Monkey’s Magic Merry Go Round (2024)

Regie: Aidan Leary | 91 minuten | horror | Acteurs: Michael Gilio, Frank Cesario, Connar Brown Sprenger, Rob Chesler, Roman Gilio, Ben Gojer, Erick Heyer-Fogelberg, Liv Mershon, Jackie Smook, C.R. Thompson

Wat als je ‘Mister Rogers’ Neighborhood’ en ‘Five Nights at Freddy’s’ in de blender stopt en daar nog een subtiel vleugje ‘Saw’ overheen gooit? Dat moet Aidan Leary met zijn debuutfilm ‘Monkey’s Magic Merry Go Round’ gedacht hebben. Hij laat twee werelden samensmelten die op het eerste gezicht origineel lijken, maar ergens ook wat voor de hand liggend zijn. Want dragen knuffelbeesten niet altijd iets griezeligs mee?

James is een presentator van een kinderprogramma in de geest van het eerder genoemde ‘Mister Rogers’ Neighborhood’. Tegen een kleurrijk decor komt hij erachter dat hij kampt met geheugenverlies. Zijn herinneringen zijn vervaagd en samen met alle poppen op de set – voornamelijk met Mr. Monkey – probeert hij weer tot zichzelf te komen. In plaats van orde te scheppen, betreedt juist meer chaos de set van de tv-show. Wat lief en onschuldig begint, ontaardt in een grimmige, bloederige horrorstorm.

De premisse van ‘Monkey’s Magic Merry Go Round’ wekt al enige intrige, zeker bij horrorfans. Een kindershow en een bloedbad zijn twee uitersten en dat maakt het een boeiend uitgangspunt. De juiste balans vinden is daarin een uitdagende opgave. Met slechts één locatie en een bijna one-man-show van acteur Michael Gilio weet de regisseur met minimale middelen een poging te wagen tot het maken van een creepy film.

Het enge element komt vooral bij de poppen vandaan. Zo is Mr. Monkey overduidelijk een mens in een apenpak en zien we gedurende de hele film twee ontblote mensenhanden uit zijn mouwen steken. Het is een subtiel aspect, maar het geeft de hele persona een unheimisch gevoel. Vanaf moment één weet je dat de relatie tussen James en de poppen niet snor zit.

James probeert zich weer dingen te herinneren waardoor een ontdekkingstocht door zijn verleden volgt. Verschillende trauma’s komen bovendrijven en thema’s als vriendschap, eenzaamheid en pijn passeren allen de revue. ‘Why am I alive?’ is een diep filosofische vraag die er ook nog even doorheen wordt gefietst, zij het in een luchtige doch dreigende setting. Helaas sneeuwen deze onderwerpen onder bij de algehele tendens van de film. Het is logisch dat er een reden gekoppeld moet worden aan waarom de poppen zich misdragen op brute wijze, maar Leary neemt iets teveel hooi op zijn vork, waardoor het tempo van de film niet altijd even lekker loopt.

Voor een low budget horrorfilm die een unieke sfeer en setting neerzet zijn er genoeg zaken aan te wijzen die wel goed gaan. De toon is authentiek. Je bent soms even veilig, maar op hetzelfde moment kan het verhaal een richting uitgaan die je weer eraan herinnert dat je eigenlijk naar een barbaarse film aan het kijken bent. Dat zit ‘m vooral in het boeiende concept. Daarnaast is de muziek van Kyle William Stephens passend voor de setting en dragen het ontwerp van de poppen en het set design bij aan de vervreemdende VHS-achtige look.

In de uitwerking van het verhaal zijn echter teveel gaten gevallen. Er zit een komische ondertoon in het geheel, maar wanneer de duisternis het overneemt, wordt het af en toe iets té melig. Dat past niet helemaal bij de diepere lagen die eerder al geschapen zijn. Daarbij komt ook dat Michael Gilio niet erg overtuigend is. Het is niet ronduit slecht, maar het voelt soms alsof je naar een toneelacteur zit te kijken die in al zijn enthousiasme ook de achterste rijen wil bereiken en daarin een beetje doorslaat.

‘Monkey’s Magic Merry Go Round’ werkt op papier beter dan in de praktijk. Het had er waarschijnlijk goed aan gedaan om de psychologische horror iets verder te verkennen dan de rechttoe rechtaan body horror. Nu neigt het meer naar de cartooneske wreedheid van ‘Happy Tree Friends’. Aidan Leary kwam, zag en overwon nét niet met een gewaagd regiedebuut.

Sjoerd Crins

Waardering: 2.5

Speciale vertoning: Imagine Fantastic Film Festival 2025