Menus-plaisirs – Les Troisgros (2023)

Recensie Menus-plaisirs: Les Troisgros CinemagazineRegie: Frederick Wiseman | 240 minuten | documentaire

Na een inkijkje in een Amerikaans gemeentehuis (‘City Hall’), bibliotheek (‘Ex Libris: The New York Public Library’) en middelbare school (‘High School’), richt oudgediende Frederick Wiseman zijn camera op de restaurants van de Franse Troisgros familie. We krijgen allerlei aspecten te zien rond het runnen van het drie Michelin sterrenrestaurant Le Bois sans Feuilles geleid door vader Michel en zoon César en La Colline du Colombier geleid door zoon Léo en zijn vrouw. De verschillende aspecten betreffen de goed georganiseerde keuken, de bediening en het zoeken naar de beste ingrediënten. Maar we zien ook activiteiten die wat minder voor de hand liggen. Zo vergt de zoektocht naar de beste wijnen en het maken van een kaasplank zo groot als een gemiddeld bureau veel werk en een uitvoerige voorbereiding. Ook de foodtruck van het restaurant, waar chef Léo eens in de zoveel tijd staat te koken, is opvallend.

Dit levert een interessante kijk achter de schermen van een sterrenrestaurant op. De stijl van filmen is zelfverzekerd en kalm en past bij de werksfeer binnen en buiten het restaurant. Hierdoor is ‘Menus-plaisirs – Les Troisgros’, ondanks de lange speelduur van vier uur, een fijne kijkervaring. Ook de observerende fly on the wall methode draagt hier aan bij. Hierdoor zouden de mensen in de film langzaam vergeten dat er een camera aanwezig is, en meer zichzelf zijn. Verder houdt Wiseman de aandacht vast door het proces te tonen van culinaire bereiding. Deze bereiding is verrassend rustgevend en houdt gemakkelijk de aandacht vast doordat het stapsgewijs toewerkt naar een doel, het gerecht.

De kalme sfeer rondom de restaurants is best opvallend, omdat het ingaat tegen het beeld wat veel mensen hebben van een sterrenrestaurant waarin de keuken een hectische en stressvolle omgeving is. Natuurlijk is het logisch dat de ‘voorkant’ van het restaurant een kalme uitstraling heeft, vooral in het geval van Le Bois sans Feuilles dat veel grote ramen heeft en midden in de natuur gelegen is. Maar ook in de keuken is de sfeer over het algemeen gemoedelijk. Het is moeilijk te zeggen of deze sfeer gebruikelijk is in de keuken, het zou natuurlijk altijd kunnen dat ze zich wel degelijk bewust waren van de camera en zich daardoor aanpassen. Het is in ieder geval een mooi voorbeeld voor een gezonde werksfeer.

Hoewel dit alles bijdraagt aan de fijne kijkervaring, lijkt de film ook wat te missen. Iets zoals een extra dimensie wat de film zou verheffen boven een kijkje achter de schermen. Even lijkt deze extra dimensie het hedendaagse thema van grensoverschrijdend gedrag te zijn, omdat aan het begin wordt gehint op meldingen hiervan. Maar helaas zien we dit thema niet meer terug en leidt de algehele positiviteit in de film tot twijfel of ze werkelijk het achterste van hun tong laten zien. Dit, samen met de ellenlange monologen van chef Michel aan de tafels, roept de vraag op of Wiseman niet iets te veel respect heeft voor de Troisgros-familie.

Al met al is ‘Menus-plaisirs – Les Troisgros’ toch een fijne film om te kijken, zeker als je een interesse hebt in high dining en wat hier allemaal bij komt kijken. Door de algehele positieve sfeer lijkt de film soms iets te veel op een reclame voor high dining, maar wel een lange en in details tredende. Hoewel een kritische noot misschien op zijn plaats is, levert deze positiviteit een hele fijne kijkervaring op. Als je daarom besluit deze film te gaan kijken, zorg er dan wel voor dat je voor of na de film een lekkere maaltijd plant, want je zult zeker trek krijgen door deze heerlijk wegkijkende film.

Ian van Asch

Waardering: 3

Speciale vertoning: IDFA 2023
Speciale vertoning: 7 t/m 21 januari 2024, Kino Rotterdam