My Father’s Shadow (2025)

Regie: Akinola Davies Jr. | 94 minuten | drama | Acteurs: Ṣọpẹ Dìrísù, Godwin Egbo, Chibuike Marvelous Egbo, Efòn Wini, Tosin Adeyemi, Adesina McCoy Babalola, Lawrence Chu, Yetunde Coker, Akerele David, Wale Davies, Patrick Diabuah, Paul Edobor, Martha Ehinome, Adodo Emmanuel, Patrick Essien, Olarotimi Fakunle, Ikechukwu Gabriel, Fred Ideh

Het mooie aan film is dat je even kunt reizen naar andere plekken zonder daarvoor uren in een vliegtuig te zitten. Hoewel de ervaring van ergens fysiek aanwezig zijn niet te evenaren valt, lukt het sommige films heel goed om je kennis te laten maken met een plek die je waarschijnlijk niet kent. In ‘My Father’s Shadow’ brengen we tijd door in Lagos, Nigeria.

Het is 1993. De twee broertjes Remi en Akin wonen in een dorpje in de buurt van Lagos waar ze vooral in het gezelschap van hun moeder zijn. Vader Folarin is voornamelijk bezig met zijn werk in een fabriek in de grote stad. Als de moeder des huizes nog bezig is met boodschappen, besluit Folarin zijn zoons mee te nemen naar Lagos. Hij wacht al zes maanden op zijn salaris, en zijn missie is dan ook om eindelijk uitbetaald te krijgen. Op de achtergrond suddert politieke onrust: de nietigverklaring van de presidentsverkiezingen en de daaropvolgende militaire staatsgreep werpen een schaduw over het land en brengen de nodige consequenties mee.

Tijdens de reis door Lagos ontmoeten we allerlei figuren. Dit levert een heuse roadtripfilm op waarin personages komen en gaan en waarbij de band tussen de twee kinderen en hun vader centraal staat. Want hoe goed kennen Remi en Akin hun vader nu eigenlijk? Hij is alleen maar van huis om te werken en brood op de plank te brengen. Maar is hij wel de persoon die zij kennen?

Akinola Davies Jr. schreef met ‘The Father’s Shadow’ geschiedenis: het was de eerste Nigeriaanse film ooit vertoond op het filmfestival van Cannes. Nu is dit al heel bijzonder, maar het is ook nog een film die daadwerkelijk iets te vertellen heeft. De setting waartegen het verhaal zich afspeelt is groots en belangrijk, maar de debuterende regisseur weet in die wereld een zeer intiem portret te schetsen van de onderlinge verhoudingen binnen het gezin.

De gesprekken die gevoerd worden zijn rauw. Het voelt soms wat vreemd, omdat wij als westerlingen op cultureel en sociaal gebied anders tegen dingen aankijken, maar het is alleszins geloofwaardig. De twee broertjes die constant met elkaar kibbelen roepen bij iedereen die een broer of zus heeft herkenning op. Een ander voorbeeld is een prachtige dialoog tussen vader en zoon op het strand. ‘My Father’s Shadow’ heeft wat tijd nodig om op stoom te raken, maar vanaf dat moment op het strand weet de film te ontroeren zonder overdreven dramatisch te worden.

Het slotstuk is het hoogtepunt. Spanning gaat hand in hand met verdriet. Dit brengt Akinola Davies Jr. ontzettend mooi in beeld. Hier komt zijn talent het beste tot wasdom. Er zitten aanvankelijk wat hobbels op de weg, maar de eindbestemming is adembenemend. Het knappe, intense acteerwerk van Ṣọpẹ Dìrísù, in samenspel met kindacteurs Godwin Egbo en Chibuike Marvelous Egbo, maakt van ‘My Father’s Shadow’ een indrukwekkend geheel.

Het is een film die laveert tussen het hartverwarmende en het hartverscheurende. Niemand is perfect, maar zet je beste beentje voor. Dat is de boodschap die overeind blijft in een film waarin het levendige Lagos waarheidsgetrouw in beeld wordt gebracht met al haar tekortkomingen. Langzaam kruipt het onder je huid om je nooit meer los te laten. ‘My Father’s Shadow’ is een verhaal over broederschap, liefde voor het kind en de hoop die schuilt in dromen.

Sjoerd Crins

Waardering: 4

Speciale vertoning: Leiden International Film Festival 2025