Milano (2024)

Recensie Milano CinemagazineRegie: Christina Vandekerckhove | 119 minuten | drama | Acteurs: Basil Wheatley, Matteo Simoni, Souad Boukhatem, Simon De Winne, Thibaud Dooms, Danté Van Den Neste, Serine Ayari, Yanis Elomari, Yigit Kaplan, Alexia Depicker, Jo Deseure, Evy Ophals, Stijn Van Rompaey, Livia Perneel, Phedra Vandenbergh, Alessia Sora, Matthijs Meertens, Dario Antonio De Cono

Het is een bekend verschijnsel: ouders die zelf weinig liefde hebben gekend vinden het moeilijk om hun kinderen een veilig nest te bieden. Zoiets lijkt er ook aan de hand te zijn in het Belgische drama ‘Milano’ (2024). Maar regisseur Christina Vandekerckhove laat je naar het verhaal over Alain en zijn dove zoon Milano kijken, zonder de achtergrond weg te geven.

Milano (Basil Wheatley) groeit op met zijn alleenstaande vader Alain (Matteo Simoni). Ze communiceren in gebarentaal en Milano draagt een elektronisch gehoorapparaat, waarmee hij kan horen. Hij weigert alleen te praten, iets wat weleens aan de opvoeding zou kunnen liggen. Alain heeft moeite met de rekeningen en gaat ‘s avonds nog op pad om te ‘werken’. Milano wordt dan aan zijn lot overgelaten. Met wat stukken pizza en een hondje uit de buurt, dat hem gezelschap houdt.

Op een dag is Milano zijn huissleutel kwijt en kan hij niet naar binnen. Het gaat dan ook nog waaien en regenen – hondenweer dat Vandekerckhove vaker laat terugkomen. Hij zoekt onderdak bij Renée (Alexia Depicker), die in een riante villa met zwembad woont. Zij heeft ooit voor Milano gezorgd, een geschiedenis die onduidelijk blijft. De moeder van Renée loopt er ook nog rond. Het is een nostalgisch personage dat te veel wijn drinkt, ze voegt verder weinig toe.

Het zorgt voor spanning bij Alain dat zijn zoon steeds maar naar Renée toe trekt. En dan is er ook nog de biologische moeder, die plotseling weer in beeld komt. Milano grijpt elke kans om een veilige thuisbasis te vinden, maar wordt daarbij belemmerd door Alain, die voor hun vader-zoonrelatie vreest. Schrijnend is dat die relatie wel degelijk liefdevol en sterk is, maar dat Alains onmacht sterker lijkt. Waar dit onvermogen precies vandaan komt blijft onbesproken.

De vraag waarom Alain zijn vaderrol zo moeizaam oppakt is wel intrigerend. Maar op een andere plek is ontbrekende context eerder storend. Hoe zit het precies met Renée en haar verleden met Milano? Waarom hebben ze zo’n sterke band? En wat is zij eigenlijk voor iemand? Ze werkt als deurwaarder, loopt thuis rond in onberispelijke outfits en heeft wat issues met haar moeder. Maar voor de rest wil Renée niet echt tot leven komen.

In ‘Milano’ snakt een slechthorende jongen naar geborgenheid. Zijn vader kan daar nauwelijks voor zorgen, maar vreest verwijderd te raken van zijn zoon als anderen daar wél in slagen. Hartverscheurende gegevens, maar één belangrijk personage blijft onuitgewerkt, waardoor je afgeleid raakt van het leed.

Ester Šorm

Waardering: 3

Bioscooprelease: 24 juli 2025