zich tóch moest conformeren aan de romantische verwachtingen van het genre, iets wat je nou juist niet van Song verwacht. Maar zelfs met dat voorbehoud blijft ‘Materialists’ een scherpe, ontroerende en verrassend grappige film, die het romantische genre met nieuw leven en zelfbewustzijn injecteert. Celine Song bewijst opnieuw dat ze een van de meest interessante stemmen van het moment is. Zowel in wat ze durft te vertellen als in hoe ze het vertelt.

Jelco Leijs

Waardering: 4

Bioscooprelease: 12 juni 2025