Mike & Nick & Nick & Alice (2026)

Regie: BenDavid Grabinski | 107 minuten | actie, komedie, misdaad | Acteurs: Vince Vaughn, James Marsden, Eiza González, Keith David, Jimmy Tatro, Arturo Castro, Lewis Tan, Stephen Root, Dolph Lundgren, Ben Schwartz, Emily Hampshire

Tijdreizen is een populair uitgangspunt voor vele films. In elk verhaal is één regel altijd heilig: vermijd contact met jezelf en voorkom een hoop ellende. In ‘Mike & Nick & Nick & Alice’ worden die wetten klakkeloos overboord gegooid. De focus ligt niet hoofdzakelijk op de tijdmachine, maar meer op het afvuren van de ene na de andere grap in een verhaal dat meer dan eens in zijn achteruit gaat in plaats van vooruit gestuwd te worden.

We beginnen met een diëgetische needle drop van ‘Why Should I Worry?’ van Billy Joel waarin een uitvinder de hele tekst woordelijk meezingt. Een onschuldige scène wordt geschetst, maar die luchtige toon wordt snel onderuit gehaald door een kogel. Vervolgens bevinden we ons op een welkomstfeest ter ere van Jimmy Boy, die zes jaar in het gevang heeft doorgebracht. Er zat een rat in de criminele organisatie waarvan Jimmy onderdeel is, en dat is precies waar de film over gaat. Althans, het is een zeer dunne rode draad. Want het zijn vooral de problematische relaties tussen personages die op het spel staan.

Op de eerste afterparty – het welkomstfeest en drie afterparty’s geven de hoofdstukken weer – van Jimmy, zien we hoe Jimmy Tatro het gelijknamige personage een gezicht geeft. Waar sommige grappen de plank misslaan, scoort hij met gemak douze points voor zijn komische performance. Alles aan zijn mimiek schreeuwt hersenloosheid en een dialoog met een van zijn maatjes over hoe Jimmy’s beste ‘dick years’ van hem zijn afgepakt, zorgt voor het grappigste moment van de film. Het geeft tevens weer dat het niveau op standje onderbroekenlol staat. Vaak schuurt het tegen de flauwheid van bijvoorbeeld ‘Anchorman: The Legend of Ron Burgundy’ aan, maar er kleeft nog een lichtelijke ernst aan het verhaal.

Tijdens het eerste feest leren we Alice en Nick kennen. Alles in hun relatie schreeuwt dat het behoorlijk op knappen staat en dat blijkt al gauw wanneer Alice een affaire heeft met Nicks beste vriend Mike. Dat de relaties en eigenwaarde betekenis missen, blijkt bijvoorbeeld wanneer Alice aan een vriend vertelt hoe ze Nick ooit heeft ontmoet. Daarin zegt ze min of meer dat het haar niet interesseert dat meneer voor zijn centen mensen omlegt, ‘want hij is toch zo’n leuke gast.’

Dan het tijdreizen. Verwacht hiervan vooral niet te veel. Ja, er zijn twee Nicks en daarmee twee Vince Vaughns. We zien het in recente jaren ontzettend veel. Van twee Michael B. Jordans in ‘Sinners’ tot meerdere exemplaren van Robert Pattinson in ‘Mickey 17’. Eén acteur, twee – of meerdere – rollen. Vaughn werkt als een prima tandem met James Marsden, die Nick speelt. Het constante gekibbel over weinig zwaarwegende zaken doet veel denken aan ‘Mikey and Nicky’ uit 1976. Het moge duidelijk zijn dat daar vrij onsubtiel leentjebuur is gespeeld.

Normaal gesproken is het niet slim om jezelf te ontmoeten in tijdreisfilms, maar hier wordt daar tamelijk makkelijk aan voorbij gegaan. Bij het zien van de twee Nicks reageren omstanders vaak even verbaasd, maar worden er verder geen vraagtekens neergezet. Op zich is dat niet storend, maar het wordt te simpel aan de kant geschoven. Het scheelt dat er verder toch al weinig diepgang te bekennen is, dus wat dat betreft is het dan weer goed in lijn met het verhaal.

Filmtechnisch weet regisseur BenDavid Grabinski ook niet helemaal te overtuigen. Het beeld wordt zwart-wit wanneer we een flashback zien en hij gebruikt te pas en te onpas een soort schokkerige slow motion-edit, die totaal niet uit de verf komt. Het lijkt erop dat Tarantino en The Coen Brothers grote voorbeelden zijn, want qua verhaalstructuur en droge humor doet het daar sterk aan denken.

Het is vooral zaak alle serieuze gedachten over ‘Mike & Nick & Nick & Alice’ ietwat los te laten. Wat dan overblijft is een hilarische film die geinige concepten opwerpt, een aantal knallende actiescènes herbergt en niet vies is van een plottwist her en der. Grabinski heeft daarbij een entertainende cast bij elkaar verzameld die alles in goede banen leiden. Let vooral op de eerdergenoemde Jimmy Tatro; een acteur om in de gaten te houden.

Helaas slaat deze film de bioscopen over en gaat de release nogal geruisloos voorbij. Laat dat je vooral niet weerhouden deze popcornfilm vanaf de bank te kijken. Hoewel het nooit de diepte induikt, verveelt het geen moment. We mogen ons in de handjes knijpen dat er nog zulke entertainende actiekomedies gemaakt worden.

Sjoerd Crins

Waardering: 3

VOD-release: 27 maart 2026